Verhaal

Terwijl ik naar iets anders op zoek ben, stuit ik op een verhaal dat ik 4 jaar geleden heb geschreven. Eigenaardig.
Het verhaal is niet zo eigenaardig. Het is ook niet op een eigenaardige plek op de computer verborgen. Het heeft geen eigenaardige titel. Het eigenaardige is 'm, dat ik me niet meer kan herinneren het te hebben geschreven.
Halverwege lezing heb ik al een sterk vermoeden van de afloop. Dat kan zijn omdat de verhaallijn weer langzaam boven komt, maar het kan ook zijn omdat ik nog op dezelfde manier denk als op het moment dat ik het schreef. Wat er ook in een verhaal gebeurt, voor mij zijn de diverse gevolgen van diverse oorzaken volkomen logisch. Natuurlijk gebeurt nu dit, natuurlijk zegt hij nu dat.
Ik had eens per ongeluk een blogje verwijderd. Wild vloekend schreef ik het een uur later opnieuw. Toen vond ik toch weer het origineel. Slechts 6 van 600 woorden waren anders. Ik ben belachelijk voorspelbaar, in elk geval voor mijzelf.
Het verhaal is niet erg goed. Sterker nog, het is zo slecht dat ik het best eens zou kunnen herschrijven. Dat doe ik met verhalen die wel de moeite waard zijn eigenlijk nooit, terwijl die dat veel meer verdienen. Maar daar ben ik te lui voor. De verbeteringen die ik zou kunnen aanbrengen, onthoud ik liever voor een volgend verhaal.
Maar dit verhaal is zo slecht dat herschrijven bijna gelijk staat aan schrijven van een nieuw verhaal. Eens kijken wat ik er over 4 jaar van vind.

lutek Zaterdag 17 Januari 2015 at 11:51 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De Bedoeling

Wat de bedoeling ook alweer was van onze ontmoeting was me ontschoten. Direct daarop schoot me te binnen dat dingen geen bedoeling hoeven te hebben. Het gaat om de ontmoeting zelf.
Ik had andermaal zo lang al geen nieuwe mensen ontmoet dat ik in de oude fout verviel me dergelijke zaken af te vragen. Nee, we hadden gewoon afgesproken om eens een avondje te praten, oftewel slap te ouwehoeren, hoogdravend te redeneren en en passant in 5 minuten de wereldproblematiek op te lossen, tussen neus en lippen door, knie en teen, knie en teen.
Gezien de jonge kalenderleeftijd zou je eventueel kunnen beweren dat de ontmoeting gevolg was van een of meerdere goede voornemens; ik zou dat bevestigen noch ontkennen.

Op de prijslijst prijkte een lokbier, zo eentje die je al jaren niet hebt gedronken, enthousiast bestelt maar die dan helaas nét uitverkocht blijkt, ongetwijfeld net als vorige en volgende week, al heb ik dat niet specifiek gecontroleerd. De andere biertjes waren ook lekker.
Naast me stond opeens een meneer met een hoed zonder hoed. Ah, dat was mijn ontmoeting.
Dag meneer met hoed zonder hoed.
De wereldproblematiek bleek niet bij machte meer dan 2 minuten van onze tijd en aandacht in beslag te nemen, zodat er niets anders op zat dan de rest van de avond slap te ouwehoeren en hoogdravend te redeneren, eigenschappen waarin wij beiden zeer bekwaam bleken, uitblonken, en elkaar aanvulden. En als we het even niet meer wisten, vulde de barman ons aan, waaruit niet de conclusie getrokken moet worden dat wij het soms expres even niet meer wisten.

Na een uur of vier bleek het nog maar één uur later te zijn, we communiceerden werkelijk bijzonder efficiënt. De barman zwaaide ons uit. Verderop op het plein bleek nog een welkomende gelegenheid. Met open armen werden wij ontvangen, waarschijnlijk een goed teken, wellicht had iemand vooruitgebeld.
Muziek, we hadden het nog niet over muziek gehad. Toepasselijk dat in deze tent de muziek juist op zo'n volume stond dat je het over weinig anders dan muziek kon hebben, voornamelijk door het uiten van oerkreten.
Een jongedame naast ons wilde andere onderwerpen aansnijden, mogelijk dat daar ook oerkreten bij te pas kwamen. Ik werd gewaarschuwd dat ik vast te weinig geld bij me zou hebben voor een dergelijk avontuur, wat ik geloof ik wel een beetje jammer vond. De avond was al aangenaam maar werd steeds aangenamer.
Weer één uur later waren we opeens vier uur verder. Nu beweer ik soms dat tijd niet bestaat (alleen beweging waarin wij tijd meten, die dezelfde is waaráán wij tijd meten zodat we in werkelijkheid geen tijd maar slechts beweging in kaart brengen) maar dit vond ik zelfs te gek voor woorden. Ik moest rennen om de trein te halen.
We hadden het nog helemaal niet gehad over... Geen tijd. Rennen.

lutek Dinsdag 13 Januari 2015 at 10:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Op Recept

Ik stapte op recept bij de apotheek binnen. Een recept heeft iets dwingends. Dat dwingende gevoel sluipt erin: eerst een afspraak, dan een praatje, dan een recept en dan naar de apotheek. Zeg je 'zeg-eens-A', zeg je uiteindelijk de rest ook. Misschien helpt dit systeem mensen hun pillen te laten innemen, pillen die ze na een korter afgelegd traject mogelijk niet zouden hebben ingenomen.
Flauwekul natuurlijk, het is een bijkomstigheid, of zo u wilt een bijwerking; het systeem bestond al en bestaat omdat dokters nu eenmaal geen apotheek zijn. Klaar.

Vermeldenswaardig is bovenstaande uitweiding normaliter niet. Maar nu wel omdat ik bij het onderstaande wil benadrukken dat ik eerst bij een dokter was, of eigenlijk een GGD-arts, voordat ik naar de apotheek ging. De crux hiervan is dat een dokter immer - althans zo is mijn ervaring - reeds vertelt hoe je een bepaald medicijn dient in te nemen. Hou deze gedachte even vast.
Wat wil het geval: sedert 1 januari 2014 is de apotheek verplicht de klant in te lichten over hoe een voorgeschreven medicijn dient te worden ingenomen. Dat deed de apotheek sowieso altijd al - althans zo is mijn ervaring - maar nu is het dus een verplichting.
Door deze verplichting heeft de apotheek nu echter ook het recht om de klant hiervoor te belasten. En - let u even verdomd goed op! - dit inlichten hoeft niets meer of minder in te houden dan "Weet u hoe dit medicijn werkt?"
Aangezien de patient dit al weet - want je komt gvd net van de dokter die het heeft uitgelegd - kan de apotheek zonder enige moeite op de bon noteren:
"Eerste terhandstelling - euro 6.63 plus btw 0.38 = euro 6.99"
De zwaksten (even aangenomen dat mensen die vaker dan gemiddeld bij de apotheek komen, niet meteen de sterksten zijn) wordt een extra poot uitgedraaid. Alstublieft dankuwel.

Ik wist dit niet. En ik had niets door. Mijn collega vertelde me dit een uur later. Ik schoot in de lach. Je verzint het niet. Je maakt een grap. Toen controleerde ik mijn bon. Toen schoot ik niet meer in de lach. Aha, dus dát is wat dit betekende!
"Eerste terhandstelling." Bij ieder nieuw medicijn mag, en wordt, dit belast.
Ik schreef de apotheek direct een email waarin ik duidelijk maakte dat er veel meer dan één doosje medicijnen nodig zou zijn als ik niet onmiddellijk mijn euro 6.99 terug kreeg. Ik had niet om de info gevraagd. Ik was al op de hoogte van de info. Ik heb nota bene de apotheekmedewerkster gesouffleerd bij het geven van de info (wat niet langer duurde dan 1 zinnetje, 5 seconden). Toch had ze het mij belast.

Bij hernieuwd apoteekbezoek, een dag later, kreeg ik het geld terug. Ik kreeg het terug maar was niet gerustgesteld. Want de medewerkster - een ander dan die mijn email had beantwoord en daarmee een derde wereldoorlog had afgewend - bood haar excuses aan "omdat haar collega de eerste terhandstelling niet had mogen belasten wanneer zij me de info niet had gegeven".
Maar daar ging het mij niet om. Zij had me, onbeholpen en gesouffleerd, wel degelijk de info gegeven. Het punt was dat ik er niet om had gevraagd, en dat ik de info al wist, en dat me niet tevoren was verteld dat het belast mocht worden*.
( *Dit laatste is overigens geen geldig argument: de apotheek heeft namelijk het recht je de verkoop van een medicijn te weigeren indien je niet voor de extra belasting wenst te betalen.)
Maar ik hield mijn mond. Laat maar.
Ik zie niet meteen een oplossing bij toekomstig apotheekbezoek, maar ik vermoed dat het raadzaam is om vanaf nu in alle gevallen te zeggen dat je het medicijn al eerder hebt gehad. 'Uitleg is niet nodig, ik gebruik het al', zoiets.
Doe er uw voordeel mee.

- -

Eigenlijk was ik van plan een leuk stukje te schrijven over het volgende:

Ik moest euro 66.12 afrekenen. Hiervan kreeg ik een dag later een teveel betaalde euro 7.74 terug. Met een cash betaling zou ik 66.10 minus 7.75 = euro 58.35 hebben betaald. Omdat ik pinde bij de originele aankoop, zou ik in werkelijkheid hebben moeten afrekenen: euro 58.38 = euro 58.40
Het verschil hiertussen maakte dat de verkoopster 5 cent in mindering wilde brengen op de terugbetaling. Want anders klopten haar boeken niet.
Ik betoogde dat de pinbetaling reeds geschiedenis was, en de actuele (terug)betaling beslissend. De verkoopster ging overleggen. Ik keek de winkel rond, want een apotheek is heden ten dage feitelijk niets anders dan een winkel.
De glimlach op haar gezicht bij terugkeer verried noodzaak tot gepaste gereserveerdheid mijnerzijds. Haar oplossing was dat ik 2 cent zou pinnen om in ruil daarvoor 5 cent in contanten te ontvangen.
Ik pakte mijn pinpas, wreef daarbij met vette vingers over de magnetische strip en maakte daarmee de pas onbruikbaar. De verkoopsters hielden crisisoverleg......

Maar omdat dit helemaal niet gebeurde (en de getallen kloppen niet eens en de berekeningen al evenmin), zie ik ervan af, en beperk mij tot het serieuze stuk van de eerste 4 aliena's.

lutek Zaterdag 10 Januari 2015 at 1:28 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Functioneel Boodschappen Doen

Om 15.40 op zaterdag boodschappen gaan doen, is niets anders dan een slappe poging jezelf daarna het idee te geven toch nog iets gedaan te hebben met je dag. Iets functioneels.
Het helpt daarbij dat je van de recent geopende Dirk ongeveer 25 minuten eerder thuis bent dan van de AH aan de andere kant van het Zuidplein, omdat je daardoor na thuiskomst nogmaals om boodschap kan, nu voor artikelen die niet in het supermarktassortiment resideren; zodanig zelfs dat je na de tweede thuiskomst het idee hebt echt niet meer te hoeven stofzuigen want anders blijven we aan de gang en het was ten slotte een vrije zaterdag.

Functioneel. Daar zeg ik iets.
Ik zocht schoenen en liep tegen een overhemd aan, wat ook een kledingstuk is, niet waar? Het was zwart en te klein. Ik nam daarom een blauw exemplaar dat paste. Terwijl ik naar de kassa liep, passeerde ik 2 stellen winkelaars die geen keus konden maken, zo ving ik op in het voorbijgaan.
In 20 meter gaans filosofeerde ik een theorietje in elkaar omtrent de reden dat sommige mensen (meer vrouwen dan mannen maar dat doet er geheel niet toe) zoveel kleding kopen, en blijven kopen, en blijven beweren dat ze niets hebben om aan te trekken.
Dat doen zij niet omdat ze niet kunnen kiezen tussen een zwart overhemd en een blauw overhemd, dat doen zij omdat ze menen dat er een keus bestaat.
Ik ga nu niet in op de het fenomeen 'vrije wil', wat ik al vaker a.d.h.v. kledingkeuze heb aangekaart (t.w. 'Wat maakt dat ik zwarte sokken prefereer boven gele?')
Wat ik bedoel is meer gelegen in het feit dat er geen wezenlijk verschil is tussen een zwart en een blauw overhemd, of tussen... ach, verzin zelf maar. Zolang je je dit niet realiseert, blijf je twijfelen over de juistheid van de aankoop, zelfs als je beide overhemden hebt gekocht. Omdat je zoekt naar iets wat er niet is, zal je blijven twijfelen.

Ik ben er uit!, zei ik tegen de kassière, die dacht dat ik het over mijn aankoop had. Terwijl ik afrekende, of terwijl zij mij afrekende, daar wil ik vanaf zijn, zag ik een mandje portemonnees naast de kassa en merkte op: 'Ah, die heb ik juist vorige week gekocht', waarna ik onmiddellijk in overdenking verviel. Wat had deze opmerking voor functie? De kassière zou toch werkelijk niet zeggen 'oh meneer, brengt u die dat snel terug als u het bonnetje nog heeft en schaf deze goedkopere aan', of 'in dat geval zal ik u zo maar 3 euro retour geven, al is retour misschen niet het juiste woord gezien het feit dat u het artikel niet hier heeft gekocht'.
Nee, natuurlijk zou ze zoiets nooit zeggen. Ik had simpelweg een aanval van 'small talk' ingezet. Er was niets functioneels aan. Het was een zeldzame aanval, dat wel, maar toch. Gelukkig had of was ik inmiddels afgerekend en mocht ik de winkel verlaten.

lutek Zondag 04 Januari 2015 at 8:37 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Vogelplas Starrevaart

Er waren zwarte ibisen gesignaleerd bij Vogelplas Starrevaart. Komen die dan in het wild voor in Nederland? Nou, nu dus wel. Nadat ik in 2014 heb gehoord dat er in ons land kraanvogels, pelikanen en flamingo's zitten, kijk ik nergens meer van op.
Het is voor het eerst dat ik me in de keuze van plaats van vogelwandeling liet leiden door een waarneming. Als zulks gebeurt ben je volgens mij onherroepelijk voorbij een bepaald station. Het feit dat ik me dit realiseeer, maakt de zaak niet minder ernstig.
Erop af.

Ik was even goed voorbereid als altijd, dat wil zeggen dat ik nauwelijks een idee had van weersgesteldheid of route. Ik klooi altijd maar wat aan. Dat geeft ook niet. Dit alles geschiedt in de wetenschap dat ik me toch nooit zal kunnen meten aan echte vogelaars: ik heb er niet de camera voor, niet het geduld, niet de kennis, niet het geheugen, en bovendien combineer ik vogels kijken immer met wandelen. Geen van u zal mij ooit 8 uur op 1 plek zien zitten vernikkelen met een camera ter grootte van een tank om maar die ene foto te maken die een dergelijke inspanning vergoedt, al was het alleen maar omdat u wel iets beters te doen heeft dan mij in zo'n positie waar te nemen.
Ik reisde per metro en fiets. Terwijl ik 1 van de genoemde 2 vervoersmiddelen op een geïmproviseerd beginpunt parkeerde, dacht ik aan de wandeling van een week eerder: na een ochtend rondbanjeren had ik mij vastgelopen in drasland en moest derhalve de rest van de wandeling met natte schoenen, sokken en voeten verder lopen. Dat zou me niet weer gebeuren.
Inderdaad gebeurde dat niet. Het gebeurde deze keer al na 200 meter. Een stuk weiland/bosland was verraderlijk modderig, tot aan de knieën toe (van onderaf gemeten). Vanaf nu tot en met de toekomst zal ik kaplaarzenadviesbordjes zeer serieus nemen. Een passerend stel vroegwakkere hardlopers zag me langzaam wegzinken in de drek maar aangezien ik hen vrolijk toezwaaide en deed of het de normaalste zaak van de wereld was hier op deze manier rond te soppen, liepen zij gewoon door, zelfs bijna zonder om te kijken.

Een plasje met 8 eenden en een meerkoet had zich schuil gehouden voor het alziend oog van googlemaps, zodat ik bij het zien van dit plasje concludeerde dat dit dé plas moest zijn. Het kon wel eens een kort ochtendje worden. Maar ik bleek gelukkig abuis: de echte plas was een stuk verderop. Aha, dit was het betere werk.
In een vogelhut betrapte ik een echte vogelaar met een camera ter grootte van een tank die heel hard bezig was geen enkele foto te nemen. Nadat we elkaar 20 minuten zwijgend gezelschap hadden gehouden, hield hij het voor gezien. Ik kon mij niet onttrekken aan de indruk dat zijn vertrek iets met mijn aanwezigheid te maken had, ook al had ik geen idee op welke manier. Misschien was het het geluid van mijn telefoon geweest. Mijn broer stuurde me een bericht; het plingeltje waarmee de bezorging ervan begeleid ging, heeft hem wellicht in overpeinzing gestort omtrent de ornithologische herkomst ervan, en is hij daarom naar huis gegaan om uit te zoeken welke vogel toch dat eigenaardige geluid kon hebben voortgebracht.

Ik heb geen zwarte ibisen gezien. Ik had dat ook geheel niet verwacht. Het was maar een aanleiding geweest, een zogenaamde excuusibis.
Maar wel kan ik een nieuwe vogelplek aan mijn lijst toevoegen om in de lente of zomer opnieuw te bezoeken.

lutek Vrijdag 02 Januari 2015 at 9:08 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,