Het Belang Van Billen

Ter voorbereiding op mijn bezoek en publieksparticipatie aan het jaarlijkse Minifestival aan de Dijk had ik laatst vreselijk last van mijn rug zodat ik door de huisarts naar de fysio werd verwezen. Hier kreeg ik oefeningen te doen ter rechting van rug, versteviging van bekken en training van benen. De spinnen in het web van deze oefeningen zijn de billen, die moeten goed worden samengeknepen. Je kunt tal van oefeningen verzinnen en uitvoeren, maar alles begint bij en gaat uit van de billen. Heb de bilspieren gespannen en bekken, rug en benen functioneren binnen korte tijd weer naar behoren.
Om zeker te weten dat ik de bilspanning goed op peil zou houden de hele dag, had ik ook nog de avond tevoren een gerecht gemaakt waarin een bekertje net niet meer te vertrouwen crème fraîche was verwerkt. Ik nam geen risico.

Behalve de bekende vaste onderdelen van het minifestival - goed weer, gezellige mensen, niets-aan-de-hand-muziek, dichters, spannende verhalen en vreemde toneelstukjes - was er dit jaar ook gekozen voor enkele extra ingrediënten: bij-nader-inzien-toch-net-wel-iets-aan-de-hand-muziek en een cursus 'Hoofse Manieren'. Dit was het onderdeel waarvoor ik al 3 maanden volop in training was.
Voordat we door de instructeur goed en wel welkom waren geheten was daar reeds het magische woord: billen. Zie je wel, dacht ik, daar draait alles om. Ik voelde dat ik een thuiswedstrijd speelde en ging scoren.
De groep liet zich met matig resultaat instrueren in de Hoofse Manieren: billen op spanning, rug recht, kin omhoog, niet lopen maar schrijden, een dame begeleid je zó, een heer behandel je zó, en de kunst van het geluidloos applaudiseren. Oude tijden herleefden en ieders gemoed bloeide op.

Ik was oprecht teleurgesteld dat ik de finale niet haalde. Een volgende keer zou ik nog harder moeten trainen. Ik zocht troost bij het terraspodium waar Alexander Franken (of Alex Ef; net welke van zijn facebookpagina's je het eerst tegenkomt) het volkslied op Haagsche schoolse wijze nieuw leven inblies en de dames Ukuladies op Hawaiiaanse schoolse wijze grootmoeders recept voor de appelkruimeltaart bezongen.
In de verte hoorde ik hoe een volgende groep publiek [er was elk half uur een festivalrondgang van ruim een uur] was aangekomen bij het onderdeel paardrijles, gegeven door de altijd overtuigende Aldo de Jong. Hij was zo overtuigend dat zijn publiek met gemak het terraspodiumpubliek overstemde in hun uitvoering van 'Er staat een paard in de gang'.
Het is heel goed mogelijk dat ik het zojuist genoemde nader dien uit te leggen voor het betere begrip van hen die niet aanwezig waren op het minifestival. Echter - en ik spreek mijzelf hier niet tegen - voor het begrip van hen die niet aanwezig waren, is het wellicht verstandiger dat ik dat niet doe. Zij die niet aanwezig waren, kunnen veel beter volgend jaar gewoon wel aanwezig zijn.

lutek Zondag 28 September 2014 at 9:59 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Exotisch Eiland

Ondanks zijn dikke zwarte haardos, blossende wangen en nonchalante klederdracht, deed de man nogal grijs aan. Het was niet omdat hij te zakelijk was en het was ook niet dat hij niet lachte (al deed hij dat inderdaad niet), het was omdat hij uitstraalde dat zijn verhaal hem eigenlijk zelf niet interesseerde. Hoe moest hij dan anderen overtuigen?
Wellicht was zijn verhaal goed genoeg en hoefde hij het niet te 'brengen'. Misschien was de deal al gesloten voordat hij met de spullen op tafel kwam, of al voordat hij nog maar binnen was gekomen. Misschien was hij eerder, voordat ik zelf arriveerde, wel enthousiast geweest, en had ik dat gemist. Nu hoefde het niet meer.
Maar hij was grijs. Het was een grijze man.

Wij doen geen consessies, zei hij. Andere brouwerijen deden dat kennelijk wel. De zijne niet. Hij keek om zich heen. De barman knikte instemmend. Ik knikte ook. Verderop aan de bar zat iemand aan zijn neus te krabbelen, eerst de buitenkant, daarna de binnenkant. Dat kon niet voor instemmend knikken doorgaan maar het was ook zeker geen ontkenning.
En het spreekt de mensen toch aan, vervolgde de grijze man. Ze zeggen, daar ben ik ook geweest, op dat eiland. Dat werkt toch, merk je wel. En we zijn nu op 40 plekken te koop.
Hij keek om zich heen, telde in gedachten tot twee, om de spanning op te bouwen, en vervolgde: Ja, alleen al in Rotterdam hè!
De brouwerij droeg de naam van een Waddeneiland. Ik vond dat niet erg exotisch. Toch knikte ik instemmend. Zozo, 40 plekken. In Rotterdam alleen.
Maar goed, zei de barman, als het overal te koop is, vinden de mensen het op een gegeven moment niet zo speciaal meer. Daar had de grijze man niet direct van terug. Of toch wel.
Nou kijk, de mensen bepalen uiteindelijk zelf wat ze lekker vinden.
Het bleef even stil. Ik vergat instemmend te knikken. Ik dacht aan Spanje, dat 35 jaar geleden ook voor een exotisch eiland doorging, al was het geen eiland. Maar dan hoorde je iemand zeggen dat hij in de grote vakantie naar Spanje was geweest en bleek er iemand anders in de klas net van Thailand te zijn teruggekomen. Dan hield die eerste maar weer zijn mond. Ik ook, want ik was naar geen van beide geweest. Wel naar Zuid-Beverland.

Maar wij doen dus geen consessies, zei de grijze man en realiseerde zich dat hij dat punt al voorbij was. Hij nipte aan zijn glas en begon opnieuw.
Bier is een emotie! Kijk, dat had hij nog niet gezegd. Hij keek om zich heen. Ik vergat andermaal instemmend te knikken omdat ik nu werkelijk aan het nadenken was of zijn stelling een correcte was. De barman was bezig een muziekje op te zetten. Maar hij leek geen geschikt muziekje te kunnen vinden, iets waar hij anders toch nooit moeite mee had.
Ja!, riep de barman uiteindelijk, veel te laat, en daarom ook veel harder dan nodig was, Jazeker!
En daarom zeg ik, zei de grijze man, dat de mensen toch zelf bepalen wat ze lekker vinden.
De man verderop aan de bar begon mee te fluiten met een plaat die niet opstond en versnipperde een bierviltje. De grijze man schoof daarop een pak bierviltjes naar de barman toe. Dat pak stond er al de hele tijd dus erg ver hoefde het niet te worden geschoven. Hij was onvermurwbaar, al lag dat meer aan zijn stemgeluid dan aan zijn argumenten.
Ik heb ook vlaggetjes, zei hij, en vouwde er eentje uit.

lutek Donderdag 25 September 2014 at 10:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Al Stopt

Omdat ik zin had om iets te schrijven - nu ja, preciezer was het zo dat ik niet langer zin had om niet te schrijven.... of eigenlijk klopte dat ook niet: je kunt niet wel of geen zin hebben in het ontbreken van iets; dat stoort me wel eens in songteksten waarin de logica het verliest van de rijm (denk aan het refrein van Barry McGuire's Eve of destruction, of dat van Morrissey's Speedway) - zocht ik inspiratie in recent gehoorde muziek en vond al snel iets jatbaars, wat een ander woord is voor inspiratie, zij het van een andere woordsoort.
Dit legde ik snel naast mij neer omdat ik wat ik van anderen jat nooit al te zichtbaar wil laten doorschemeren in wat ik zelf doe, al lukt dat lang niet altijd naar behoren.
Wat overbleef was een indruk. Daar ging ik mee aan de slag. En na enig schuiven en schikken las ik:

Al stopt, toegegeven, de tram nooit bij de bushalte
Het is gemakkelijk te wachten op
Wat komen gaat - dat is eenvoudig weg
Of nooit aanwezig, of anders was het al

Een uitdaging is pas te wachten op
Dat wat er is. Nee beter nog
Te wachten

Ik wist zeker dat ik het gejat had, meer dan mijn bedoeling was. Vervelender dan anders was echter dat ik in dit geval niet wist van wie of wat ik het had gejat. Er zat niets anders op dan te wachten tot het me te binnen zou schieten. Ik legde een en ander terzijde, ging afwassen, boodschappen doen, en eten koken. Er schoot me nog altijd niets te binnen. Toen ik zo lang gewacht had dat het er niet meer toe deed of het me nog te binnen zou schieten of niet, had ik het gevonden.

lutek Zondag 21 September 2014 at 8:51 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Een Festival

Dat ik het festivaloverzicht verlies, het programma niet begrijp en door de bomen het bos niet meer zie, ligt uiteraard aan mijzelf. Tanende interesse, dalend enthousiasme, naderende ouderdom. Het zal allemaal wel.
Uitbreiding van festivalactiviteiten komt mij rommelig voor. Ik probeer, waarschijnlijk onterecht, een zekere lijn te ontwaren in de kluwen van bezigheden. Ooit was ik op een feestje bij iemand thuis, er waren veel mensen, veel gesprekken, iemand ging in de lamp hangen, er was een spontaan tafeltennistoernooi; halverwege de avond sprak ik de aanstichter van het feestje en vroeg hem wat de aanleiding precies was, een verjaardag, een diploma, een enge ziekte desnoods? Hij keek me glazig aan... nee gewoon... een feestje. Plotseling leek mij het beroep van kluizenaar een aanlokkelijke.

Voor de deur van De Waalse Kerk was het een drukte van belang. Diverse belangenorganisaties raakten slaags. Voorstanders van '24 Uur Cultuur' hadden zich aan de kerkdeur geketend en versperden de weg voor de doelgroep 'Openmonumentendag'. Maar gewiekst als zij was, schoot het publiek van 'De Wereld Van Het Witte De With Kwartier' massaal via de zij-ingang de kerk binnen. Al wist niemand helemaal zeker wie nu de organisator was van het optreden van Half Way Station in de kerk, het deerde de band niet in het minst. Zij gaven een prachtconcert. En daarna nog eens. En ook nog 's avonds. Twee keer. En de volgende middag. En nog een keer.
Als een activiteit 6 maal plaatsvindt, is het voor mij duidelijk. Dan heeft het de status bereikt van festivalonderdeel. Dan vraag ik mij niet meer af wat het in hemelsnaam met de rest van het festival te maken heeft, zoals ik met de meeste andere zaken deed die in hetzelfde kader waren georganiseerd, door welk festival dan ook.

Van de 6 optredens heb ik maar de helft meegemaakt. Je zou kunnen zeggen dat ik slechts een halve groupie ben. Over 2 maanden komt de nieuwe plaat ('Dodo') uit van Half Way Station. De nieuwe nummers werden nu alvast gelanceerd, en er was een speciale single uitgebracht die ik uiteraard aanschafte. Alsook een speciaal t-shirt. En zelfs een paar sokken. Okay, je zou kunnen zeggen dat ik wel een hele groupie ben.
Inmiddels heb ik de nieuwe nummers vaak genoeg gehoord om ze niet meer nieuw te vinden, zodat ik mogelijk nog voor het verschijnen van de nieuwe plaat, al zal gaan zeuren om nog nieuwere nummers. Wie weet krijg in een stadionverbod, of hoe zoiets ook heet in de wereld van de popmuziek, het hoogst haalbare voor de groupie.

lutek Zondag 14 September 2014 at 10:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Bij De Fysio

Omdat de zon scheen, omdat ik toch wel enige beweging moest hebben, omdat de gedroogde bloemen er al een lange tijd lagen (en omdat ze, nu de zon scheen, ook echt droog waren en niet voor de 20e keer nat), rommelde ik op het balkon wat met zakjes en labeltjes en zaadjes uit bewaarde uitgebloeide knoppen. Af en toe viel ik om, maar gelukkig viel ik tegen de balustrade aan en niet naar beneden. Vanmiddag zou ik mijn eerste afspraak met de fysio hebben. Niet vergeten. Het staat zo slordig - zeker de eerste keer - om niet op tijd te zijn. Vaak ga ik voor een afspraak op het laatste moment uit huis en moet mij dan haasten. Haasten is nu juist wat ik op dit moment niet kan. Vandaar ook dat ik naar de fysio ga. Zo bekeken is het dus een goede binnenkomer te laat binnen te komen. Maar anders bekeken weer niet.
Ik keek verwonderd naar de labels. Waarom had ik die nodig? Ik kende toch geen enkele bloem bij naam. En hoe ze er ook alweer uitzagen toen ze nog in bloei stonden een paar maanden geleden wist ik evenmin. Beter bewaarde ik in het respectievelijke zakje met zaadjes een monster van de droogbloem zelf, dan had ik nog enige houvast.
Waar kwamen ze eigenlijk allemaal vandaan, hoe kwamen ze hier aangewaaid? Al jaren vermaak ik mij kostelijk met gekochte zakjes gemengd zaad (ad 1 euro bij de bloemenman), diverse soorten veldboeketten tot gevolg. Anderen zien het als onkruid maar als je elke bloem mooi vindt, bestaat er geen onkruid. En met de volgende lente zal ik enkele euro's uitsparen.
Sommige zaadjes kleefden nog wat, vooral die van de stokroos. Man, wat zitten er veel zaadjes in 1 knop. En ik had wel 50 knoppen, meer nog. Hier zou ik in het park en prachtig perk van kunnen maken. Moest ik goed opletten wanneer er gemaaid zou worden. Of op een plek poten waar niet gemaaid kan worden.
Och jee, toch de tijd vergeten. Snel omkleden en naar de fysio. Nee, niet omkleden, geen tijd, en een korte broek is des te handiger.

Te vroeg kwam ik bij de fysio. Een klein wonder. Mijn handen plakten nog een beetje. Ook geen goede binnenkomer. Plakken was eigenlijk niet het goede woord. Ze waren een beetje donzig. Donzig, wat was dat nu weer? Schuin tegenover me in de wachtkamer, wachtgang, was een kraan, en in de fysiofolder las ik dat je voordat je van de toestellen gebruik gaat maken je handen moet wassen. Maar die folder legde ik snel terug omdat ik er ook in las dat je bij een eerste bezoek je verzekeringspas moest meenemen en ik niet wist of ik die wel bij me had. Hoe minder ik in de folder las, hoe minder ik op de hoogte was van zaken waarvan ik op de hoogte had moeten zijn, zo meende ik, en dus minder in overtreding.
Het zou trouwens toch niet alleen de bedoeling zijn dat ik een half uur op een toestel ga zitten? Die bewegingen kan ik thuis en buiten ook maken. Naast de kraan hing met koeienletters het woord 'privé' aan de muur. Dat kon op de koffie slaan, of op de thee, of op de kraan zelf. Ik nam geen risico.

Meneer Dabrowski! De fysio stak uitnodigend haar hand uit. Voorzichtig ging ik staan om niet direct te wankelen en door haar opgevangen te moeten worden. Een fysio die zelf rugklachten heeft, wordt door niemand meer serieus genomen. Hartelijk schudde ik haar de hand waarbij ik zorgvuldig achterwege liet te vermelden dat de mijne nog wat onder het zaad zat. We hadden maar een half uurtje en om zo'n opmerking proberen goed te praten in die korte tijd is geen sinecure.
Nadat ik mijn hele verhaal, vanaf dag 3 in Canada, had verteld - ze schreef 2 A4'tjes vol - besloot ik met een opgewekt "dat is echter allemaal niet meer van toepassing". Beteuterd keek ze op van haar notities. Maar ik voegde er direct het verhaal aan toe van de voet die mijn voet niet meer was. Enthousiast schreef ze verder.
Diverse determinatie-oefeningen werden doorlopen, met de nadruk op lopen. Af en toe viel ik bijna om. Vervolgens werden er diverse huiswerkoefeningen doorlopen, met de nadruk op liggen.
Het schijnt dat ik te veel met mijn heupen wieg. Ik ben nooit een goede danser geweest en met hoelahoepen ben ik nooit verder dan de hoela gekomen, dus dit verwonderde mij nogal. Het euvel in Canada, zo begreep ik, had mij overal en ieder moment kunnen overkomen, wat ik in zekere zin geruststellend vond, maar in andere zin weer niet. Om te voorkomen dat een dergelijk euvel mij vanaf nu overal en op ieder moment kan overkomen, dien ik mij dus een andere loop aan te meten.
Thuis ging ik doodmoe op de bank liggen. Daar lig ik nog steeds.

lutek Maandag 08 September 2014 at 6:47 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Een Festival Van Naam

Tegenwoordig is het gebruikelijk een frikadel een frikandel te noemen. Sterker nog, veel mensen weten niet eens (meer) dat een frikandel vroeger een frikadel heette. Ik mag van tijd tot tijd graag een frikadel tot mij nemen, liefst in een broodje gehuld - niet ikzelf maar de frikadel - maar ik haal het bij het plaatsen van mijn bestelling niet in mijn hoofd om om een frikadel te vragen want mijn overtuigde (lees: arrogante) blik zou ongetwijfeld voor onnodige verwarring en verwondering zorgen, de snack niet waard.
Vorige week nog wist ik volkomen overtuigd en overtuigend 3 euro 40 van een armlastige winkelbediende af te troggelen door te beweren dat alle soepen die dag halve prijs waren. Ik wees daarbij op de naar ik meende van toepassing zijnde annonce in de reclamefolder. Kijk maar, hier staat het, alle pakken en zakken soep halve prijs. Toen ik de winkel verliet, schoot me te binnen dat 'blikken' zeer waarschijnlijk niet tot de verzameling 'alle pakken en zakken' behoorden en ik dus onterecht korting had gekregen, maar ik keerde niet terug.
Laat dit voorbeeld van mijn overtuig(en)de blik (pun intended) een waarschuwing zijn voor eenieder die in de toekomst zaken met mij doet.

Om terug te komen op de frikandel, dit lustartikel mag zich dan in grote populariteit heugen, als naam voor willekeurig ieder ander object of idee slaat het een pleefiguur. Ik ging naar een festival genaamd 'Festival De Frikandel' en wist al bij voorbaat dat er weinig bezoekers op af zouden komen, los van (slechte) weersomstandigheden en (goed) programma. Het spreekt simpelweg onvoldoende aan. Het heeft geen Schwung. Het ontbeert verwachting of verlangen. Zoals je je band ook niet naar het lokale café vernoemt. Je wordt dan niet serieus genomen. Dat is jammer, want uiteindelijk zegt de naam van een band of een festival maar bitter weinig over de inhoud. Denk bijvoorbeeld aan de band 'Fuck The Writer'.

Hoofddoel van mijn aanwezigheid was het zien van Half Way Station. De laatste keer was alweer 3 maanden geleden geweest. Nevendoelen waren het zien van de band ervoor en de band erna. De band ervoor was tot mijn niet geringe ontsteltenis naar het lokale café vernoemd. Voor de zekerheid ging ik kennismaken met het barpersoneel (van het festival, niet van het lokale café - moet ik nu echt alles uitleggen?) dat mij een Keizerskroon aan de hand deed voor de somma van 2 euro.
'Koninklijk Genieten', adviseerde het etiket, wat ik raar vond omdat je bij iets keizerlijks eerder verwacht dat het emperiaal te genieten zou zijn, al was het dan nog zo billijk geprijsd.
Een bezoeker naast me greep in wanhoop naar zijn hoofd terwijl hij een flyer bestudeerde, en stootte uit dat 'er werkelijk helemaal niets meer van het programma klopte', wat ik nogal overdreven vond voor een uitloop van 10 minuten op een hele dag. Bovendien zag hij er niet uit als iemand die iets beters te doen had op dat of enig ander moment. Ik vermaakte mij prima met de extra tijd door wederom het personeel te begroeten en al even emperabel als voorheen aan het genieten te slaan.
Nauwelijks was ik terug bij de band of ik hoorde beweren, 'het kan aan mij liggen maar volgens mij zijn we echt hartstikke goed', zodat ik op een drafje terugliep maar de dames personeel om aldaar andermaal imperioens te gaan genieten.
Dit ging zo nog een tijdje door. Op zeker moment stond ik zodanig euphoniums te genieten dat ik bijna het begin miste van het optreden van Half Way Station. Snel pakte ik nog een imperiaalse bron van genot mee en begaf mij op weg naar voor het podium.

Tijdens het festival DeWereldVanHetWitteDeWithKwartier eind volgende week zal Half Way Station maar liefst 6x in 2 dagen optreden in de Waalse Kerk. Er is alleszins geen enkel excuus niet te gaan. Of er exterminaal te genieten valt is wel zeker, ook al zijn daar niet dezelfde vrolijke lui als van Festival De Frikandel. Volgend jaar hopeijk weer een festival.

lutek Woensdag 03 September 2014 at 9:33 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,