Wilt U Zitten? Ik Kan Staan

Ondanks dat ik niet wilde zitten, ging ik zitten. Ik had het eigenlijk aan mezelf te danken of te wijten. Want omdat ik even ervoor niet hoefde te zitten, mocht ik het.
Dat zat als volgt: iemand stond op en stapte uit. Iemand anders, naast mij, keek mij aan met vragende wenkbrauwen, en ik antwoordde met een hoofdbeweging en een handgebaar dat ik graag van de gelegenheid gebruik maakte niet te gaan zitten opdat zij dat wel kon doen. Er waren nog enkele andere aanwezigen maar die golden niet als gegadigden omdat ze te ver weg stonden.
Een halte verder stond de meneer die achter haar zat op om uit te stappen. Hij had mijn gebaar zojuist gezien, en meende daarom dat ik nu de meest gerechtigde was een zetel in te nemen. Hij gebaarde niet, hij knikte niet, hij gebiedde met een scherp 'meneer!', alvorens zich om te draaien en weg te lopen.
Ik had kunnen protesteren. Protesteren omdat ik er niet van gediend zou zijn gecommandeerd te worden? Onzin, hij commandeerde mij niet zo zeer, hij maakte slechts aan andere mensen duidelijk dat niemand behalve ik recht had op de zetel. Of protesteren omdat ik een halte verder zelf ook zou uitstappen, dat zitten voor die korte tijd alleen maar lastig zou zijn? Onzin, het uitleggen zou mij meer moeite kosten dan even deze stoelendans uit te voeren, geboden dan wel aangeboden.
Bovendien kregen alle aanwezigen op deze manier een ouderwets lesje hoe-het-hoort, gratis en voor niets.

lutek Dinsdag 31 Maart 2015 at 8:34 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Oh, I See

Bertje Beukalarm drumt in een band. Daar kan hij ook niets aan doen. Het overkwam hem nu eenmaal. Maar hij vat het heel goed op, daar kan je niks van zeggen. Petje af.
Ik wist het niet, en hij wist het niet, maar ik had hem 20 jaar geleden ook al eens op het podium gezien. Wij bleken een uitgebreide muziekgeschiedenis te delen, in het Rotterdamse. Onze wegen kruisten zich keer op keer zonder dat wij dat destijds in de gaten hadden. Die gaten worden nu langzaam ingevuld. "Oh was jij daar toen ook bij!?" En meer van dergelijks.

Maar hij drumt dus in een band. En hij nodigde mij uit een concert bij te wonen. In Vlaardingen, in een loods op een industrieterrein. Als je nu denkt aan een ongure duistere wijk waar slechts een enkel lampje brandt, verderop is nog één vage garage ver buiten kantooruren open waar gesleuteld wordt om van 4 oude Audi's 1 nieuwe BMW te maken, de tumbleweeds waaien door verlaten straten, het plaatwerk kleppert in de wind, dan klopt dat allemaal precies.
Eerder deze week had hij via Facebook trots verkondigd dat het concert in de "top 15 van dingen die deze week te doen zijn in Vlaardingen" stond. Het verbaasde mij dat er 14 andere dingen waren.

De band heet Oh, I See en bestaat behalve Bert die drumt en zingt, uit zijn broer die gitaar speelt en een bassist die bas speelt. Ik stapte binnen tijdens de soundcheck en werd vrijwel onmiddellijk begroet door hen. Dat kwam omdat er verder nog helemaal niemand aanwezig was. Ik was aan de vroege kant.
Bert vertelde me dat de nummers nog maar kort geleden titels hadden gekregen, titels die mogelijk niet bij alle bandleden bekend waren. Dat kon dus nog spannend worden. Ik nam mij voor goed op te letten bij de inzet van elk nieuw nummer. Hij nam zich voor nog veel beter op te letten bij de inzet van elk nieuw nummer.
Het klonk allemaal prachtig en krachtig, en alles bleef heel. Ook mijn oren, geloof ik, hoewel ik na afloop van het concert vreemder werd aangekeken dan ervoor wanneer ik een vraag van iemand beantwoordde. Maar ik maak mij pas zorgen als dat niet gebeurt, dus maakte ik mij geen zorgen.
Behalve het in de gelederen hebben van een zingende drummer wist de band iedere vergelijking met Soft Machine te vermijden. Je hoorde er echt helemaal niemand over.

Het grote oudedoosverhalenophalen kon een aanvang nemen. Ik bleek bands gezien te hebben waarvan ik het bestaan inmiddels alweer was vergeten. De bands zelf waarschijnlijk ook. Ware het niet dat ik mij vaak al een ouwe lul voel, zou ik mij direct een ouwe lul hebben gevoeld.
De loods had nog een naam ook maar die ben ik vergeten. Het deed me sterk denken aan openjongerencentra als De Chillup en die andere waarvan ik de naam ben vergeten. Het was een zeer geslaagde avond. Ik pakte mijn rollator en ging huiswaarts.

lutek Zondag 29 Maart 2015 at 7:54 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Eens

Toen W kokend water over het trottoir goot, keek in eerste instantie niemand op, omdat niemand hem zag. Toen W dat even later opnieuw deed, waren er inmiddels twee mensen gaan zitten. Zij keken wel op.
W giet wel vaker in café de R, dat is zelfs zijn voornaamste bezigheid, maar dat doet hij binnen, niet voor de deur, en ook niet met kokend water.
De twee keken op, keken elkaar aan, keken naar W die inmiddels naar binnen liep en stelden een vraag zonder woorden. W antwoordde vanaf binnen met 1 woord: kaarsvet, maar er reed een tram voorbij die geluid maakte waardoor de eerste letter werd overstemd.
Gelukkig kwam W daarna nog terug om tekst en uitleg te geven. En om de bestelling op te nemen.
Vandaaltjes hadden het leuk gevonden om de kaarsjes leeg te gieten, over straat, over de tafels, over de krukken. De 2 veerden op. Nee, die waren al schoon. De 2 gingen weer zitten.

Het is heerlijk zonnig
Het is echt lente
En het is nog niet eens lente
Het is bijna zomers
Maar het is geen zomer
Ze zouden die gebouwen aan de overkant tegen de vlakte moeten gooien
Dan hadden wij nu in het zonnetje gezeten

W kwam terug met een bestelling. De 2 praatten met elkaar en waren het over alles eens. Het werd bijna eng, zo eens waren ze het met elkaar. Ze schrokken er een beetje van. Ze waren op onbekend terrein. Zo zeer zelfs dat zij uit alle macht probeerden iets te vinden wat hen zou oneensen. Dit vonden zij in de politiek, toegespitst op een bepaald sociaal-economisch aspect daarvan.
De 2 sloegen elkaar niet de hersens in maar plaatsten een nieuwe bestelling waarmee zij W aan het gieten zetten

Zo zou ik het altijd wel met mensen oneens willen zijn, zei 1 van de 2.
Inderdaad, zei 2 van de 2. Daar waren zij het dus weer helemaal over eens.

lutek Maandag 23 Maart 2015 at 9:50 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Vogelgriep

Ik hoop dat morgen iedereen snel nog even naar Blijdorp Zoo gaat om hun favoriete en minder favoriete dieren te bekijken en hen een laatste eer te bewijzen. Ik heb er vandaag rondgelopen en wel zo ongelofelijk veel bacillen in het rond geniest, dat ik mij nauwelijks kan voorstellen dat de beestjes de nieuwe aardappelen halen. Het zou weliswaar het eerste geval zijn waarin mensengriep op vogels overslaat - want natuurlijk heb ik met name vogels bezocht - toch zou ik het zekere voor het onzekere nemen.

Een wasbeertje waste zich, een ijsbeertje ijsbeerde, maar de vogels stalen de show. Mijn camera had nog meer moeite zich te acclimatiseren dan ik zelf, al hielden de koude/warmte-aanvallen bij de camera duidelijk verband met de locatie, zijnde gebouw 'Amazone' en gebouw 'Rivièrahal', waar het per stuk een graadje of honderd was, ruim negentig boven de buitentemperatuur, wat de ene blanco foto na de andere opleverde. Ik wreef de lens met een zakdoekje of het Aladdins lamp betrof waarbij ik er me er steeds van gewiste een ongebruikt exemplaar te hanteren.
Wat maakt die neushoornvogel een lawaai zeg, merkte een papa op. De vogel had stil op een tak gezeten, een beetje wegdromend. Het lawaai was niet van zijn maar mijn neus afkomstig geweest, wat ik maar beter niet mededeelde.
Oh, het is een dubbele!
Die opmerking sloeg op de neushoorn van het beest, iets wat niet direct duidelijk was voor de kinderen van de papa, die dan ook naarstig maar vergeefs op zoek sloegen naar een tweede exemplaar in de kooi.

Toen ik zo'n beetje gewend was geraakt aan de binnentemperatuur (ik kreeg het koud) had ik alle aanwezige vogels wel een keer of drie besmet, en ging naar buiten (waar ik het als warm ervaarde).
Ik was nog tientallen vogels kwijt maar heb ze niet meer kunnen lokaliseren. Vroeger waren er rijen met kooien buiten. Geen idee waar die gebleven waren.
Trouwens, ook de spinnen en de wandelende takken waren niet te vinden. Geen nood, ik heb nu een abonnenement dus ik kan volgende week opnieuw gaan kijken, als er dan nog beesten in leven zijn.

link: foto's op facebook

lutek Zaterdag 21 Maart 2015 at 10:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Mevrouw, Neemt U Mij Niet Kwalijk

De tijd dat ik mensen aansprak in de metro is voorbij. Buiten de metro is het trouwens niet veel anders. Maar de dame voor mij had zulk een mooi kapsel, dat ik mij niet kon weerhouden te vragen een pluis daaruit te mogen verwijderen. Een pluis, een draad, een wat was het eigenlijk. Kijk, daar had ik het al. Ik hield het op en gooide het weg.
Het is met liefde gemaakt, zei ze, en dat kon je eraan af zien. Zelfs ik kon het zien, die blind is voor de meeste uiterlijke zaken. Of blind, ik heb er doorgaans een afkeer van.

Ze krabbelde iets op een kaartje, wat niet meeviel in de zijwaarts heen en weer bewegende metro. En ze leek een beetje moe, vermoeid. En ik zag, nu ze licht voorover gebogen zat te schrijven, dat onder haar mooie haar, de kraag van haar jas tot halverwege was afgescheurd.
Ze had dringend een nieuwe jas nodig.

Misschien wilt u hier bij zijn.
Ze overhandigme me haar kaartje. African United Women, een ontmoetingsdag op 28 maart. Ik begreep niet zo goed wat ik ermee moest maar nam de uitnodiging hartelijk aan. Ik zei dat ik tweemaal in Afrika was geweest. Ze glimlachte.
Afrika. Ik heb er een beeld van. Een heel klein beeld, van 2 kleine delen van 2 kleine landen in het grootste continent ter wereld. Eigenlijk weet ik niets.
U mag ook uw vrouw meenemen als u die heeft, of andere mensen. Iedereen is welkom.
Dat iedereen welkom was, kon ik zo aan haar zien. Maar wat of ik er te zoeken had, wist ik nog steeds niet. Misschien zag ik dat ook wel in haar ogen, en hoorde ik dat in haar stem: dat veel mensen niet goed wisten wat ze er te zoeken hadden, al wist ik niet precies of ik daarmee het continent of de ontmoetingsdag bedoelde.

Thuis zocht ik haar Stichting op en zag dat ze per ongeluk de verkeerde straatnaam had gegeven. Niet de Putselaan maar Pretorilaan nummer 4. In gedachten zag ik haar blik weer voor me toen ik zei dat ik er vlakbij woonde. Dat klopte natuurlijk niet. En de tijd klopte ook niet helemaal. Nou ja, het was in de middag in elk geval.
En het ene telefoonnummer was niet meer geldig, maar dat had ze dan ook al doorgestreept. Ze had dringend behoefte aan nieuwe kaartjes.

Ik heb nog altijd geen idee wat ik er zou moeten doen en voel er weinig voor om te gaan. Afrikaans eten, een gezamelijk gebed, doelen bespreken, acties om medicijnen in Uganda. Ik stop liever iets in de pot en loop weer verder. Als ik al iets in de pot stop.
Ik ben een beetje bang dat, als ik niet ga, zij zichzelf iets verwijt, tenminste indien zij zich herinnert het verkeerde adres genoteerd te hebben. Dat vind ik vervelend. Ik laat haar liever weten dat ik weet wat het juiste adres is en tóch niet kom omdat ik eigenlijk een egoïstische eikel ben.
Haar inzet is bewonderenswaardig. Maar ze heeft geen geld om voor haarzelf een nieuwe jas te kopen.

lutek Maandag 16 Maart 2015 at 7:42 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Meneer, Mag Ik U Iets Vragen?

Meneer, mag ik u iets vragen?
Ik was in een jolige bui na een zware werkweek dus ik sprak de aloude woorden: Dat ís al een vraag maar je mag nog wel iets vragen. We zijn er nu toch.
Meneer, ik weet niets van speciale bieren.
Kennelijk zag ik er uit als iemand die wel iets van speciale bieren wist. Dát, of hij had gezien wat ik in mijn boodschappenmandje had geladen.
Wat is nu een echt lentebier? Ik moet 2 biertjes meenemen maar ik heb geen idee welke daar voor in aanmerkingen kunnen komen.
Het assortiment in de grootgrutterbijwinkel is niet heel uitgebreid, maar bier is bier (en geen pils) dus er staat altijd wel iets bij. Eens kijken.

Eens kijken, zei ik, maar ik keek met andere ogen dan de mijne, en je begint dan toch zaken tegen elkaar af te wegen, zaken waarvan je het bestaan al vergeten was.
Er stonden wat zware halve liters, waarschijnlijk populair bij Oosteuropese timmerlui en kaswerkers. Er stonden was halve liters voor halve euro's, populair bij daklozen. Er stonden diverse hersftbokken. Kwamen die eigenlijk niet het dichtst in de buurt van de lentebok? Maar nee, die vielen af. Zelfs al was het seizoensgewijs inwisselbaar, de betiteling 'herfst' zou zeker een mogelijk feestelijke, wie weet zelfs romantische avond verknoeien.
Hoe haal je het in je hoofd een herfstbok mee te nemen? Als dit symbolisch is voor... etc. etc.
Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben. De herfstbok viel af.
Ik adviseerde hem 2 flesjes kabouterbier, met vrolijk etiket. Hij leek ermee in zijn nopjes.

lutek Vrijdag 13 Maart 2015 at 9:22 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Shirtjesdag

De zaterdag en zondag waren mooi, qua weersgesteldheid, heel mooi. Het was opeens even lente.
En nu doen we weer gewoon alsjebieft ja! Het is begin maart. Geen gedonder.

Mensen trokken naar het strand of gingen de natuur in, bevolkten terrassen en bespraken rokjesdag. Maar zover was het nog niet. Rokjesdag valt dit jaar pas op 2 mei.
Ook ik trok er op uit. Wandelde door Biesbosch en rond de Ackerdijkse Plassen. Op beide plekken was het nogal kaal, viel mij op. Sommige delen herkende ik nauwelijks, vooral die delen waar ik nog nooit geweest was. Waar vorig jaar  een enorme hoeveelheden riet stond, stond nu niets, dus was er ook geen reden voor de rietzanger zich te laten horen. Jammer.
Ik ging zonder jas naar buiten. Dat was goed te doen. Maar rokjesdag, nee, dat was het nog niet.

Het zal begin februari geweest zijn dat ik, 's morgens op weg naar kantoor, 5 dagen in één week een meneer in louter een t-shirt voorbij zag fietsen. Dit was om meerdere redenen merkwaardig. In de eerste plaats is de kans dat ik 5 opeenvolgende ochtenden op dezelfde tijd over hetzelfde kruispunt loop bijzonder klein. (Ik ga hierbij voor het gemak uit van het idee dat die man 5 dagen achtereen op dezelfde tijd voorbij reed; maar ook als dat niet zo is geweest, was de kans dat ik hem 5 dagen achtereen tegenkwam niet minder klein.)
Maar natuurlik is merkwaardiger dat er iemand, in dit geval die man, in louter zijn shirt fietste begin februari. Overigens beperk ik mij tot 's mans romp; verder droeg hij gewoon een lange broek en schoenen, maakt u zich geen zorgen.
Ook merkwaardig is het dat ik hem na die 5 keer geen zesde keer meer gezien heb. Zeg nu zelf, er is maar 1 ding vreemder dan vreemd gedrag als normaal zien (want normaal wordt het, wordt alles, als je het maar stug blijft volhouden), en dat is ophouden met dat vreemde gedrag te vertonen. Al kan het natuurlijk zo zijn dat ik hem daarna nog wel gezien heb maar hem niet meer herkende als 'de man met louter het t-shirt'.

De temperatuur kwam nauwelijks boven het vriespunt die dagen. Wat bezielde hem?
Omdat ik geen idee heb, en omdat ik geen enkele mogelijkheid heb het ooit na te gaan, kan ik hierover wild op los speculeren.
Het zou kunnen zijn dat de man - hij kwam overigens sterk over als iemand die naar zijn werk fietste - geen jas, overhemd of trui meer had. Er was bij hem ingebroken en de dief was er vandoor gegaan met de gehele inhoud van de kledingkast. Op 1 t-shirt na, dat hij niet meer kon tillen ofwel over het hoofd had gezien. Pas in het weekend kwam de man toe aan een kledingwinkelbezoek.
Of de man was vergeetachtig. 's Avonds wist hij het nog, trui en jas aan. Een collega had het nog voor hem op een papiertje geschreven. Maar daar had hij in de ochtend niet meer aan gedacht. Aan het eind van de week heeft de collega hem met de auto en met een longontsteking naar het ziekenhuis gebracht.
Wie weet woonde hij heel dicht bij zijn werk, of juist heel ver. In het eerste geval, stel ik me voor dat er op zijn werkplek een defecte kachel de ruimte ondraaglijk warm maakte; in het tweede geval kan het zijn dat de man zich een uur lang zó warm fietst dat hij het met jas niet zou overleven.
Maar ik hou het er eigenlijk op dat hij een weddenschap had verloren. Ja, dat is het mooist. Ik zou nog kunnen speculeren wat voor een weddenschap dat precies is geweest, maar daar heb ik te weinig fantasie voor.

lutek Maandag 09 Maart 2015 at 9:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Water

De riemen onderin het ruim verlaten
Het ruim zo laag dat roeien roerloos maakt
Raderen aan pedalen nu
zo maakt men nog wat vaart niet enkel water
Duizenden beneden, de benen malen de pedalen
rond, rond, nog ronder, roestig rond
Nog duizenden zijn water werend in de weer
De gaten, naden laten water in
En mocht men schipbreuk lijden, lijdt geen twijfel
dat de schuldigen zich onderin bevinden
terecht als eersten naar de bodem zullen gaan

En de pedalen draaien door
en het water stroomt naar binnen

In de kajuit de kapitein bespreekt de zaken
met de stuurman tuurman gebogen over oude kaarten
waarop ooit is aangegeven waar een zandbank lag
De boot zo laag, zo zwaar beladen
Kapitein, we missen vaart, straks raken we aan lager wal
Zijn hersens kraken gelijk de romp (wat hij niet hoort)
Laat ze beneden water dragen
Maar waarheen? Naar zee? Ja, mijn idee
Hij geeft bevel beneden door te malen
en de buikriem aan te halen
en de waterdragers kiel te halen

En de schuit kabbelt vooruit
sloten water stromen binnen

Ondertussen op het zonnedek genieten dikke buiken
dikke drankjes, dikke hapjes van het huis
Een buik draait op zijn rug en wenkt de ober
We komen niet vooruit naar Zuid, boy, zeg de kapitein
dat hij het personeel wat harder werken laat
De ober meent dat harder werken niet meer gaat
Het ruim is vol met volk en water, elk pedaal bezet
Wie niet pedaalt betaalt moet overboord, beslist de buik
En gooi het 50-meter-zwembad nog eens vol, daar is voldoende
water voor - die van beneden kunnen toch niet zwemmen
hoeven zich niet te wassen en bovendien staat hen het water
gratis aan de lippen - zodat ik mijn tenen dippen kan

En de ober brengt de boodschap
sloten wijn stromen naar binnen

De kapitein gehoorzaamt vanzelfsprekend
zonder buiken heeft hij geen bestaan
Ze moeten onder maar de pauze overslaan
en minder eten, anders is't met ons gedaan
In de scheurbuik van het schip kraken binten, balken, ruggen
Wie in het ruim verzuipt gaat overboord
Ja zeg nu zelf, ze waren toch al dood, maak voort
waar gewerkt wordt vallen spaanders, werk, lui!
De buik aan dek die heeft gelijk met al dat water
Waarom zouden zij beneden alles hebben
Dat moet gelijk verdeeld naar boven toe

En de stuurman tuurt op kaarten
en stuurt vastberaden Noord

lutek Woensdag 04 Maart 2015 at 10:23 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Simultaanjeuk

Ik had jeuk aan mijn rechteroog. Om de jeuk tegen te gaan, wreef ik met mijn rechterhand in mijn rechteroog. Het rare was dat ik datzelfde deed, tegelijkertijd, met mijn linkerhand in mijn linkeroog. Waarom?
Ik wist het niet.
Toen ik er op ging letten, bleek dat dit zich veelvuldig herhaalde. Toen ik er nóg meer op ging letten, kon ik mij lichamelijk heel gemakkelijk bedwingen met mijn linkerhand in mijn linkeroog te wrijven, doch geestelijk was het of ik iets vergat, iets naliet, iets niet afmaakte.

Wonderlijk. Hoe kwam dit?
Wilde ik toekomstige jeuk vóór zijn en in die paar seconden (waarin ik tenslotte toch niets anders kon doen) alvast in mijn niet-jeukende oog wrijven zodat ik dat later niet hoefde te doen? Zoiets valt vanzelfsprekend niet na te gaan.
Had ik in het verleden te vaak voor de spiegel in mijn ogen staan wrijven en was ik daardoor zonder er mij bewust van te zijn het verschil tussen links en rechts kwijtgeraakt? Voor de spiegel kan van alles misgaan. Iedereen die zichzelf weleens met de schaar van boven te lijf is gegaan, weet dat. Maar ik kon mij niet herinneren ooit voor de spiegel in beide ogen tegelijk te hebben gewreven. Integendeel, als er iets te wrijven was, vooral in een oog, wilde ik juist het andere oog open houden om mogelijk resultaat te aanschouwen.
Ik moest het antwoord schuldig blijven.

Andere vragen drongen zich op. Het feit dat het me op was gevallen, duidde dat er op dat ik dit nog maar kort deed? Waar kwam het simultaanwrijven toch vandaan? Deed ik hetzelfde als ik jeuk aan mijn oor had?
Eens las ik iets over de uitslag van een onderzoek van lang geleden, een IQ-test. Deze test was voorgelegd aan mensen over de hele wereld. Sommige mensen in sommige werelddelen scoorden slecht in deze test. Iets wat, als je te snel een conclusie trok, zou kunnen duiden op verschil in intelligentie.
Gelukkig hadden de onderzoekers de resultaten van het onderzoek ook weer onderzocht en zo kwamen zij er (onder andere) bij één bepaalde stam achter waarom die opvallend laag scoorde bij het onderdeel 'ruimtelijk inzicht'.
De mensen in de stam woonden in huizen waarvan de rechter- en de linkerhelften exact gelijk waren ingedeeld. Raam links, raam rechts, deur in het midden (een klapdeur natuurlijk), alles in het hele huis was 'in evenwicht', zo u wilt. De kachel, de keuken, het meubilair. En zó beschouwden zij de getoonde plaatjes, plaatjes die in hun optiek dus voor geen meter klopten.

Wat had dat met mij te maken? Ik behoorde toch niet tot een stam die zijn huizen op één bepaalde manier inricht. Sterker nog, ik richtte mijn huis in het geheel niet in.
Ik kwam er niet achter.
's Avonds kleedde ik mij uit om te gaan slapen en ontdekte ik een L op mijn rechtersok en een R op mijn linkersok.

lutek Maandag 02 Maart 2015 at 10:58 pm | | default | Eén reactie