A Personal Voyage

Na achter elkaar 4 afleveringen 'Cosmos' gezien te hebben, een 'personal voyage' van Carl Sagan - de nieuwe versie met Neil DeGrasse Tyson is ook erg mooi, maar de stem van Sagan overstijgt de wondere wetenschap, de verbazing en verbeelding, en tilt de serie naar een ander niveau - voelde ik me als in dromenland en liet dit naadloos aansluiten bij het echte dromenland, indien geen paradox. Ik trok de dekens over me heen en de stekker uit de wekker.
Ik had geen idee hoe laat het was toen ik wakker werd, precies wat ik wilde voelen. Wel wist ik dat ik enige tijd daarvoor een liedje op de radio had gehoord. De radio had ik niet ontstekkerd maar ik sliep min of meer door het geluid heen. Ik had uitgeslapen en wel op een manier zoals ik dat zelden deed. Dit gevoel had ik al zo lang niet gehad. Ik draaide mij figuurlijk nog eens om en sliep en droomde verder. En nog eens. Elke droom lucider dan de vorige.
Er kwam een moment dat de nieuwsgierigheid het won van andere heden. Het was half 10.
Half 10. Voor mijn gevoel kon het net zo goed half 8 of half 12 zijn. Maar, bedacht ik, dus ook half 10. En dat was het. Mijn gevoel klopte, ruim genomen.

Even rekenen. Half 10 minus half 1, ik had 9 uur geslapen, behoorlijk lang. Natuurlijk zou ik als gevolg hiervan de komende nacht niet voor half 3 de slaap kunnen vatten maar dat was een zorg van later, als je van een zorg kon spreken.
Voordat ik had geweten hoe laat het was, mijmerde ik over het fenomeen van 'voldoende geslapen te hebben'. Je uitgeslapen voelen kon van alles betekenen. Als ik net tijdens de rem-slaap wakker werd - of dat nu na 3, 5 of 7 uur was - kon ik zo uit bed stappen en de dag beginnen, ongeacht de tijd op de klok.
Uit bed stappen, dat was waar ook. Ik bleek de meeste onderdelen van mijn lichaam nog te kunnen bewegen. Ooit zou er een tijd komen waarin dat niet meer het geval was.
Ik had het sterke vermoeden dat ik nog iets moest doen vandaag. Had ik maar een agenda, dan kon ik het gewoon even opzoeken. Het schoot me helaas niet te binnen op dat moment - hoe dicht ik ook bij het onderwerp zat - dat dát nu juist was wat ik mij eerder voor had genomen te doen: een agenda maken, of althans de altijd rommelige decembermaand in kaart brengen.
Dat overkomt een ieder, mij ook, voor je in slaap valt schiet je iets te binnen. Te dicht tegen de slaap aan besluit je de inval niet op te schrijven, je onthoudt het wel, je prent het je in, je weet uit ervaring dat je het anders zou vergeten, je gooit er nog wat ezelsbruggetjes tegenaan. 's Morgens is het weg.
Blanco begon de dag. Dreamtime zou uitkomst brengen maar het duurde nog een dag voor die weer aanbrak.

lutek Zondag 30 November 2014 at 3:53 pm | | default | Geen reacties

Perfume Genius

Al maanden keek ik uit naar het concert van Perfume Genius in Bitterzoet te Amsterdam. Nog bijna was ik niet gegaan, uit protest, omdat ik er daags voor het concert achterkwam dat hij anderhalf jaar geleden gewoon hier om de hoek in Rotown had gespeeld, waarschijnlijk voor 2 man en een paardenkop. Hoe durf ik dat niet geweten te hebben!
Per supersnelle trein, per metro en per drafjes tussenbeide geraakte ik te vroeg in Amsterdam, al zullen velen menen dat je nooit vroeg genoeg in Amsterdam kunt zijn. In de Bulldog mocht niet gerookt worden, alleen geblowd. Jammer, maar aangezien er toch niet gedronken mocht worden, liep ik beter even verder. In Doors mocht gerookt, geblowd en gedronken worden. Naast me ving ik op: "Oh so you are from Amsterdam yourself? I've never met anyone here from Amsterdam before who smoked."
Dat klonk bekend: op de Euromast kom je ook zelden mensen tegen die in Rotterdam wonen.

Nog altijd te vroeg stapte ik Bitterzoet binnen, liep tegen een poster aan van het optreden van de avond en informeerde direct naar de mogelijkheid deze van de muur te mogen halen. Omdat ik er tegenwoordig niet meer uitzie als iemand van 12, werd mijn motivatie deze poster boven het bed te hangen eerst grondig tegen het licht gehouden, wat ik met een kort handgebaar uiteenzette, tot zichtbare gruwel en afgrijzen van de portier die me de papieren aanprijzing onmiddelijk in de hand drukte om maar zo snel mogelijk van mij af te zijn.
Mooi, nu zou ik er alleen nog even 4 handtekeningen op moeten laten zetten en dan had ik een eerste aanvulling op de verzameling concertprullaria sinds... Ik kon me de laatste keer niet heugen dat ik met zo iets banaals aan het leuren was geweest.

Het concert was het concert van het jaar. Dat was ook niet zo moeilijk. Ik zie niet zo veel concerten van het jaar. Gemiddeld slechts 1 in 12 maanden tijd.
Na afloop liep ik verschrikkelijk enthousiast te zijn, iedereen te vragen of ze ook zo hadden genoten, en hield tevens de deur backstage in de gaten omdat ik de poster nog wilde laten bevlekken.
Backstage was een groot woord, zo bleek toen ik het even later van de andere kant probeerde te benaderen. Om het smalle gebouw heengelopen keek ik door de achterdeur zo de zaal weer in. Verdomme, ze waren gevlogen. Of misschien hadden zij zich in verticale richting uit de voeten gemaakt. Inmiddels kwam ik er achter dat ik niet eens een pen of stift bij me had, dus waarschijnlijk was het maar beter dat ik de heren bandleden was misgelopen. Bovendien had ik meneer Perfume Genius zelf de afgelopen weken consequent Mark in plaats van Mike genoemd wat ook al niet getuigd van al te grote betrokkenheid. Nee, ik was geen 12 meer en ik moest de volgende ochtend gewoon weer naar kantoor.

lutek Zondag 23 November 2014 at 10:32 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Lasergame

De tijd die het nu is [eigenlijk 52 uur geleden], per autolift thuisgereden, tot de tijd die het zou zijn geweest als ik gebruikmakend van openbaar vervoer zelf thuis had moeten komen, een klein uur in de toekomst [eigenlijk 51 uur geleden], gebruik ik om verslag te doen van deze avond, niet alleen omdat ik vermoed dat diverse mensen een verslag verwachten, al waren ze er zelf bij, maar ook omdat ik dit uur eigenlijk kado heb, als mij toegestaan is dit op deze manier te zien, en waarmee dit uur beter te gebruiken dan dit?
Anders dan ik vooraf hoopte, heb ik niemand beschoten. Wel heb ik mooie verhalen gehoord van mensen die wel anderen hebben beschoten. Maar ja, aangezien ik die mensen niet meer hoef te vertellen wat ze mij vertelden, zal ik hier niets over zeggen. Om maar te zwijgen van het feit dat ik misschien niet alles even nauwkeurig heb onthouden van wat ze mij vertelden, wat met name vervelend is voor iemand als ik; ik die toch vooral bekend sta om mijn waarheidsgetrouwe verslagen van het leven in het algemeen en van werkgerelateerde bedrijfsuitjes in het bijzonder.
Wat een prachtige frase overigens, werkgerelateerd bedrijfsuitje, die nog klopt ook: het betreft hier een uitje van een bedrijf waarbij ik zelf niet werkzaam ben maar waarmee ik wel te maken heb in mijn dagelijkse werkzaamheden. Dagelijkse werkzaamheden die doorgaans niets van doen hebben met het omleggen van de in harnas gehesen medemens.

Maar ik deed dus niet mee met het laserspel. Ik was veel te bang mezelf of anderen te verwonden met het speelgoedwapen. Niet door het afvuren ervan maar doordat ik er iemand mee in het gezicht zou slaan. Voor zover ik iets zag, zag ik voor me hoe ik wankelend van wolligheid in hoofd, lijf en leden, tegen wanden en deuren op zou lopen, over mensen zou struikelen, mezelf staande zou proberen te houden en daarbij vervaarlijk het vuurwapen als evenwichtsstok om mij heen zwaaiend de leden van zowel de groene als de rode partij één voor één en soms met een paar tegelijk omlegde. Het ergste is dan nog wel dat mijn aldus verkregen, geweldige score naderhand niet eens op het uitslagenformulier te lezen zou zijn. Nee, het was voor iedereen beter dat ik niet meedeed.

Ik bleef in de gezamelijke ruimte van het complex en liet het slap ouwehoeren een aanvang nemen, waar helaas geen punten mee waren te verdienen maar wat mij alleszins gemakkelijk afging. Zo stelde ik voor een combinatie van karten - het complex beschikt ook over een kartbaan - en lasergamen te organiseren. Al wie probeert je in te halen, schiet je overhoop.
De combinatie boksen en schaken bestaat al, de biathlon bestaat al, waarom niet deze combinatie, vooral ook omdat de beide elementen in veel van dit soort complexen reeds aanwezig zijn? Ik voorzag een enorme populariteit.
Zo nu en dan verliet een groep deelnemers ons om hun leven te riskeren in de loopgraven en keerde een andere groep zwaar gehavend terug. Eerste hulp moest onmiddellijk aan de bar worden toegepast. De bezigheid van het mensen omleggen maakte dorstig, zo veel was duidelijk.
Welke ploeg uiteindelijk gewonnen heeft, is me niet geheel duidelijk geworden. Ik denk de rode of de groene maar het kan ook andersom zijn. Van één dame hoorde ik dat zij maarliefst 18 keer was neergeschoten door één en dezelfde persoon. Iemand had kennelijk nog een appeltje te schillen.
Naderhand werd er gegeten en nagepraat en zelfs al vooruit gekeken naar volgend jaar. Tijd genoeg dus om enkele vetes te kweken en die t.z.t. uit te vechten.

lutek Zondag 16 November 2014 at 01:09 am | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,

Hoe Moordzuchtig Bent U?

Ruim 20 jaar geleden heb ik eens deelgenomen aan een lasergame. Dat was toen iets relatief nieuws maar het was ook weer niet écht nieuw meer want ik liep destijds al achter. Eigenlijk heb ik mijn hele leven op iedereen altijd een ruime voorsprong gehad als het op achterlopen aankomt. Daarin haalt niemand mij meer in.
Ik meen mij te herinneren dat ik derde werd van een groep van 17. Het kan ook andersom geweest zijn. Maar laatste was ik in elk geval niet. Dat was een vredelievende vriendin die de laser aanzag voor een echt wapen. Op het scoreformulier was naderhand af te lezen dat zij in 20 minuten tijds slechts driemaal had gevuurd. Waarschijnlijk nog op de muur ook, al was dat niet op het scoreformulier vermeld. Zij was gewoonweg niet zo moordzuchtig.
Was ik dat wel dan, of althans in meerdere mate? Mogelijk, maar dat is niet meetbaar in een lasergame omdat er niemand gewond door kan raken en omdat je dat ook van te voren weet. Daar kan iedereen van denken en over klagen wat hij wil maar zo werkt dat nu eenmaal, en bij sommige mensen is dat misschien ook niet eens zo erg.

Nee, met moordzucht heeft het spel niets te maken. Enige psychologie van de koude grond hanterend zou je met moeite nog kunnen zeggen dat het een uitlaatklep is voor al dan niet opgekropte agressie maar zelfs daarin zou ik je geen gelijk geven. Het is gewoon een spelletje. Klaar.
Deze week zal ik het spel voor een tweede maal spelen, zo kan ik heden melden (op de Dag van de Wapenstilstand). Als ik er deze keer niets van bak, hoort u mij er verder niet meer over. Die kans is geheel niet uitgesloten aangezien ik last heb van een gruwelijke ontsteking aan mijn neusslijmvlies. Kom, hoe heet dat ook alweer... een verkoudheid dus.
Ik hoop niet dat de deelnemers tijdens het spel een helm dienen te dragen want die heb ik binnen 2 minuten vol gesnoten, alleszins niet bevorderlijk voor mijn zicht. En zonder helm maak ik mij ongewild continu luidruchtig kenbaar, waardoor ik een gemakkelijke prooi ben. Wat ik eventueel kan doen is een strategie ontwikkelen waarmee ik mijn nadeel ten voordele kan gebruiken. Bijvoorbeeld door het hanteren van een grote witte zakdoek, formaat kussensloop, of beter: een kussensloop. Deze zwaai ik in het rond ten teken van overgave. De andere deelnemers zijn hier niet op verdacht, vragen wat er aan de hand is en.... ka-plaf! Hartstikke dood.
Maar verder ben ik dus niet echt moordzuchtig.

lutek Dinsdag 11 November 2014 at 9:43 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Popronde 2014

Het was een ouderwetse Popronde dit jaar, in de zin dat ik vooraf een heus programma uit het spoorboekje had gefilterd en me daar grotendeels nog aan hield ook, hetgeen resulteerde in bezoek aan maarliefst 7 optredens door 6 bands. Zal ik voor de grap hierover eens chronologisch te werk gaan?
De avond begon met het vergeten van mijn programma. Of nee, de avond begon met het overslaan van het middagprogramma omdat de dag anders veel te lang zou duren.
Verdomme, ik ben nu reeds de chronologie kwijt, terwijl ik die gisteren nog zo te vriend hield, al geef ik toe dat tijdssprongen gemakkelijker te maken zijn in een verhaal dan in de verhaalde belevenissen zelf, want behalve mijn programma had ik ook mijn Tardis niet bij me.
Gelukkig stond bij de deur van het eerste te bezoeken adres direct al een Poprondemedewerker met extra spoorboekjes te zwaaien. Ik verlichtte zijn taak met factor één.

Omdat ik niet aan recensies doe zal ik de naam van de eerste band niet noemen, me slechts beperken tot de vaststelling dat de leden van deze band in hun nog jonge bestaan nu al flink aan een imago hebben gebouwd en daarmee waarschijnlijk nog jaren voort kunnen. Het wordt wellicht tijd voor de volgende, revolutionaire stap: nummers schrijven.
Snel naar De Riddert alwaar een mooizingend duo heren geen enkele last ondervond van rammelende glazen, voorbijlopende bezoekers, bestellende drinkers en zo meer. Geen vermeldenswaardig feit, denkt u? Dan denkt u mis en bent u 2 jaar geleden niet bij het Poprondeconcert van omhooggevallen huilebalk Dotan geweest. Dotan - zo vertelde me de uitbater van het etablissement waar het concert plaatsvond me later - is de enige in de gehele historie van de Popronde geweest die achteraf zijn beklag deed bij de organisatie aangaande de erbarmelijke omstandigheden waarin hij zich die avond bevond: mensen waagden het zowaar te ademen tijdens zijn concert, verschrikkelijk! En dat terwijl iedereen weet wat een gevoelige jongen het is, en iemand voor wie eenieder in het stof zou moeten kruipen...
Eh... ik geloof dat ik afdwaal. En bovendien komt het nu nooit meer goed met die chronologie waar je tegenwoordig zoveel over leest.

Rotown had de klapper van de avond te pakken: PAUW. De eerste die een Witteman-grap maakte gaf ik een zaai voor zijn harsens. Gelukkig verstond ik niet wat mensen om mij heen zeiden; het voordeel van luide muziek. Of toch, de 2 hoofdorginisatoren van de afdeling Popronde Rotterdam stonden naast me en vertelden dat PAUW later op de avond nog een optreden zouden geven. Mijn spoorboekje leek te ontsporen.
Als ik op de zaken vooruit mag lopen - de chronologie kan nu echt naar de vuilstort - die 2 organisatoren kwam ik deze avond zo vaak tegen dat ik vermoed dat ik per ongeluk of expres precies de krenten uit de pap heb bekeken. Dát, of zij beperkten zich net als ik tot één bepaalde hoek van de stad (omdat je nu eenmaal onmogelijk alle 40 bands kunt zien en elke minuut die je over straat loopt te rennen is een minuut waarin je geen muziek kan horen).
PAUW klonk als een kruising tussen Rush en Black Sabbath, maar u mag ook 2 andere bands noemen als dat u beter schikt. Toch, als u van genoemde 2 bent gecharmeerd, bent u dat ook van PAUW. Sterker nog, die vergelijking is zo'n rare en ver uit elkaar liggende, dat ik met wiskundige zekerheid kan zeggen dat als u niet gecharmeerd bent van de 2 genoemde, u dus óók van PAUW bent gecharmeerd! Hoera voor de wiskunde in al zijn onweerlegbaarheid.
(U mag dit thuis gerust even narekenen.)

Ik verzuim te vermelden dat ik ook nog stukjes Indian Askin en Sunday Zombies heb gezien anders wordt het allemaal te onoverzichtelijk. We rennen naar LOUD, andermaal in hoofdletters, vraag me niet waarom.
Hier speelde Cosmic U, de band die ik als eerste aan had gekruist in mijn vergeten spoorboekje. Dat wil zeggen, als eerste van de serie bands die ik had aangekruist. Dus niet dat ik de eerste was van alle mensen die deze band hadden aangekruist want het is zeer wel mogelijk dat anderen mij daarin voor waren, zij het dat die andere mensen dat niet in mijn spoorboekje hadden gedaan maar in dat van hun zelf. Anders had ik dat wel gezien natuurlijk.
Cosmic U deed haar naam eer aan, al heb ik zelf geen idee wat ik daarmee bedoel. Over dit fenomeen napeinzend begaf ik me andermaal naar PAUW, die nu in De Witte Aap speelde.
De Popronde dreigde zo langzamerhand op een Bierronde uit te lopen. Zeker toen ik tot besluit De Riddert nog eens aandeed waar de laatste band al aan het afbouwen was. Ik liep achter de feiten aan en als het eenmaal zo ver is, komt het niet meer goed. Ik plofte neer en bracht een toost uit op een geslaagde Popronde.

lutek Zondag 09 November 2014 at 9:18 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Karel

Het was al heel wat dat hij hier zat.
"Dat valt niet mee, elke dag. Nou ja, elke dag, elke keer dat ik..."
Hij moest even rekenen.
"wanneer ik... wanneer het meevalt."
Voor de tweede keer keek hij in zijn portemonnee. Misschien zat er nu opeens meer in dan zoëven. Een extra vakje dat hij daarnet over het hoofd had gezien.
Als zijn lichamelijke gesteldheid hem niet thuis hield was het wel zijn financiele.

Naast hem zat een man die zeker 10 jaar eerder was geboren en hem waarschijnlijk met nog eens 10 zou overleven.
"Geef Karel wat van mij."
Karel schrok en gebaarde en wilde van alles zeggen maar de oudere man weerde dit af met één goedgeplaatste blik.

Als Karel door het raam naar buiten keek, zag hij zijn huis. Althans, hij zag de bovenste etage van het verzorgingstehuis. Dat was niet de etage waar hij een kamertje had, zodat het geval zich voordeed dat hij thuis niet kon zien waar hij uitging maar als hij uitging wel altijd herinnerd werd aan thuis, voor zover het tehuis een thuis was.
Maar nu zat de oudere man naast hem en kon hij niet uit het raam kijken. De oudere man was groter, sterker, krachtiger... jonger eigenlijk dan hij. Zo lopen dingen soms. Maar goed, hij kwam nog buiten, af en toe, dat kon je niet van iedereen zeggen.

Karel dacht aan zijn hondje. Zou het goed gaan met Rakker? Wat zou het mooi zijn als hij hem eens tegenkwam op straat. Hopelijk werd hij nog net zo vaak uitgelaten als vroeger.
Kantoorlui kwamen binnen. Was het al zo laat? De oudere man werd luidruchtig begroet. Karel zat er maar een beetje bij, hij kende al die mensen niet. Het was al heel wat dat hij hier zat. Hij moest maar weer eens op huis af gaan.

lutek Zaterdag 08 November 2014 at 3:42 pm | | default | Eén reactie

De Dagelijkse Meevaller

Vroeger hadden we in de flat een kutsysteem dat niet werkte, tegenwoordig een kutsysteem dat meestal wel werkt maar niet altijd. Ik heb het over de veiligheidssloten.
Iedere bewoner heeft een elektronische sleutel waarmee de hoofdingangen kunnen worden geopend. Je steekt de sleutel in het slot, wacht even een seconde, op een kleine display staat een gezichtje dat van neutraal in glimlach verandert, je draait de sleutel om en de deur gaat open. Dit systeem is niet anders dan het systeem van vroeger maar tegenwoordig werkt het meestal terwijl het dat vroeger meestal niet deed.
Je stond dan aan de deur te wachten, te wachten en nog altijd te wachten tot het gezichtje op glimlach sprong ten teken dat je de sleutel kon omdraaien. Dat duurde soms lang en soms werkte het helemaal niet, zodat je moest hopen op komst van een medeflatbewoner of om de flat heen lopen en de andere deur proberen.
Misschien is je batterij leeg?, opperde een buurman die me hoorde vitten op het slotensysteem.
Als de batterij leeg is, zou ik toch helemaal geen gezichtje op de sleutel zien, wierp ik tegen.
Bijna leeg dan, zei buurman weer, terwijl de lift arriveerde.
Nee, zei ik, het is gewoon een kutsysteem en degene van het bestuur van de VVE die de deal met de fabrikant heeft gemaakt zal er wel een aardig zakcentje aan over hebben gehouden. Waarom zou je anders tot de aanschaf van zo'n achterlijk onding overgaan.
Buurman liep rood aan maar stapte uit omdat de lift op zijn verdieping stopte.
Twee weken later hoorde ik dat buurman uit de VVE was gestapt, iets met te weinig waardering voor zijn werk.
Wist ik veel.

Hoe weet niemand maar het systeem werkte van de een op de andere dag opeens veel beter dan voorheen. Meestal.
Het komt nog altijd voor dat je 2 minuten staat te hannesen voor een deur die niet open wil met een sleutel die niet van neutraal in lachend verandert. En trouwens, dat kan net zo goed gebeuren: het gezichtje gaat lachen maar de deur blijft mooi dicht. Het voelt alsof je wordt uitgelachen.
Rustig ademhalen. Een paar seconden wachten met opnieuw proberen. Een paar seconden wachten met omdraaien. Een paar seconden...... godverdomme, kutslot kutsleutel kutflat kut.... ah buurvrouw, goedemiddag, ik sta met die deur te.... oh, nu gaat hij wel open.

Aangezien het niet onmogelijk is dat de sleutel inderdaad minder goed functioneert wanneer de batterij bijna leeg is, hou je altijd met die mogelijkheid rekening. Met 'niet onmogelijk' bedoel ik 'tot het tegendeel bewezen is', iets wat natuurlijk helemaal niet te bewijzen valt.
Maar als de batterij écht eens leeg zou zijn, niet bijna maar helemaal, sta je buitengesloten, zoveel is zeker. Overdag is dat nog niet zo erg maar als zulks gebeurt om 3 uur 's nachts zit er niets anders op dan een goedgekozen buurman uit zijn bed te bellen. Niet eentje die te ver weg woont, want zo iemand kent je niet. Liefst ook niet eentje te dichtbij, want je wilt in de toekomst niet te vaak aan dit voorval worden herinnerd.
Of je kunt, zoals ik, immer een extra batterijtje bij je dragen. Al weet ik niet hoe handig ik om 3 uur 's nachts, in het donker, met mogelijk een biertje op, een pietepeuterig kutbatterijtje in een sleutel zou moeten stoppen, áls ik die sleutel al open zou kunnen prutsen.

Met bovenstaande gedachten vulde ik mijn boodschappenrondje en was alweer op de terugweg toen ik de Zuidpleinse zwervermuzikant in de verte het Wilhelmus hoorde spelen. Hij speelt op een plastic casiootje waar je lucht inblaast om er geluid uit te krijgen. Zo'n instrument heeft een naam maar die is mij ontschoten.
De muzikant heeft een nogal beperkt repertoire, als hij het Wilhelmus niet speelt, speelt hij de Vogeltjesdans, en andersom. Soms neemt hij een gitaar mee, wat niet noodzakelijk een verbetering van het resultaat inhoudt.
De flat doemde op - of hoe zeg je dat als je, vanuit een overdekte doorgang, eerst de onderkant van de flat ziet en pas langzaam ook de bovenkant? - en ik probeerde andermaal de sleutel in het slot. Hij deed het in één keer. Een meevaller.

lutek Zondag 02 November 2014 at 3:41 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: