Mank

Terwijl ik met de 23e roman van Herman Brusselmans op de bank lig - Kafka's verzameld werk lees ik in bed, en naast het bad ligt iets van Hotz; ik geloof dat ik die pakte omdat ik er een spontaan rijmpje van in mijn hoofd kreeg, iets met klotsen en Hotzen, maar zeker weten doe ik het niet want toen ik probeerde het rijmpje bewust naar boven te halen, lukte het me niet er een mooi kloppend geheel van te maken - bedenk ik dat ik zelden zo veel heb gelezen als in de voorbije en nog voordurende weken. Dat ik hierdoor juist op dit moment niet langer geconcentreerd aan het lezen ben, doet niets af aan de constatering.
Ik tob met rug en linkerbeen en kan de pijn slechts verlichten door te lopen en te liggen. Zitten lukt niet goed.
Wat zegt de dokter? De dokter zegt dat ze heerlijk is uitgerust en komende week met frisse moed de wachtkamer tegemoet zal treden. Nog even geduld.

Nu ik toch ben afgeleid - ik zal straks 2 bladzijden terug herbeginnen lezen - vraag ik mij af hoe het komt dat ik de laatste tijd opeens zoveel mensen mank zie lopen. Is het dat ik er meer oog voor heb omdat ik zelf mank loop? Is het omdat ik er meer op let omdat ik drie maal langzamer loop dan normaal (overigens nog altijd sneller dan veel winkelend publiek en andere straatgewoel want on-ge-fokking-lofelijk wat lopen mensen over het algemeen bizar achterlijk langzaam, om gek van te worden, je wilt ze allemaal een schop onder hun reet geven) en daardoor simpelweg meer mensen tegenkom? Is het in de mode?
Ik weet het niet. Maar inderdaad, er lopen toch machtig veel mensen mank of scheef of raar.
Nu probeer ik - zoals het geloof ik hoort - mij zo normaal mogelijk voort te bewegen, langzamer maar niet anders. Niet toegeven aan het euvel anders creëer je nieuwe euvelen, die elkaar dan ook nog eens gaan versterken en beïnvloeden zodat het de dokter binnen korte tijd onmogelijk wordt de verschillende kwalen afzonderlijk te identificeren, een rolstoel tot gevolg.

Gelukkig hou ik van lezen. En gelukkig hou ik van lopen. Er staat een concert op het programma, het bezoek waarvan hopelijk therapeutisch zal werken. Ik zal denkelijk de hele avond door de zaal heen lopen, liever dan op 1 plek stil te staan. Als er veel publiek is, geeft dat mogelijk wat moeilijkheden. Is er weinig publiek zal men denken dat ik niet goed bij mijn hoofd ben, een gedachte die ik niet wens te bestrijden.
Ik blader terug en lees verder.

lutek Zondag 31 Augustus 2014 at 11:44 am | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,

Zet Eens Wat Leuks Op

Muziek doet iets met je gemoed wat niet in woorden is uit te drukken. Beter hou ik dus direct op over dit onderwerp. Als woorden te kort schieten, is verder praten onnodig. Maar nee, ik ratel door.
Muziek kan als katalysator troost bieden, opvrolijken, bedroeven. In gezelschap kan het opzwepen, verbroederen, de hormonen op hol brengen.
Sommige muziek kan je doen denken dat het speciaal voor jou gemaakt is, het kan maken dat je het wilt uitdragen als een evangelie. Ik nam vroeger graag cassettebandjes op voor vrienden en bekenden: luister dit, dit is geweldig!
Bleef het maar bij 1 cassette. Als ik niet uitkeek, nam ik er zo 10 of 20 achter elkaar op: luister dit, dit is allemaal geweldig!

Hoe meer muziek ik voor iemand opnam, hoe minder er bleef hangen. Mensen zaten niet te wachten op een overdosis. Een vriend van me deed hetzelfde als ik. Had hij net een vriendin, nam hij een bandje met muziek voor haar op. Eerste nummer was Suedehead van Morrissey. "Why do you come here, why do you hang around." Een week later was het uit.
Ik had een vriendinnetje dat eens thuis muziek kwam luisteren. Gezellig. Spannend. Er hing iets moois in de lucht en het was niet de lamp. Tot ze vroeg: "Heb je ook iets vrolijks?"
Even was het stil. Daarna was het nog iets langer stil. Ik bladerde door 2 wandkasten met elpees, almaar zenuwachtiger. Na een kwartier moest ik bekennen dat ik volstrekt geen muziek had die ook maar enigszins voor vrolijk kon doorgaan. Ik vond het ook eigenlijk geen voorwaarde. Vrolijk, wat heeft dat nou voor belang? Zoals volume of muzieksoort er ook totaal niet toe doen.
Het bleef bij dat ene bezoek.

Gisteren werd ik via Facebook door iemand uitgenodigd 3 blijde nummers te selecteren. Ik schrok me rot. Drie!? Ik wist er niet eens één.
Maar blijde muziek is natuurlijk nog wel iets anders dan muziek waar je zelf blij van wordt. In de meeste gevallen heeft het zelfs niets met elkaar te maken (al sluit ik het ook zeker niet bij voorbaat uit). Vandaar dat ik na enig nadenken toch tot een aantal 'blijde nummers' kwam. Sterker nog, 24 uur later had ik maar liefst 12 nummer te pakken waarvan ik er niet 1 meer wilde laten afvallen.
Hieronder staan ze, niet in een bepaalde volgorde. Er is geen nummer 1 of 12. Als ik verplicht werd te kiezen zou Rock musc van de Pixies op nummer 1 staan, omdat die de kortste van de verzameling is. Vrolijkheid is dan wel leuk en aardig maar moet natuurlijk niet al te lang duren. Stel je voor.

Pixies - Rock music
Monty python - Always Look on the bright side of life
Pink floyd - A saucerful of secrets
Belle & Sebastian - Lazy line painter Jane
Country Joe & The Fish - I-Feel-Like-I'm-Fixing-To-Die-Rag
Primus - John the fisherman
Mercury rev - Goddess on the hiway
Residents - Spotted pinto bean
Men at work - Down under
Wedding present - Kennedy
Shrug - Sir Walter Raleigh's fast food takeover 
Tyrannosaurus Rex - Prelude & A day laye

lutek Zaterdag 30 Augustus 2014 at 12:28 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Ik Ben Ik, Voor Zover Ik Weet

Vandaag kreeg ik een e-mail van Lutek Dabrowski. Ik kon mij niet herinneren mijzelf een e-mail gestuurd te hebben, al helemaal niet een seconde geleden, want langer duurt het doorgaans niet voordat een e-mail arriveert. Ik zat al achter de computer, van tijdsverloop tussen zenden en ontvangen kon geen sprake zijn.
Zonder de e-mail te openen ontdekte ik dat het adres van de afzender geheel anders was dan de naam van de afzender. Het was een of ander spammailtje. Niet openen, weggooien.
In het verleden is het wel eens voorgekomen dat ik mezelf een e-mail schreef, dit geheel vergat, een dag later de ingekomen berichten bekeek en tot mijn verbazing een bericht van mijzelf zag.
"Ticket uitprinten", stond daar dan bijvoorbeeld in, kort en krachtig. O ja, ticket uitprinten, goed dat je... goed dat ik het zeg. Meteen even doen.

Soms krijg ik een bericht van een sociaal netwerk waarin verondersteld wordt dat iemand mij een uitnodiging heeft gestuurd waarvan ik weet dat die mij geen uitnodiging gestuurd heeft. Niet openen, weggooien.

Dergelijkheden zijn vrij overzichtelijk. Lastiger wordt het als iemand een bericht stuurt zonder af te sluiten met zijn of haar naam. Dan niet per e-mail maar per sms. Ieder jaar word ik op diverse manieren gefeliciteerd met een nieuw jaar, hetzij van mijzelf, hetzij van de kalender. Meestal gaat dat via Facebook. Soms per telefoon. Soms vis-à-vis. En ook wel per sms. Al zeker 5 jaar lang ontvang ik hartelijke gelukwensen van 2 personen die niet laten weten wie zij zijn. Kennelijk zijn zij mij zo bekend dat ondertekening niet noodzakelijk wordt geacht. Ik herken de nummers echter niet, en ik heb dan ook geen idee wie het zijn.
Dat laat ik maar zo. Het heeft wel iets spannends. Zoals ik ook iedere kerst een kaart krijg van ene Cindy die klaarblijkelijk niet weet dat de vorige bewoner van dit huis al 12 jaar geleden is overleden. Dat is wel prettig. Niet het overlijden maar die kerstwens, en het feit dat Cindy nog altijd in het ongewisse is omtrent de nieuwe tevens laatste verblijfplaats van de vorige bewoner. Dat ga je ook nu niet meer zeggen natuurlijk. Zo als ik na 5 jaar ook niet meer ga vragen aan de zenders van de sms, zeg wie zijn jullie eigenlijk? Dat kan niet meer en hoeft ook niet.

Misschien moet ik zoiets zelf ook doen. Een paar willekeurige nummers in mijn telefoon zetten en daar van tijd tot tijd een aardig bericht naar sturen. Misschien maak ik er iemand blij mee. Misschien gaan meer mensen het doen, wordt het een rage. Of misschien krijg ik een minuut later een heel verward of boos telefoontje van iemand. Het is niet uit te sluiten.
Ook zou ik mijzelf eens een niet ondertekende sms kunnen sturen. Idealiter op een moment dat ik het niet verwacht, hoewel ik me realiseer dat de uitvoering van een dergelijk plan nog wat uitwerking behoeft.

lutek Woensdag 27 Augustus 2014 at 8:59 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Zwarte Band

Er waren 30 elpees in huis. Tom Jones, Vader Abraham, Wim Sonnevelt, Boudewijn de Groot, Wim Kan, Alle 13 Goed. De elpee die het meeste indruk maakte was die van Boudewijn de Groot. 5 jaar hits. Het was 1978. Ik was 10.
Misschien hoorde ik de teksten nog niet te begrijpen. Maar dat deed ik wel. Ik snapte dat er een moment zou komen dat je je jeugddromen moest verruilen voor de droomloze grotemensenwereld; dat verruilen niet het goede woord was, dat de verandering je zou overvallen, dat je het niet in de hand zou hebben.

Ik begreep de teksten, ik begreep dat er delen weg werden gelaten die je zelf moest invullen. Ik begreep dat hij in het ene lied kon zingen dat vriendschap niet bestond en in het volgende betogen dat er niets belangrijkers was dan dat - dat sprak elkaar niet tegen. Als hij over je oudere broer zong, bedoelde hij niet letterlijk je oudere broer.
Ik snapte de soms ingewikkelde zinsconstructies, en ik begreep dat die gemaakt werden om het rijmschema te laten kloppen. En ik vond de vondsten mooi.
Wat ik niet begreep was een enkel woord. Dat zocht ik op in het woordenboek. Het woordenboek stond op de schoorsteenmantel, naast de bijbel, dus je moest je niet vergrijpen.
'...waar ik te veel dronk om een vrouw te importeren...'
'Imponeren', had ik op moeten zoeken. 'Importeren' maakte de tekst een stuk onbegrijpelijker. Het was een uitzondering.
Ik snapte dat Prikkebeen iemand was die misschien niet bestond. Het was gewoon iemand in een tekst. Hij zou kunnen bestaan. Hij zou niet kunnen bestaan. Dat deed er niet toe. Het leverde een schitterende tekst op die je misschien wel of misschien niet helemaal begreep, of misschien allebei tegelijk.

Ik kan niet zeggen dat het me overvallen heeft, het moment dat je je jeugd verruilt voor een grotemensenwereld (al is verruilen niet het goede woord). Het moest komen. Boudewijn de Groot had er al over gezongen. Je staat tegenover een zwarte band judoka die een bepaalde greep heel goed beheerst. Je weet dat hij die bij je gaat proberen, het is zijn go-to move. Als hij je pakt en neerlegt ben je verloren. Je weet dat het komt. Je weet wat hij gaat doen.
Er is één ding dat - voor en na - onveranderd is gebleven. Het kán ook maar één ding zijn. Dat is de spiegel zelf. Dat is Eva. Dat is Cinderella. Dat is Voor De Overlevenden.

lutek Zondag 24 Augustus 2014 at 2:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Canada 2014

Life is what happens to you while you're busy making other plans.
Zo ongeveer was de omschrijving die John Lennon van het leven gaf. Op het eerste gezicht zou je dit als aansporing kunnen zien toch vooral het leven te leven en niet te veel tijd te verbeuzelen met plannen maken want die plannen komen toch niet uit. Maar als je, deze definitie strikt hanterend, keihard bezig bent geen plannen te maken, en er gebeurt opeens iets, weet je nooit of die gebeurtenis nu onderdeel van het leven is of niet. Het klankbord ontbreekt.

Vandaar dat ik toch graag iets plan. Soms. Zo nu en dan. Niet te vaak natuurlijk, kom nou, het moet wel leuk blijven. Af en toe.
Mijn oog viel vorige week op een vogelvakantie in Costa Rica. Niet om er zelf als een vogel te vliegen, maar om er vogels te zien, te bewonderen en te fotograferen. Ik was behalve over de inhoud van het programma, ook zeer verheugd te lezen dat de reis geschikt is voor zowel de gevorderde vogelaar als de kneus. Het behoeft geen betoog dat ik mijzelf tot de tweede categorie reken.
Kijk, een vogel. Welke zou het zijn?
Had die een gevorkte staart?
Een wat?

Maar plannen maken die niet doorgaan doe je beter wanneer eerst een vorig plan uit de wereld is. En onderdeel van mijn vorige plan - de wandelreis in Canada - was het maken van een verslag van dat plan, of beter gezegd: van de uitvoering ervan. Vandaar dat ik de laatste paar dagen als een bezetene dit verslag heb uitgewerkt, van foto's voorzien, van een belabberde opmaak, van nog meer foto's, en waar er nog ruimte was heb ik er nog wat beeldmateriaal tussen gefoefeld. En foto's.
Zo. Vanaf nu kan ik mij ongehinderd overgeven aan de planning van een reis waarvoor helemaal geen geld of tijd is, en tegen de tijd dat er wel tijd en geld voor is, zal de organisatie het wellicht niet meer aanbieden. Ik kan eigenlijk beter de loterij winnen, maar daar heb ik helaas geen plannen voor gemaakt.

http://www.vakantie.lutek.nl/Canada2014/
Via deze link is de reis mee te beleven. Hopelijk valt er wat te genieten en te lachen.
Tip: zet eerst even een stevige pot koffie.

lutek Zondag 17 Augustus 2014 at 10:54 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Vogels 1, Buurman 0

Een schuine buurman - 1 flat verder, 1 rij dieper, 1 verdieping hoger - heeft een compact disc met een touwtje aan de rand van zijn balkon gebonden. De reden hiervoor is mij onbekend. Misschien vindt hij het leuk om eksters of andere vogels te lokken, of juist af te schrikken, met het glinsterende object, misschien hangt het er bij wijze van 'wind chime' (ik kan geen Nederlandse vertaling vinden), of misschien is de CD nat geworden en hangt hij die te drogen. Ik weet het niet.
Wat de reden ook is, het schijfje wordt door de wind heen en weer bewogen en botst continu tegen de spijltjes aan, wat een ongelofelijk irritant geluid geeft. Zeker niet de beste kwaliteit muziek denkbaar, iets waar de CD het toch van moet hebben.

Ik kan slechts een hoekje van zijn balkon zien. Ik weet niet of de schuine buurman op zijn balkon zit, noch wanneer of hoelang. Bij nader inzien weet ik niet eens of de schuine buurman niet een schuine buurvrouw is, of beide. Maar ik sta wel eens te kijken in de hoop dat hij net in beeld komt, om dan - zo neem ik mij voor - vragende gebaren te maken die ongeveer moeten uitdrukken: "what the fucking fuck?" Gebaren, omdat ik er inmiddels van overtuigd ben dat optie 2 (wind chime) niet juist kan zijn. Daar is het geluid te irritant voor. Met andere woorden, hij moet het zelf dus niet horen, ergo hij is doof en dien ik gebarentaal aan te wenden om tot communicatie te komen. Dat is overigens geen bezwaar omdat ik toch geen zin zou hebben om in deze situatie mijn stem te gebruiken en al helemaal niet met verheffing daarvan.

Optie 3 (drogen) valt ook af. Laten we wel wezen. Hij is misschien doof maar hij hoeft nog niet achterlijk te zijn. Ik ga voor optie 1 (vogels). Maar... wet welk doel? Wil hij de vogels een speeltje geven? Wil hij ze voor de gek houden? Probeert hij ze af te richten? Had hij vroeger een vogel als huisdier die dol op CDs was, ooit eens ontsnapte, en hoopt hij die vogel hiermee terug te krijgen? Hij is in elk geval hardnekkig.
Want dat is het nu, het is niet een eenmalige actie. Zeker niet. Hij hangt keer op keer een nieuwe CD op. Na een dag of wat is de CD verdwenen. Hoewel ik nooit het moment van verdwijning heb gezien, is het niet onbedenkbaar hoe dit gebeurt. Door wind en beweging kan de knoop losraken. Door afwisseling van zon en regen kan het schijfje snel droog en teer raken. De schuine buurman zou ook zelf nog het ding van tijd tot tijd binnen kunnen halen. Er zijn tal van mogelijkheden.
Maar ik geloof en wil graag geloven dat het is omdat de vogels schoon genoeg hebben van dat akelige draaiding en met één ferme tik van de snavel het schijfje aan gruzelementen slaan.
Vogels 1, Buurman 0.

lutek Vrijdag 15 Augustus 2014 at 7:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Waterpop 2014

Het voordeel van ergens niet naartoe gaan is dat het niet echt uitmaakt op welke tijd je de trein niet neemt. Ik had mij lang verheugd op Waterpop 2014 maar geef nu op het laatste moment toch de voorkeur aan een wandeling door Maas-, Vliet- en Delfland. En ook al gaat die wandeling wegens noodweerzakelijke omstandigheden inmiddels ook al niet door, kom ik niet terug op mijn besluit maar zal mij morgen achter de ramen verschansen en naar nattigheid kijken.

Wat had ik kunnen zien? Laat ik een beschrijving van het festival geven. Het doet er ten slotte niet zo veel toe of je er nu bent of niet bent. De hoofdattractie, voor mij dan, is Wooden Saints met de beminnelijke Tessa D. in de hoofdrol. Dat ik de meeste nummers van de nieuwe plaat bij het vorige concert al wat minder vond, doet er niets toe. Live is Wooden Saints altijd de moeite waard. De moppentrommel aangaande de hoeveelheid personeel die tegelijk op het podium staat is tot op de bodem leeggeschraapt, dus daar kan ik niets meer over zeggen. Ik ga heerlijk languit in het gras liggen, dat niet verrassend drijfnat is, en zwijmel weg. Ik kan gemakkelijk in het gras liggen want ze spelen vroeg in de middag en ik garandeer je dat er dan geen hond voor het podium staat, een beetje zoals bij Blaudzun 4 jaar geleden. En toen scheen nota bene de zon nog.
Dit is de eerste editie van Waterpop die ik meemaak waarop het festival haar naam eer aandoet. Zal je net zien dat ik er niet ben.

Even een broodje frikadel halen, die zijn hier best te pruimen, zolang de broodjes een beetje droog blijven. Een rondje over het terrein lopen. Exact de zelfde kraampjes bekijken die hier al 30 jaar staan. Het heeft iets kneuterigs. Heel veel zelfs.
Hey kijk, daar is de jongedame in de rolstoel weer, die nu een stuk eerder op de dag dan 2 jaar geleden al helemaal lazarus is. En een lol dat ze heeft. En dansen dat ze doet, rollend. En zoenen natuurlijk, dat wil ze met iedereen. Ik had me vorige keer bijna aangeboden maar zag daar toch van af. En ook nu lijkt het me niet het uitgelezen moment om.... Wacht eens, ik heb toch geen principes of iets dergelijks? Dat zou de eerste keer zijn.
Oh maar het concert van The Posies begint. Die wil ik graag zien. En horen. Wat gek is, want ik heb vroeger nooit een hoge pet van ze opgehad. Eigenlijk ga ik nu luisteren naar hoe ze tegenwoordig klinken in vergelijking tot hoe ze vroeger klonken zonder dat ik ze vroeger ooit heb horen klinken. Het is maar goed dat ik hier niet ben en ze vandaag dus wederom niet hoor klinken, anders zou het vreselijk ingewikkeld worden.

Zal ik nog een patatje nemen? Ik heb nog 3 muntjes. Dat is goed voor 2 rosé. Als ik bij die ene jongen ga, weet ik dat ik 2 tot de rand toe gevulde bekers krijg. Patat kan ik natuurlijk altijd nog eten. Even denken. Nog 3 en een half uur tot Hallo Venray begint, dat ga ik echt niet redden. In elk geval hoef ik gelukkig geen rekening te houden met de treintijden. Dat is zo'n gedoe altijd, om vanaf Wateringen weer terug naar Rotterdam te geraken. Vandaag hanteer ik een betere methode. Ik *knip* in mijn vingers en zie, ik ben weer thuis. Morgen is best een aardige dag zo.

lutek Vrijdag 08 Augustus 2014 at 9:01 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Perfect Gay

Het voordeel van concertbezoek op zondagavond is dat je je het later nog kan herinneren. Want ach en wee, ik moet morgen weer zo vroeg op - dat zal allemaal wel - maar het zorgt er wel voor dat je keurig de metro (niet eens de laatste) terug neemt en op een onchristelijke tijd gaat slapen. Ik wilde bijna 'christelijke tijd' schrijven maar indachtig de ravage die het christendom in het algemeen en de bekering in het bijzonder heeft aangericht de afgelopen 2000 jaar, verkies ik onchristelijk boven christelijk any day of the week and twice on Sunday. Vooropgesteld dat het concertbezoek de moeite waard was, anders had het inderdaad beter op een zaterdag kunnen plaatsvinden.

Mark Lotterman kwam voor de verandering nu eens uit de kast als Lou Reed. En dat deed hij wonderwel. Hij had daar zijn band voor nodig, toegegeven, want de solonummers leken veel meer gewoon Lotterman-nummers en, mooi als die kunnen zijn, daar kwamen we niet voor.
Gebroken rug, kapotte knie, zere voet, schouder immobiel, armen en benen met onbestendige pijnen en pijntjes, buikpijn, pijn aan mijn lul; toch ging ik naar Rotown om de avond te beleven. Als dat geen rock and roll is, weet ik het niet meer.
Reeds na 2 nummers had ik nog meer last van alles dan ik mij had voorgenomen, maar reeds na 4 nummers had ik nergens meer last van. Rock tevens roll is iets heel geks. Je moet er volgens mij gedoseerd mee omgaan, doch het fijne weet ik er niet van. Probeert u het zelf eens, in plaats van altijd maar naar de dokter te gaan.

Behalve 'Perfect Gay' speelde Lotmans helaas niet 'Lady Gay', mijn favoriete nummer van Ome Lou. Wel speelde hij 'Caroline Gays II', iets wat zelfs de hardcore Lotmansfans een graadje te depressief werd. Vanzelfsprekend veerde ik juist op. De verschrijvingen komen overigens niet uit mijn eigen flauwe koker maar stonden zo op de setlist.
'Waiting for the man' duurde een minuut of 15 en daarom 15 minuten te kort om, gelijk een My Bloody Valentine-optreden, het ganse publiek weg te jagen. Trouwens, er is ook een verhaal over een Velvet Underground-optreden in New York, van toen ze nog niet bekend waren (en welbeschouwd zijn ze dat tijdens het bestaan van de band nooit geweest), hoe een zaaleigenaar na het aanhoren van 'Black Angels's Death Song' hen toebeet: "Als jullie godverdomme nog één zo'n kutnummer spelen, is het de laatste keer geweest dat jullie hier staan." De heren keken elkaar aan en begonnen direct het nummer opnieuw te spelen.
Lotmans is geen Ome Lou, gelukkig niet, maar hij weet wel hoe zijn nummers horen te klinken. Ome Lou is dood, lang leve Mark Lotterman.

lutek Maandag 04 Augustus 2014 at 9:22 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Etenstijd

In de zomer heeft ons kantoor een gezellig buitenkantoors samenzijn. Iedere zomer. Met veel drankjes en hapjes, en praatjes en grappen. En het hele gezin gaat mee. Zelf heb ik geen gezin, maar enkele van mijn collega's wel. Zeg ik 'gezin' dan bedoel ik ook gezin: voor de deur van het restaurant zijn nog maar net genoeg parkeerplaatsen 'voor aanstaande moeders' beschikbaar voor onze groep.
Sinds de in Nederland, in het Nederlands, heersende spatiebreuk - het niet meer te stuiten fenomeen in de geschreven taal om vaste woorden los te schrijven - vraag ik me bij het lezen van een dergelijk bordje automatisch af of de opsteller ervan wellicht niet bedoeld heeft 'vooraanstaande moeders', maar omdat wij de eerste bezoekers zijn deze dag, kan ik het eventuele verschil niet nagaan.

De aanhang, het grut, openbaart zich vervolgens als een zoete inval die gedurende de middag langzaam overgaat in een zoete aanval of overval en eindigt als een zoete knieval; een en ander hangt samen met de hoeveelheid te genieten etenswaar, waarbij je vooral moet denken aan een constante stroom van nauwelijks te verorberen knuistgrote ijsjes en literglazen zoete limonade. Dat kan niet goed gaan, denk je zowel al bij voorbaat als uit ervaring, en dat gaat het dan ook niet.
De volwassenen, intussen - hoe moeilijk ook te onderscheiden van de kinderen na een drankje of 2, 3 - houden het op den duur niet meer bij 2 of 3 maar gaan rap over op 4 of 5 drankjes.

Plotseling is het grut verdwenen. Aan de bijeengeïmproviseerd lange tafel zitten opeens nog maar mensen van 25+ op opvallend gepaste afstand van elkaar, nu dat alles van 12- tussen hen uit is gegleden. Met megafoons communiceren wij verder. Waar zijn alle prinsen en prinsesjes gebleven? In de kelder van het pand is een speelpaleis. Met een ballenbak ter grootte van een halve IKEA. Die zien we voorlopig niet meer terug. We gaan bij elkaar zitten en praten verder, over het weer, de zomer, de vakantie. Over alles behalve het werk eigenlijk. Tot het moment dat de prinsen en prinsesjes de ballenbak verruilen voor de wens om toetje, toetje, toetje, toetje, toetje!!, alsof de voorgaande 4 gangen ijsjes als hoofdgerecht gezien dient te worden.

Het is een heerlijk overzichtelijke chaos. Zo gaat het al jaren en het is immer aangenaam. Over enkele jaren maken sommige grut-exemplaren de grote oversteek. En wat dan? Te groot voor de ballenbak, te klein voor de 3 uur lang op een drafje heen en weer lopende ober met het bierblad. We zien het te zijner tijd wel. Nu eerst komt er nog een ijsje aan ter grootte van een voetbalveld, met wafeltjes en spikkeltjes en smarties en slagroom en koekjes en vruchtjes en ...

lutek Zaterdag 02 Augustus 2014 at 9:43 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,