Oostvoorne

Met de kerst een wandeling maken, door het bos. Mislukte foto's maken van mooie vogels (of andersom). Ja, dat leek me wat. Maar waar?
De weersverwachting indachtig nam ik Heuvelrug en Hoge Veluwe in overweging, luwte tegen wind en regen. Mezelf kan ik nog wel een regenjas aantrekken als het echt moet maar mijn fototoestel stribbelt tegen.
Mijn collega hoorde mij overwegen, want dat deed ik nogal luidruchtig, en opperde Oostvoorne. Ik probeerde mijn gezicht in de plooi te houden. Oostvoorne?... daar, daar, daar... ja, wat is daar eigenlijk allemaal? Ik had geen idee en ging op onderzoek.
Het bleek een geweldige tip te zijn. Strand, bos, meertjes en zee, en de daarbij behorende strandvogels, bosvogels, meertjesvogels en zeevogels, respectievelijk, ware het niet dat de meeste vogels die er hadden moeten zijn ergens anders waren, waarschijnlijk aan een kerstdiner, droog en uit de wind.

De wandeling was mooi. De wandeling werd bevlogen. En de wandeling had driedimensionale kwaliteiten wat te danken was aan duinen enerzijds en slikken anderzijds, (punt 6 van de wandelroute die ik u verder zal besparen). De slikken waren dusdang drassig dat ik mijn regenjas liefst voor een wet suit had verruild. Er was geen doorkomen aan.
Niet getreurd, ik zag baardmannetjes en puttertjes. En ik heb de spanning beleefd van "hier in de buurt moeten ergens twee ijsvogeltjes zitten", zoals iemand me onderweg vertelde. Hij had ze nét nog gezien én gehoord, voegde hij er aan toe. Ik bedankte hem hartelijk en bedacht dat ik geen idee had wat voor geluid een ijsvogel maakt, ook niet wat voor geluid twee ijsvogeltjes maken - al ga ik er van uit dat als ik het geluid van één ken, dat van twee niet echt meer als een razende verrassing kan komen.

In de lente ga ik opnieuw naar Oostvoorne. Ik reken er op tientallen vogelsoorten meer te zien dan deze keer. Het is werkelijk een geweldige wandel- en vogelplek. Tegen die tijd zullen mijn schoenen hopelijk ook weer droog zijn.

- klik hier voor foto's

lutek Donderdag 25 December 2014 at 10:09 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Smetteloos Zwart

Wat heb ik ingeschonken? Daar had ik helemaal geen trek in. Dorst, bedoel ik. Trek heb ik sowieso niet. En als ik de verwarming wil uitdoen, blijkt die al uit te staan. Die moet ik dan net al hebben uitgeschakeld toen ik... een nieuw pakje zakdoeken wilde pakken maar dat ben vergeten. Geen wonder dat ik dat vergeten ben, want ik heb in plaats daarvan iets ingeschonken wat ik niet wilde drinken.
In deze omstandigheden is het niet moeilijk te begrijpen dat ik de laatste zwart/wit-serie van Dr. Who (vanaf 1970 was het in kleur) best spannend vind en buitengewoon behoorlijk best surrealistisch. Dat is (anders dan in huidige gesteldheid) namelijk een bijzonderheid. Het is een weinig bekend feit dat de oude series uit nostalgische overwegingen door veel fans als legendarisch gezien (eigenlijk: ongezien) worden. In werkelijkheid hebben de slapste nieuwe series (fast forward 50 jaar) nog een wonderlijk hoog entertainmentgehalte in vergelijking met de oude, die hooguit voor doelgroep 14- gemaakt lijken te zijn geweest.
Ik had vorig jaar besloten de oude rommel van internet te plukken en van begin tot eind alle 983 afleveringen chronologisch te gaan zien. Inmiddels ben ik maar wat blij dat de helft van de eerste 2 incarnaties van The Doctor in de loop der onzorgvuldige BBC-archiefjaren verloren zijn gegaan en ik mijn voornemen uit kan voeren zonder op eigen kracht iets over te hoeven slaan.
Dit is waarschijnlijk niet helemaal waar, als is het waarheidsgehalte niet te toetsen: maar ik bedoel dat ik vermoed dat ik afleveringen zou hebben overgeslagen als er meer bewaard waren geweest.

Dit - deze lichaams- c.q. geestesgesteldheid - is tevens het ideale moment om het concert van vorige week nog eens door te nemen. Spasmodique in de Hofpleinboogjes. Is daar dan een concertzaal? Nee. Maar als je er een ruimte afhuurt is het er zomaar opeens wel.
94% van de bezoekerskleding was zwart als de nacht. Een hoger percentage is nauwelijks denkbaar. Na afloop was iedereen laaiend enthousiast, ik ook. Ik weet nog dat iemand vroeg: "Hoe vond je het?", en dat ik antwoordde, "geweldig!"
Ook weet ik nog dat een uur later, halverwege stad en huis me iemand dezelfde vraag stelde, en ik wederom zei, "geweldig"... en dat het toen even stil was.
Het was stil, niet alleen omdat ik er verder niets aan toe kon voegen maar ook omdat ik hard stond na te denken wat ik er precies van had onthouden. Ja, het was geweldig geweest, muziek, sfeer, publiek... maar ik had de hele avond mislukte foto's staan maken.
Op dat moment schoot me te binnen dat je niet tegelijk serieus mislukte foto's kan staan maken (ik had er 600 geschoten) én serieus naar het optreden kan kijken.

Zie de voordelen: de volgende keer dat Spasmodique optreedt, ga ik er uiteraard weer heen (al had ik dat natuurijk toch al gedaan - ik heb ten slotte wat goed te maken: vriend B. heeft ze in hun eerste incarnatie wel 20x gezien, ik destijds niet 1x, schande!).
Ik moet ook terug om te verifiëren dat de gitarist de meneer is die op andere dagen achter de toonbank van platenmakelaar Velvet Records staat. Dat is iets wat waarschijnlijk heel Rotterdam al 25 jaar wist behalve ik, en je wilt nu eenmaal niet bekend staan als degene die dat nog niet wist.
Ander voordeel is dat ik nu al denk dat ik de 11 (elf) CD-box die binnenkort gaat verschijnen ('All and more') met hoegenaamd vrijwel zekere zekerheid zal aanschaffen.
Meer voordelen: ik kan weer 3 nieuwe instellingen van mijn camera bijschrijven op de lijst 'Nee Lul, Dat Niet' en 1 instelling op de lijst 'Godkolere, Amateur!', zodat er steeds minder instellingen overblijven die niet goed zijn. Uiteindelijk zal ik de juiste instelling overblijven, al vermoed ik dat die niet zal werken op een andere plek dan in de Hofpleinboogjes op een winteravond.
Wat ik nog goed weet is dat ik verschrikkelijk veel bekenden zag, en heel veel bekende onbekenden, en ook best veel onbekende bekenden. En ze waren bijna allemaal in smetteloos zwart.

lutek Donderdag 18 December 2014 at 11:01 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Goed Gelukt

Mijn levensvatbaarheid is door hogerhand andermaal met 5 jaar verlengd, mijn uiterste verkoopdatum met 5 jaar uitgesteld - hoe je het ook wilt noemen - mijn nieuwe paspoort is geldig tot eind 2019. Volgende week mag ik het kleinood in ontvangst nemen uit handen van de burgemeester van Rotterdam of iemand die hem representeert, waarschijnlijk het laatste.
Reeds 10 voor 8 vanmorgen stond ik voor de deur van de deelgemeente (dat heeft tegenwoordig een andere naam maar behalve dat ik niet kan wennen aan de nieuwe naam kan ik die ook niet onthouden) te ijsberen, niet vanwege enige zenuwen voor het aanstaande ambtelijk bezoek maar omdat ik uit alle macht voorbijwaaiende takken moest zien te ontwijken, want het herfstte nogal en de deur ging niet eerder dan om 8 uur open.
Ik was de eerste, en mocht als eerste een nummertje trekken. Ook als ik niet de eerste was geweest, had ik als eerste een nummertje mogen trekken want de 3 andere mensen (die allen plots uit het schijnbare, zij het nog donkere, niets om exact 1 minuut voor 8 verschenen - kennelijke veteranen, zo concludeerde ik derhalve) waren ofwel niet goed ter been ofwel, door hun enorme omvang, té goed ter been, en dus een gemakkelijke prooi voor mijn weer redelijk op orde zijnd gestel.
Goedemorgen, meneer, u heeft een afspraak?, vroeg de behulpzame meneer in zijn iets te ruime pak retorisch. Hoe vaak zou hij deze vraag vandaag nog stellen? In elk geval nog 3 keer na mij. Dit terwijl je niet binnenkomt op de deelgemeente zonder afspraak.
Toetst u dan svp uw burgerservicenummer in. De tijd van een nummertje trekken is voorbij. Ik toetste in... 3 4 6 7 3 2.... Ho ho, ogenblikje, meneer, hij loopt vast.

De dame achter balie 10 vond mijn foto goed gelukt. Ik ging er van uit dat ze bedoelde dat ze alleen van de foto al meteen heel goed kon zien waar ik werkte en dat ze alleen nog twijfelde of ik dat werk deed op het Crematorium op Zuid of het Kerkhof op Noord. Of misschien keek ze louter naar de technische aspecten, de voorwaarden waaraan een recente paspoortpasfoto moet voldoen.
Ik meende de dame te herkennen van 5 jaar geleden. Of misschien lijken alle dames van deelgemeentes op elkaar. Een collega kwam na enige tijd naast haar zitten. Ze werd ingewerkt, zo leek het. Dan kon ik haar niet 5 jaar geleden al hebben gezien. Of ze leed aan geheugenverlies en moest elke ochtend even bijgespijkerd worden.
Sorry, wat zegt u?... Ik had mezelf weer eens af laten leiden. Mijn wijsvingers werden gefotografeerd en ik mocht betalen. Aangezien het betalen louter met pin dient te gebeuren, kan ik mij een toekomst voorstellen waarin het fotograferen van in elk geval 1 der wijsvingers en het pinnen in dezelfde handeling zal geschieden. Misschien al over 5 jaar.

lutek Vrijdag 12 December 2014 at 9:36 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Woensdag Machinistdag

Omdat Mark, ook bekend als 'De Rits', al wekenlang als een razende aan het programmeren is en ik nog niet één keer mijn gezicht had laten zien ondanks herhaalde oproepen en uitnodigingen, besloot ik eindelijk maar eens langs te gaan bij De Machinist alwaar al dat geprogrammeer tot uiting komt. De ruimte was goed gevuld, daar kon je niks van zeggen. Het is altijd prettig te weten dat je eigen aanwezigheid niet van essentieel belang is doch tezelfdertijd op prijs wordt gesteld. Er was een zangeres voor de pauze en een zangeres na de pauze.

De zangeres voor de pauze zong allemaal nummers die ik meende te kennen of herkennen. Bij nadere bestudering bleek iedere keer weer dat dit niet het geval was. Hoe ze dat precies voor elkaar kreeg, wist ik niet. Het zal een gave zijn. Het concert werd door een cameraman vastgelegd voor het nageslacht, dat, afgaande op de zwoelheid van de stem van de zangeres, niet lang op zich zou laten wachten. De rug van de cameraman trok meer bekijks dan de zangeres en haar pianist samen. Niet omdat die rug zo bijzonder was maar omdat het filmen geschiedde op minder dan een halve meter van het toch al erg kleine podium. Na enige tijd besloot ik hierdoor gedwongen mijn aandacht dan maar op andere dingen te vestigen. Dingen van voorbijgaande aard, zoals een ober. Er kwam er juist een aangelopen. Ik groette hem in het voorbijgaan.
Even later bracht hij me een Affligem. Wat aardig! Ik wilde hem hartelijk bedanken maar hij was al weg. Toen hij enige tijd later opnieuw langs kwam, bedankte ik hem alsnog met geheven glas. Hij glimlachte en knikte.
Plots zette hij een nieuwe Affligem voor me neer. Krijg nou wat, dacht ik, nogal verbouwereerd, hij is wel erg aardig. Zou hij een oogje op me hebben? Ik snapte er niets van maar klaagde niet. Ik moest nu stevig doordrinken om niet als drankorgel bekeken te worden. Ik had de frons van de dame aan de andere kant van de tafel al gezien.
In de verte zag ik de ober alweer aan komen lopen. Onwillekeurig glimlachte ik en gebaarde, gespeeld hulpeloos, naar de verzameling glazen. Daarna pakte ik het nieuwste glas op en acteerde dat ik de inhoud daarvan klokklokkend naar binnen sloeg. De ober lachte, en nam de andere, lege, meteen weg.
Tot mijn stomme verbazing bracht hij me direct daarna weer een nieuwe. Maar beste man, sprak ik, ik vind het heel attent van je maar zo snel kan ik toch niet drinken.
Nee, zei de ober, dat verbaast me niets maar waarom bestelt u dan ook de ene na de andere?

Ietwat verwonderd c.q. verwilderd bleef ik achter aan het tafeltje terwijl de ober zijn ronde vervolgde. Ik zuchte eens en toen nog een keer. En de zangeres voor de pauze ging net op dat moment uitleggen waar ze haar inspiratie vandaan haalde.
Dat zal je altijd zien: Als één ding misgaat, gaat meteen alles mis. Gelukkig was het daarna pauze.

De zangeres na de pauze had de wonderlijke eigenschap louter nummers te zingen die ik dacht te kennen of te herkennen. Iets wat bij nadere bestudering onmogelijk het geval kon zijn. Ik kreeg het gevoel dit al eens meegemaakt te hebben, maar dat zou dan waarschijnlijk ook wel niet kunnen. Of misschien was het een rage. Of ik was weer eens aan het dementeren. Of er hing iets raars in De Machinist.
Voor mij zaten de wild klappende ouders van de zangeres na de pauze. Onmiskenbaar, want ze sloegen telkens als eerste aan het klappen nog voor elk liedje goed en wel tot een slotakkoord was gekomen.
De zangeres na de pauze keek regelmatig langs hen heen naar mij. Ze wilde, zo stelde ik mij voor, het verst weg gezeten publiek bereiken. Een loffelijk streven.
In Januari zal De Rits zijn programmering vervolgen. Iedere woensdagavond.

lutek Donderdag 11 December 2014 at 10:31 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Vertel Eens

We houden het laagdrempelig, was me verteld. Iedereen kon iets komen voorlezen of voordragen zonder zijn voeten hoeven optillen. Er was zelfs een lift naar de eerste verdieping van de bibliotheek. Mooi, dan zou ik niet al te veel opvallen en toch weer eens met mijn hoofd voor een gedeelte van de mensheid staan. Er was ook geen podium maar als het er zou zijn geweest, was het open. Er was geen microfoon. Hoewel, ja, die was er wel maar was niet aangesloten, wat gek was omdat je er toch door kon spreken.
Er was aandacht, dat dan weer wel, veel aandacht. De avond was zelfs in vakken verdeeld ter grootte van een aandachtsspanne. Meer dan de helft van de aanwezigen spraken, lazen en droegen voor. De meesten leken elkaar al te kennen maar elke keer waren er nieuwe gezichten. Het was de 14e editie van It’s All About Literature. Voor mij was iedereen een nieuw gezicht.

Te lui om aan een verhaal te schaven wanneer ik het afheb (wat dus eigenlijk nog niet zo was), had ik een verhaal bij mij dat ik net een dag tevoren had beëindigd. Ik wist niet eens of ik wel aan de beurt zou komen maar dat was me om het even. Het bleek van wel.
Voor mij had iemand een verhaal verteld dat mij geheel ontgaan was maar wat grote indruk maakte door de manier van vertellen, armen en benen kwamen erbij te pas. Voor mij, ook, had iemand een verhaal verteld dat, hoe goed ook te volgen, geen enkele indruk had gemaakt. Vertellen of voorlezen is een vak apart. De tekst is de helft, de voordracht de andere. Je kunt ook zeggen dat de tekst alles is, en als die in orde is, je met een goede voordracht alleen nog maar winst kunt maken.

Ik zag diverse gaten in mijn tekst en voordracht maar werd na afloop verplicht om schoorvoetend een compliment in ontvangst te nemen, op straffe van vierendeling. En over een maand word ik verwacht opnieuw aanwezig te zijn, op editie 15. Spijkenisse leek niet eens ver weg, dus de kans is groot dat ik de laagdrempelige loopplank andermaal betreed.

lutek Zaterdag 06 December 2014 at 5:01 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: