Hollandsche Biesbosch, deel 2

Eigenlijk zoek ik een mooie plek om nooit meer naar terug te keren. Een eenmaligheid. Een plek die niet aan bod komt in mijn vermeend drukke zomerse agenda, een plek die juist nú het best aan bod komt.
Zo liep ik vorige week door De Hollandsche Biesbosch. (De Branbantse is iets voor een heel weekend in juni.) En jawel hoor, bijna geen vogel te zien, op een paar buizerds na die mij alle eerder zagen dan ik hen. De mooiste delen waren beschermd en dus niet toegankelijk. Het was behoorlijk modderig. En de route had een eindpunt in het midden van Absoluut-Nergens (maar ik hou van wandelen dus liep ik een uur over asfalt naar Dordts 3e station).
Toch was het een mooie wandeling. Natuurlijk was het een mooie wandeling! Wat had ik anders gedacht? Het is altijd de moeite waard. Doe niet zo moeilijk.

Eén moment was iets minder mooi maar is - elk nadeel hep ze voordeel - wel weer aardig om te vertellen. Ik had mij doodgelopen in een stuk bos. Een smalle strook, maar wel een kilometer of drie lang, waarover in de beschrijving stond: "Eigenlijk kunt u hier niet verkeerd lopen zolang u maar altijd rechts van het fietspad en links van de Nieuwe Merwede blijft."
Ik vond dit een fascinerende beschrijving waarover ik lang namijmerde. Een fietspas links houden, nuttige informatie, je zou het per ongeluk over kunnen steken, het is niet ondenkbaar. Maar dat andere: de Nieuwe Merwede. Wisten de routebeschrijvers wel hoe breed de Nieuwe Merwede is? Nog los van het feit dat er geen brug ligt, loop je die echt niet per ongeluk over.
En bovendien moet je altijd vreselijk goed opletten als er wordt beweerd dat je 'eigenlijk niet verkeerd kunt lopen'.

Doodgelopen, of... zou ik toch over die omgevallen boom naar de overkant van die sloot kunnen springen? Het is altijd te proberen. Vervelend was dat de omgevallen boom niet tot de overkant reikte. Ik kwam een meter of twee te kort.
Normaal berg ik in zo'n geval eerst mijn camera op en ga dan pas tot actie over. Dat deed ik nu niet, ik weet niet goed waarom. Met de camera ging niets mis, geen zorgen, maar het probleem was dat ik met dat ding om mijn nek mij nog houteriger gedroeg dan ik (de laatste jaren) reeds gewoon ben. En hoe voorzichtiger je bent, hoe onhandiger.
Maar wat was dat? Naast de boom staken twee delen afgezaagde boom uit het water, op gelijke afstand van zowel elkaar als van de beide oevers zodat het wel leek of ze voor het doel waren neergelegd, het doel om over te steken. Ik moest alleen even testen of de stam niet te glad was, want uitglijden zou onherroepelijk een nat pak tot gevolg hebben, én een natte camera.
Houteriger dan alle bomen om mij heen bij elkaar daalde ik af naar sloothoogte, met mijn linkerhand hangend aan een levende tak, mijn rechter steunend op de omgevallen boom, en mijn linkervoet op een ook al aardig glad stuk boomstam.
Ten slotte mijn rechtervoet, die o zo langzaam afdaalde naar de eerste van de twee afgezaagde delen. Het was iets lager dan ik had ingeschat, waardoor ik de spanning in mijn beide armen flink voelde toenemen. Mijn camera hing stevig om mijn nek maar leidde mij natuurlijk enorm af.
Het goede nieuws was dat ik niet uitgleed op de afgezaagde boom in het water. Het slechte nieuws was dat de afgezaagde boom helemaal niet daar was neergelegd waar hij lag. Hij drééf namelijk! Door er op te gaan staan duwde ik hem onder water en verloor in één moment al het ter mijner beschikking staande en zo zorgvuldig verzamelde evenwicht. Met een zwaai (en bijbehorende kreet) waar Tarzan jaloers op zou zijn geweest, greep ik de tak links van mij beet. In een fractie van een seconde verkoos ik de onvermijdelijk aanstaande kinetische ontmoeting te laten plaatsvinden met mijn schouder ten behoede van mijn camera. En verder kwam ik er met wat schrammen en een nat been van af.
En met een alsnog te nemen omweg.

lutek Maandag 23 Februari 2015 at 8:53 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Hollandsche Biesbosch, deel 1

In aanloop naar komende lente en zomer, waarin ik van plan ben wekelijks een wandeling door willekeurig welk mooi natuurgebied te maken, maak ik deze milde winter al wat verkenningswandelingen. Dat heeft meer voeten in de aarde dan mij lief is, wat niets te maken heeft met het wandelen zelf of het in de natuur verkeren als ik eenmaal buiten ben maar alles met de te maken afwegingen vooraf. Het afwegen is al meer dan eens zodanig uitgelopen dat er van lopen niets meer kwam.
Er zijn diverse manieren en redenen om een verschrikkelijke hekel aan mij te hebben, net zoals aan ieder ander - denk dus niet dat ik mij naar beneden haal, ik maai iedereen gelijkelijk omver - maar één van die redenen is het niet kunnen komen tot een besluit. Let wel, zelfs wanneer dit besluit bijvoorbeeld een keuze is uit twee mogelijkheden waarvan ik weet dat beide een goede zijn.

Vaak is het niet slechts één overweging die ik maak als ik een verkenningswandeling plan. Er speelt van alles mee, al is het dan voornamelijk in mijn hoofd. Ik wil bijvoorbeeld in de winter niet naar het mooist denkbare gebied dat ik ken omdat ik dan ongetwijfeld zal denken: Mooi, okee, maar in de zomer zou het mooier geweest zijn.
Ik kan in de winter sowieso beter helemaal niet naar een plek gaan waar ik al eens in de zomer ben geweest, althans in de afgelopen jaren.
Een plek waar veel vogels zitten is altijd prettig, doch trek ik er niet louter voor de vogels op uit, ook voor de wandeling. Als het vogelaanbod tegenvalt, moet er onderweg nog genoeg ander bekijks zijn.

Ik zoek naar plekken die ik niet goed ken maar waar ik van hoop of verwacht dat ze de wandelmoeite waard zijn. Maar hoe doe je dat? Juist omdat ik ze niet ken, is de kans groot dat het tegenvalt, dat er niet alleen weinig maar helemaal geen vogels zitten, dat er alleen maar modderpaden zijn of juist alleen maar asfalt is, dat er gedeeltes zijn afgesloten en de wandeling al na een half uur is afgelopen.
Zonder auto en meestal zonder fiets, moet ik tevens van te voren rekening houden met de route van de wandeling. Die moet ergens uitkomen waar ik vervoer kan krijgen. Van station naar station biedt daarom soms uitkomst maar heeft als nadeel dat je dan uiteraard niet meer van de route af kan wijken.
Met behulp van internet probeer ik een en ander in kaart te brengen, letterlijk. En ook neem ik de weersverwachting in ogenschouw. En laat ik de te nemen moeite niet vergeten. Want oja, dat is ook zoiets, ik vind het zonde om een al te grote expeditie op touw te zetten naar een plek die ik, als dat zo uitpakt, in de zomer al zal gaan bezoeken. Dán, ja dan maak ik er een heel programma van. Nu nog niet.
En zo zit ik te dubben en af te strepen tot er geen plek meer overblijft, en tot er ook geen weekend meer overblijft.

lutek Maandag 23 Februari 2015 at 8:03 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Tasjeswinkel

Iemand in de stad verkoopt zakjes. Iemand, een zaak, een eenmanszaak. Zakjes, tasjes, plastic draaggevalletjes. De sinoniemenenreeks is eigenlijk al groter dan het assortiment want er is maar één soort.
Eén plastic tasje. Met kleurtjes. En... en ja... dat was het.

Hoe kan een zaak, een eenmansonderneming (waar immer vier mensen met 'iets' bezig zijn, of althans aanwezig) overleven met dit schamele aanbod?
Ik weet ergens een plek waar elk jaar het ene failliete restaurant door het dra volgende wordt opgekocht. Je krijgt dan het vermoeden dat dit opzettelijk gebeurt, dat iemand Russisch zwart geld minder zwart en minder Russisch wil maken. Maar een dergelijke methode lijkt me niet rendabel voor een winkel die plastic tasjes verkoopt. Of misschien ook wel maar ik associeer het er niet mee.
Het antwoord is design. Design is wel vaker het antwoord, zelfs als je niet weet wat de vraag is.
In de supermarkt betaal je 25 cent voor een bedrukt draagtasje, of 0 cent voor een doorzichtig exemplaar. Hier betaal je er waarschijnlijk 50 euro voor.
Let wel, weten doe ik dit niet want ik heb er nooit naar gevraagd.

Nee wacht, dat klopt niet. Ik heb het een keer gevraagd. Tenminste, dat geloof ik.
Ik weet niet meer wat ik precies gevraagd heb. Ik zag eens een verkoper - dat was hij niet, hij paste even op de winkel - in de deuropening staan en klampte hem aan om opheldering. Maar wat hij me vertelde, frappeerde me zodanig dat ik alles wat hij zei weer direct vergat.
Ik hoor u denken: Ik zou, theoretisch, kunnen herleiden wat hij me vertelde door exact na te gaan wat mij zodanig kan frapperen dat het bij mij tot vergetelheid leidt, maar in praktijk valt dit helemaal niet mee.

lutek Zondag 22 Februari 2015 at 12:29 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Bregje

Omdat ik al drie keer eerder tegen Bregje had gezegd dat ik zou komen kijken maar niet was op komen dagen, kwam ik de vierde keer weer niet, want het leek me dat ik zo voldeed aan de meest in lijn liggende verwachting.
Maar de vijfde keer kwam ik wel. Dat was in De Machinist, alwaar 'De Rits' reeds een heel seizoen mooie woensdagavonden organiseert vol singers en songwriters.

Bregje heeft een prachtige bos haar die je ernaar doet verlangen een vierjarig kind te zijn dat daar maar niet van af kan blijven, er vol bewondering en met open mond doorheen strijkt. Voor de duidelijkheid: het doorheen strijken dient te allen tijde te gebeuren met de handen, niet met de open mond. Een vierjarig kind kan met veel wegkomen maar niet met het met open mond door iemands prachtige bos haar strijken, zelfs niet bij Bregje.

Bregje heeft een stem die je ernaar doet verlangen een CD van haar aan te schaffen. Het kwam daarom goed uit dat zij een stapeltje CD's bij zich had. Ik werd helemaal warm van haar stem, terwijl ik nochtans maar een halve Affligem Dubbel op had, waar dat dus niet aan gelegen kan hebben. Nee, het was haar stem, zeker.
Na afloop signeerde ze de CD voor mij terwijl ik me mantraal zat in te prenten geen vierjarig kind te zijn.

http://bregjesannelacourt.com/

lutek Donderdag 19 Februari 2015 at 7:51 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Bingo!

Het entertainment in het Palm Beach hotel in Kotu was bij de prijs inbegrepen. Ik ga er achteraf van uit dat de prijs zonder entertainment hoger had gelegen, maar kan dit niet nagaan, al weet ik wel dat het hotel niet het duurste in de omgeving was.
Het hotel was bovendien een resort, volgens de annonce op het hek bij de ingang. Een 'last resort' dan toch zeker. Maar nee, laat ik niet flauw doen, het was er goed toeven en de mensen waren er heel aardig.
Wel was het zo dat het genoemde hek altijd open stond en de letterschikking zo was verdeeld dat op de linkerkant te lezen stond 'Palm Be' en op de rechterkant 'Ach Resort'. Deze verzuchtende mededeling geeft misschien de juiste samenvatting van het complex.

In mijn aantekeningen lees ik: "Ik schrijf niets over het entertainment, niet omdat ik het niet in geuren en kleuren zou kunnen afzeiken - het is meer dan vreselijk, verschrikkelijk en afschuwelijk bij elkaar - maar omdat ik me dit later zelf niet meer wil kunnen herinneren."
Maar aangezien ik er eerder deze week al aan refereerde, en aangezien ik me de afgelopen dagen regelmatig betrapte op het maken van opmerkingen als 'One two buckle my shoe' en 'Sixty-six, that's my route', vrees ik dat het entertainment niet meer weg is te denken.
(Niet weg te denken ván iets of úit iets, maar letterlijk: het is niet wég te denken. Ik zal er mee moeten leren leven.)

Toch wil ik ook niet al het geboden entertainment beschrijven. Ik wil mij beperken tot de bingo. Iedere middag om half 5 werd er een bingo gehouden. Meestal was ik dan elders, liep bijvoorbeeld door de rijstvelden naast het hotel te banjeren op zoek naar een Abyssinian roller, een Sacred ibis of een Blue-breasted kingfisher. Dat betekende voor mij bingo!
Maar een paar keer was ik wel aanwezig, heb zelfs één keer meegedaan.
De goedlachse rasta kwam langs met de tickets, 25 dalasi per stuk, geen geld. Hij verkocht je natuurlijk 'the winning ticket', zo beweerde hij keer op keer. En als het zwembad/terras een beetje vol zat, kon er zomaar 2000 dalasi in de pot zitten.



Dan ging het beginnen.

six four, sixty-four, forward ever backward never
two six, twenty-six, we call it a-boxing day, when you box me, I box you; don't box me, I don't want to box you
six nine, sixty-nine, upside down, tha best number, not for children

Ik was lichtelijk in verwarring. Wat zei hij toch allemaal? Hoorde ik het goed?
Hij vervolgde...

five four, fifty-four, my house address
two one, twenty one, salute for mister president
single number seven, a walking stick
five seven, fifty-seven, fire in tha mountain, run run run

Inmiddels lag ik al een paar getallen achter omdat de opmerkingen en toevoegingen me te zeer in beslag namen om nog te letten op de genoemde nummers. Waar ging dit over?
Sommige getallen werden begeleid met een informatieve mededeling maar veelal waren het onbegrijpelijke associaties van de bingomeneer zelf, soms ook neigend naar vulgair, bizar of compleet waanzinnig.

two nine, twenty-nine, tonight is da night
four zero, forty, you fool at forty, you fool forevah
three five, tarty-five, just like that. Just like that? Yes, just like that
seven one, seventy-one, monkey in tha monkey park
two two, twenty-two, two little ducks, quack quack quack
five five, fifty-five, cigarette, do you smoke it? I smoke it
six eight, sixty-eight, don't judge my banana
three three, tarty-three, kri-kri!! kri-kri!!
seven four, seventy-four, go for it, whatever makes you feel good
four nine, forty-nine, turn tha lights off
four eight, forty-eight, for better or for warst
one one, eleven, the legs

Bingo! riep iemand, en het bleek gelukkig te kloppen.

lutek Zondag 15 Februari 2015 at 10:38 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

I'm Here For The Birds

Behalve 10% vogelaars die er alleen maar sliepen en aten, werd het hotel bevolkt door 90% zonoverwinteraars waarvan de helft niet verder kwam dan het zwembad of hooguit het naastgelegen strand. Zonde, als je in Gambia zit en er niet eens op uit trekt.
Zelf zat ik zo'n anderhalve dag bij het zwembad. Door het bijgeleverde entertainment (bingo, spelletjes, karaoke - hierover een andere keer meer) was het harder werken dan een volle dag vogelexpeditie.
De middag dat ik er zat, praatte ik met een buurman over de gasten. Over dat er zo veel mensen nauwelijks bij het zwembad vandaag komen. Achteraf geloof ik dat mijn buurman bij die groep hoorde maar zeker weten doe ik het niet.
We bespraken nog andere gasten, gasten die zelfs hun slaapkamer niet uitkomen, behalve om een hapje te eten. In de avond komen ze naar het terras. Blanke mannen van rond de 60, ietwat schuw, ietwat vreemd, met aan hun arm een dame van rond de 20, zwaar opgemaakt, en extreem verveeld kijkend.

Tegen prostitutie heb ik niet het minste bezwaar, en de dames zien er zeer appetijtelijk uit. Zelf ben ik een paar keer benaderd door een dame. Maar los van het feit dat ik bij voorbaat al geen interesse had (I'm here for the birds, the actual birds, the flying ones), was dat o.a. naast een vuilstortplaats waar ik gieren fotografeerde, en naast het open riool waar ik een stel lelielopers op de plaat wilde zetten. Geen plekken die je kunt bestempelen als erotisch katalyserend.
Wie echter wel wil, zal ik niet tegenhouden. Maar kom op... 2 weken lang doen alsof je werkelijk een verhouding hebt met zo'n dame - wie denk je in de maling te nemen, die dame, de andere gasten, jezelf? Het is een paar stations voorbij sneu.

Dit zei ik tegen mijn buurman. Mijn buurman vond het ook, zei hij, terwijl hij om zich heen keek op zoek naar lokale lekkernijen.
Een uurtje later zat ik op het terras en bestelde een portie onsamenhangende kip. Dit kon binnen 5 minuten arriveren maar ook na 30 minuten, je wist het niet. Voordat de kip arriveerde, arriveerden er 2 dames van circa 28 jaar, als je de leeftijden bij elkaar optelde. De in alle opzichten meest prominente van het duo vroeg waar ze mocht plaats nemen op het terras. Er zat nog bijna niemand zodat ik haar wijds gebarend volledige keuzevrijheid toebedeelde. Ze besloot daarop pal naast mij te komen zitten.
Ik wist direct wat me te doen stond. Ik pakte mijn notitieboekje en begon te schrijven dat het een aard had. Beproefde methode. Maar ze liet zich niet wegnegeren en vroeg me wat persoonlijke basisinformatie. Ik wilde niet te onbeleefd zijn, antwoordde zo kort als noodzakelijk, maar toonde volstrekt geen interesse.
Op dat moment kwam de zwembadbuurman langs. Ik zag hem kijken. Hij zag mij kijken. Ik had iets kunnen zeggen maar, ten eerste, zou ik dat vervelend voor de dame hebben gevonden, en, ten tweede, wist ik dat het mijn positie nog ongeloofwaardiger zou hebben gemaakt dan die op dat moment al was.
De dame lachte. Ik lachte per ongeluk terug. Ik werd gered door de kip.

lutek Woensdag 11 Februari 2015 at 9:11 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Even Schrikken

Vakantie neem je - zo is de algemene aanname - om te ontspannen. Dat is natuurlijk een misvatting. Los van de vakanties die genomen, gemaakt worden in uitheemse oorden, onherbergzame bergen, onvermoede oerwouden, enzoverder, waar - laat ik er een percentage tegenaan gooien - 20 per 100 reizigers zich in verdiepen en waar je bij voorbaat al van weet dat er geen ontspanning te behalen is, worden de zonvakanties waar de overige 80% zich mee inlaat, vooral ingevuld met drukte maken over de lange reistijd naar de maarliefst 500 meter verder gelegen 'broodje van kootje' en het feit dat het zandstrand niet zo geelwit is als in de lokfolder, om maar te zwijgen van de hoeveelheid stenen op genoemd zandstrand, want de naam zegt het al.
Nee, ontspanning en vakantie zijn twee zaken die niet samengaan.

(Tussen haakjes (zoals u ziet) : te binnen schiet mij de 'grap' van Hans Dorrestijn over zijn al of niet bestaande dochter die aankondigt met een vriend 2 weken op vakantie naar Spanje te gaan. Hij verzucht: Vakantie? Zou je beter niet liever eerst een half jaar gaan samenwonen?)

Ontspanning en vakantie, neen.
Tenzij je - zoals ik - in het dagelijks leven reeds ontspannen genoeg bent; je dus eigenlijk geen vakantie nodig hebt om te ontspannen; dán zal je een ontspannen vakantie kunnen hebben.
Een omgekeerde catch-22.
Niettemin is er altijd de mogelijkheid dat er iets onverwachts gebeurt. Misschien is dat zelfs de reden dat ik op vakantie ga. Misschien ook niet, ik sluit niets uit.

Ik stapte uit het vliegtuig, in de warmte, in de armen van een tiental koffer- c.q. geldjagers, in de transferbus voor naar het hotel en merkte aan mijn ongevraagde buurman op dat de ATM op het vliegveld me na twee pogingen geen geld had toebedeeld en dat ik de volgende dag elders een nieuwe poging zou wagen.
De ongevraagde buurman zette grote ogen op en zei: Pinnen? Je kunt helemaal niet pinnen in Gambia.
Lieve lezers, ik kan niet ontkennen dat ik blij was de hele dag niets gegeten te hebben (Arke reizen) omdat ik anders wellicht in mijn broek had gescheten.
Ik had 35 euro bij me en een pinpas die niet werkte. Hoe zou ik de komende 2 weken moeten doorkomen?

Alles kwam goed. Sedert 8 maanden is er een ATM in Gambia die niet slechts met visa werkt maar ook met een bankpas. Ik was gered.

Ik fotografeerde gedurende 13 dagen 300 soorten vogels en maakte op de vrijdagochtend vóór vertrek een rondje door de rijstvelden naast het hotel. Om 12 uur was ik terug, voor het warmste deel van de dag, installeerde mij op het balkon van mijn kamer, opende de dag op gepast alcoholische wijze en besloot de dood nog even uit te stellen, het was alleszins best aangenaam zo en het mocht wat mij betrof zo nog wel even doorgaan ook.
De schoonmaker kwam gedag zeggen. Dat deed hij wel vaker. Soms om een praatje, soms om een wisseltruc met euros en dalasi's waarmee hij de wisselkoers immer in zijn voordeel wist, soms ook zomaar om een hand te geven. Deze keer om met vragende blik mede te delen dat volgens zijn schoonmaakschema ik vanavond zou vertrekken.
Ik lachte dat weg. Haha! Nee hoor, ik ben hier nog een hele dag. Morgenavond vlieg ik pas.

Uiteraard ging ik luttele minuten daarna mijn papieren controleren. Jawel, hij had gelijk gehad. Ik moest mijn kamer als de sodemieter ontruimen omdat de bus er zodadelijk aankwam en mij mee zou nemen naar het vliegveld.
Dat 'zodadelijk' is iets overdreven: er zat nog een halve dag tussen. Maar goed, als het niet de schoonmaker was geweest, weet ik niet zo goed wie me anders had moeten alarmeren omtrent de vertrekdatum.
Behalve de schrik bij aankomst en de schrik bij vertrek heb ik geen andere schrikken meegemaakt in Gambia. Het heet 'The Smiling Coast of Africa' en dat is niet onterecht.
Van de mensen die ik er sprak, was ik de enige die er niet voor de 3e of 8e of 12e keer was, maar het valt niet mee om vol te houden, wat ik altijd beweer, nooit terug te gaan naar een vakantiebestemming waar ik al eens ben geweest.

lutek Zondag 08 Februari 2015 at 9:23 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Wat Men Zoal Meeneemt En Achterlaat

Het apparaat van mijn Engelse buurman was minstens 2x zo groot als dat van mij. Toch heb ik met de mijne ook veel schitterende foto's kunnen maken. Zo'n 7000 in tal. Moet ze alleen nog even uitzoeken.
Mijn Engelse buurman begreep niet waarom er zo weinig mensen in Gambia waren dit jaar. Three cases of ebola in the U.K., zero in The Gambia. You'd be safer here!
Ebola is iets wat je zeker niet meeneemt uit Gambia, of 'The' Gambia, zoals het land officieel heet, wat natuurlijk veel stoerder klinkt.
Foto's. Ja, die neem je wel mee.

Souvenirs neem je natuurlijk mee als je tenminste nog ruimte in je koffer hebt. Veel mensen hebben opzettelijk ruimte in hun koffer omdat ze wat achterlaten. Als je eerder in Gambia bent geweest, weet je dat je de mensen erg blij maakt met tweedehands kleding.
Een potje honing kun je meenemen, of om precies te zijn: een colaflesje honing. Gelieve voor de reis zorgvuldig in te pakken.
Een paar mini-marsjes kun je mee terug nemen, wanneer daags voor terugtocht blijkt dat je die nog onderin je tas had zitten, en die inmiddels al 8x gesmolten en weer hard geworden zijn, en je te beschaamd bent die vieze dingen gewoon weg te lazeren, enerzijds omdat je in een derdewereldland nu eenmaal geen eetbare artikelen in de prullenmand gooit, anderzijds omdat je een dag later niet wilt constateren dat de schoonmaker het er weer uitgehaald heeft.

Je laat alle gidsen achter. Ze vochten om je attentie, boden hun diensten aan. Ze kenden alle soorten vogels bij naam en toenaam, soms zelfs bij koosnaam en doopnaam.
Eentje neem je er mee, althans per facebook, omdat die volgens jou de beste van het land is, en mocht je ooit teruggaan zul je hem weten te vinden. Zo niet, kun je hem aan andere vogelaars adviseren.

Geld laat je achter. Niet per se omdat het verboden is om geld uit te voeren en omdat het niet zo veel waard is en omdat het knap lastig zal blijken het te wisselen voor euro's bij een Nederlandse bank, maar omdat je niets liever wilt dan dat de briefjes zo snel mogelijk uit je portemonnee verdwijnen. De briefjes zijn oud, vallen uit elkaar van ellende, zijn smerig en soms onduidbaar en ze stinken een uur in de wind.
Mijn Engelse buurman merkte op: You don't want to know the history of those.

De vogels laat je achter. Dat lijkt me nogal logisch. Mijn nieuwe vriend de 'bearded barbet' (Lybius Dubius) zou het Nederlandse klimaat onprettig vinden. Bovendien heb ik er geen kunnen vangen. Jammer maar helaas.
Je neemt je aantekeningen mee anders kun je het determineren van alle geschoten vogels wel op je buik schrijven.
En verder nog wat korte steekwoorden om daar later een blogje omheen te kunnen fabriceren; of fantaseren indien de steekwoorden geen belletje meer doen rinkelen.

Veel mooie herinneringen. Altijd. Daar kun je nooit genoeg van meenemen.

lutek Dinsdag 03 Februari 2015 at 8:33 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,