Beertje

In het verleden was ik al eens Liefje, Lieverd, Knul, Lul, Eikel, Palu, Luut, Lunatek, Loet, Loetertoeter, Tak, Tek, en dan nog ongeveer 100 onbedoelde variaties op de naam Lutek - vrij opmerkelijk voor een naam die uit slechts 5 letters bestaat - en daarbovenop laat ik nog onvermeld een aantal koosnaampjes die de rest van de wereld geen tering aan gaan.
Nooit eerder was ik Beertje.

Ik blijk al heel lang Beertje te zijn, zonder dat ik het wist.
Kort voor mijn geboorte kocht mijn vader 3 beertjes voor ons, mijn broers en mij. Het kwam er kennelijk nooit van om ze ons te overhandigen, of misschien was dat ook niet de bedoeling van mijn vader. Ze werden bijna 5 decennia goed bewaard op een geheime plek. Vorige week werden ze tevoorschijn gehaald. Ik wist meteen welke van de 3 ik was.

lutek Dinsdag 28 April 2015 at 9:34 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Hitlandrun

Heel lang geleden wist ik hoe lang een afstand van 5 kilometer was, namelijk 5 kilometer. Tegenwoordig heb ik er echter geen idee meer van. Het kan van alles zijn, 3 km, 8 km, zeg het maar. Misschien moest ik maar weer eens nagaan hoe lang het precies was.

De mogelijkheid diende zich dit weekend aan toen, op de vrijdag eraan voorafgaand, collega 1 collega 2 uitnodigde aan de Hitlandrun deel te nemen. Collega 1 vrijwilligde er, collega 2 hapte toe. Ik werd natuurlijk niet in het gesprek betrokken. Dat was ook niet nodig. Als één ding als een paal boven water staat voor iedereen op kantoor zowel als daarbuiten is het wel dat ik het niet erg nauw neem met mijn gezondheid in het algemeen en met die van mijn longen in het bijzonder. Het idee dat ik ooit zou deelnemen aan een loop is niet raar, grappig, of onverwacht, het is simpelweg onbestaand.

Oorspronkelijk had ik voor dit weekend vrij spontaan iets spontaans gepland, dat al even spontaan geen doorgang kon vinden. Wat nu? Op dat moment dacht ik aan de loop, de Hitlandrun. Om precies te zijn dacht ik aan de gezichten van collega 1 en 2. Ik stelde mij voor hoe hun ondergebit op de grond zou vallen bij het aanschouwen van mijn aanwezigheid, om maar te zwijgen van het aanschouwen van mijn aanwezigheid in korte broek. Het besluit was in een paar seconden genomen.
Natuurlijk was ik er helemaal niet toe uitgerust deel te nemen. Maar - en dat heb ik altijd zo aantrekkelijk gevonden aan het hardlopen - je hebt er ook geen uitrusting voor nodig. Het is als met schrijven: je pakt een pen en je begint. Geen uitrusting, geen club, helemaal niks. Uiteraard is een zekere training niet onbelangrijk, maar in theorie kan iedereen het op ieder moment, zowel het schrijven als het lopen. Het is simpel, puur en duidelijk. Geen geouwehoer.

Mijn collega's hadden mij al aan zien komen voordat ik hen zag. Jammer. Daar ging het hoofddoel van de onderneming. Ik schreef mij in, keek verwonderd om mij heen naar enkele semi-professionals die allerlei vermoeiende rek- en strekoefeningen deden en maakte een praatje met de vrijwilligers van het Rode Kruis. Die moest ik goed te vriend houden, meende ik.
Het duurde nog even voordat het startschot zou klinken. Op gepaste afstand rookte ik een sigaret. Ik was de enige van circa 200 aanwezigen die rookte.

Zwaar gesponsord voor Gauloises verscheen ik aan de start. Het drong eindelijk tot mij door wat de bedoeling was. Het moment was aangebroken dat de bliksem moest inslaan in de bomen naast ons, een vliegtuig zou landen in het weiland waar wij stonden, of de Maas zou overstromen. Maar nee hoor, zal je altijd zien dat zoiets dan net niet gebeurd.
Het startschot klonk.
Van de loop zelf weet ik niet veel, behalve dat er, op steeds grotere afstand van elkaar, bordjes langs de weg stonden met de kilometeraanduiding. Het bordje van 4km stond er zelfs twee keer! Na 500 meter was ik al op. Ik weet nu precies hoe lang 500 meter is. Van de lengte van 5 kilometer ben ik nog altijd niet zeker.
Ik deed over de afstand, op de seconde af, 9 minuten langer dan de vorige keer dat ik het liep, 30 jaar geleden tijdens een sportdag op school, toen ik het nog in de benen had de laatste 1000 meter voluit te sprinten. Nee, dat was nu niet meer mogelijk. Nu voelde het volbrengen van de afstand al als een overwinning, iets wat me zeer waarschijnlijk niet was gelukt zonder de aanwezigheid van collega 1 en collega 2.

Op de terugweg naar huis stapte ik uit in de stad om de overwinning dunnetjes te vieren, strompelde naar een terras en bestelde een bier dat niet mijn favoriete was. Dat kwam omdat ik me met geen mogelijkheid meer kon herinneren wat de naam was van mijn favoriete bier. Sporten maakt meer kapot dan je lief is. Proost.

lutek Zondag 26 April 2015 at 11:04 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Reis Door Mijn Kamer

Sinds ik gelezen heb dat uit onderzoek is gebleken dat mensen gelukkig worden, hét gelukkigst worden van plannen maken voor vakanties, doe ik niets anders dan vakanties plannen. Ik heb er inmiddels al een paar moeten afboeken wegens tijd- en geldgebrek, maar ik kan de onderzoeksuitslag beamen; man, wat word je gelukkig van vakanties plannen.
Al jaren stond Suriname op mijn metamorfosische shortlist, evenals Noorwegen, maar daar is nu opeens ook Patagonië, Tanzania en Madagascar bij gekomen.
Waar haal ik het vandaan? Of beter gezegd: waar haal ik het geld vandaan?

Wat o.a. zo mooi is aan plannen maken, is uiteraard dat je die plannen kunt wijzigen, of in mijn geval móet wijzigen. Tot ik de loterij win, blijft het bij plannen maken en niet in uitvoering brengen.
Klagen zal ik hier niet over, geenszins, de herinnering aan een voorbije reis sluit altijd precies aan bij de voorbereidingen van een toekomstige. En als er een langere tijd tussen de twee reizen zit, dan lees ik de verslagen van vroegere nog eens door.
Maar nee, het plánnen, dat is je dat. Het onderzoek had helemaal gelijk.

Vandaag kreeg ik het plots in mijn bol om komend weekend naar Parijs te gaan, zomaar 2 dagen. Het idee alleen al maakt mij blij. Dat dit plan niet tot uitvoering wordt gebracht, zal mij zaterdag halverwege de middag pas te binnen schieten, als ik uit het raam kijk, door de regen het park zie vergroenen, geen weer om te wandelen en foto's te nemen.
Net zag ik een oud beeld uit een oude tv-serie over oude mensen - de acteurs zijn al dood. Er liep iemand de 'local' uit, door weer en wind, huiswaarts, 2 straten verder. Toen werd hij opgegeten door een buitenaards monster want het betrof een oude aflevering van Dr Who en daarin gebeuren zulke dingen. Maar even los daarvan, dacht ik opeens: ja, een gat in het land, een 'local', zomaar wat niet-gekozen vrienden, zomaar wat ouwehoeren, en dan is het 9 uur en ga je naar huis, een boek lezen, naar bed.
Soms weet ik niet zo goed welke plannen ik moet maken voor vakanties die niet doorgaan.

lutek Dinsdag 21 April 2015 at 9:21 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Vroege Vogel

Om 4 uur werd ik wakker. Veel te vroeg natuurlijk. Tijd om verder te slapen. Nou goed, even een toiletbezoek, een glaasje melk, dan weer verder slapen.
Ik weet nog heel goed dat het 4 uur was omdat de wekker op 4 uur stond. En even later op 4:02. Geen twijfel mogelijk: het was 4 uur.
Voordat ik opnieuw insliep hoorde ik een raar geluid. Begon er iemand in het Zuiderpark een boom om te zagen? Dat was op zijn minst een beetje vreemd, zowel de bezigheid als het uur waarop dat plaats vond.
Bij nader inzien was de zaag een merel, besloot ik. Een merel, hoe kwam ik daar nu bij, die klonk toch heel anders? Ik moest me vergissen. Waarom dacht ik aan een merel?
Langzaam maar zeker (bij elke haal van de zaag, als het ware) veranderde het geluid lichtjes. Het werd minder eentonig, het duurde steeds langer, het werd gevarieerder, en ook steeds helderder. Steeds hogere noten werder geraakt. De echo van het verlaten plein maakte het gezang nog mooier. Waarachtig, het was een merel. Ik had het ontwaken van een merel meegemaakt. Een merel zonder wekker, want anders had die gezien dat het veel te vroeg was om te gaan zingen.

In de persoonlijke kroniek 1999 van Maarten 't Hart schrijft hij op 5 mei: [ ... ] Ik wacht het moment af dat de eerste merel begint. Eergisteren ving hij aan om 5.23. Gisteren was hij eerder: 5.17. En vanmorgen begon hij om 5.14 [ ... ]

De merel die nu zong was volkomen van slag. Maar wat prachtig dat ik hem (of haar, sorry, dat weet ik niet) heb gehoord. En dat hij zelf nauwelijks wakker leek te zijn bij aanvang, te oordelen naar de eerste halve minuut van a-typisch gezang, gezaag bijna.
Dat was nog eens wakker worden. Maar het was nog veel te vroeg. Ik liet mij graag nog even in slaap zingen.

lutek Zaterdag 18 April 2015 at 09:33 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De Nieuwe Mongolen

Ik heb aan weinig dingen zo'n hekel - en ik heb echt aan heel veel dingen een hekel - als aan dingen die gezegd worden door mensen met wie ik ben opgegroeid, op school, 30 jaar na dato. Okay, de meeste mensen met wie ik ben opgegroeid zie ik niet meer, gelukkig maar. Maar wat ik hoor van hen, of - inwisselbaar - van mensen met wie ik in de klas had kúnnen zitten, getuigt van een domheid waarvoor nog een meetlat moet uitgevonden worden.
Wat mij (afgezien van de onuitroeibare onnadenkendheid) met name steekt, is het naderhand lachen om de eigen domheid, de lulligheid, het meelopen, al het vertoonde idiote hersenloze (groeps)gedrag van toen; het lachen om wie ze toen waren (wat bovendien zou moeten inhouden dat zij nu veranderd zijn, wat wezenlijk niet zo is; maar dit is in feite van minder belang), en de verbazing als ik dit nu zeg, ook al zei ik het al toen ik 12 of 14 of 16 was.

Waarom steekt het me? Steekt het me wel? - een goede vraag - zeker aan iemand die af en toe beweert op een Zenberg te zitten - Het is waarschijnlijk omdat ik destijds als een idioot werd gezien door mensen die nu openlijk toegeven dat zij zelf de idioten waren, wat voor mij 30 jaar geleden al duidelijk was. En niemand van die hufters heeft ooit tegen me gezegd... verdomd, je had gelijk.
Steekt het me écht, nú nog? Nah, dat is het niet (geloof ik). Goed, het heeft er toe bijgedragen dat ik reeds lang heb besloten om - zoals Lévi Weemoedt het zo mooi verwoordt - het leven niet in zijn geheel af te maken [ik mag aannemen dat dat voor de meeste mensen niet echt als een grote verrassing komt] maar uiteraard was dat zonder hen ook wel zo geweest, daar twijfel ik niet aan. Dus nee.

Nee, het steken, of wat voor woord ik er ook voor moet gebruiken, zit 'm in het feit dat ik [bij voorbeeld] vanavond in gezelschap verkeerde van een stuk of 200 losgeslagenen van nieuwe lichting, zó vrij, zó weekends, zó helemaal 'zichzelf', waarvan ik zó had gehoopt dat ze een stapje hadden gemaakt richting gebruik van hersenen, gebruik van normale omgangsvormen, van het afzien van intimiderend, neerbuigend, apengedrag... en dat dat niet zo is. En dat ik weet dat zij over 30 jaar hetzelfde zullen denken als wat mijn toenmalige klasgenoten nu denken.

lutek Zaterdag 18 April 2015 at 12:50 am | | default | Geen reacties

Kijk, TV

Ruim 2 maanden geleden kreeg ik post van UPC. Soms vergeet ik post van UPC open te maken, soms maak ik de post van UPC open maar vergeet ik meteen wat ik lees. Er kan van alles instaan: UPC gaat samen met een ander bedrijf, heeft een andere zenderindeling, heeft een aanbieding, presenteert een duur voordeelpakket van het een of ander, is jarig, of deelt me verheugd mede dat het tarief omhoog gaat maar niet zoveel als ik misschien had gedacht. Of honderd andere dingen, ik hou het niet bij en het interesseert me ook minder dan niets.
Deze keer echter deelde de post me mee dat er post onderweg was, een mededeling die zó in de facebookgroep 'metahoek' paste, waar ik destijds jammergenoeg nog geen lid van was.
Maar de post die onderweg was, kwam niet per envelop. Die kwam per pakket. Het betrof een kastje. Een kastje met een naam. De precieze naam is me ontschoten, het had iets met zenderontvangst van tv-kanalen te maken.

Een kastje, dacht ik.... ik heb al een kastje. Althans, dat ging ik meteen even controleren. Ja hoor, het kastje zat nog aangesloten, ergens tussen de televisie en de muur. Ik weet nog dat dat kastje jaren geleden eens arriveerde. Het was gratis. Hannie sloot het aan en keek tv. Zij is inmiddels uit beeld maar het kastje zit er nog. Gratis? Ja vast, maar over een jaar moeten we ervoor betalen, dacht ik. Of als je het bij nader inzien niet gebruikt maar vergeet binnen 3 maanden te retourneren, krijg je opeens een rekening.
Nee, dat was niet zo. Tot mijn verbazing hebben we, heb ik, daar nooit iets voor betaald. Goed, het lijkt ook niet echt een functie te hebben. Of misschien ook wel. Maar het zit er nu eenmaal dus laat ik het maar zitten.

Tot nu dan, 2 maanden geleden. In de brief las ik tot mijn non-ontsteltenis dat ik het oude kastje moest vervangen voor het nieuwe kastje omdat ik anders 3 weken later geen tv meer zou kunnen kijken, of maar een heel beperkt aanbod. Ik wachtte met tot actie over gaan tot het moment daar was dat ik geen tv meer zou kunnen kijken. Daar ik echter nogal eens vergeet om Vroege Vogels aan te zetten op dinsdagavond, en aangezien ik behalve dat programma de rest van de week het toestel sowieso niet aanzet, kon het voorkomen dat ik me pas deze week realiseerde - dat was, inderdaad, dinsdagavond - dat de mysterieuzekastjeswisseltruc nog altijd niet had plaatsgevonden.
Zou de tv het nog doen? Ja hoor, die deed het nog. Ik had ook nog alle kanalen tot mijn beschikking, de Duitse die ik nooit keek, de BBC's die ik nooit keek, de Belgen die ik nooit keek, de commerciëlen die.... wat denk je zelf?
De enige kastjesverplaatsing die ik heb verzorgd is het wegzetten van de nog altijd ongeopende doos. Die staat nu naast de beeldbuis in plaats van er pontificaal voor. Want anders is het inderdaad lastig tv kijken.

lutek Donderdag 16 April 2015 at 11:35 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

MM15 #2

Het voordeel van dag 2 boven dag 1 van het festival was de wetenschap dat er muziek te beleven zou zijn die wel de moeite waard was. Ik hoefde zelf dan eigenlijk alleen nog maar het tijdsschema goed in de gaten te houden en op bovennatuurlijke wijze van te voren op de hoogte zijn van waar en wanneer een niet-aangekondigd concert zou plaatsvinden om een puike dag te hebben. Wat kon er mis gaan?
Nou, ik had bijvoorbeeld het tijdsschema goed in de gaten kunnen houden en ik had van te voren moeten weten waar en wanneer een niet-aangekondigde band zou spelen die ik graag had gezien.

Er waren aardig wat bands die een thuiswedstrijd speelden, bands uit de regio, of anders wel uit Nederland. Tot mijn verbazing was Rats On Rafts opeens de moeite waard; de verrassingen waren nog niet de wereld uit.
Ook Half Way Station was geweldig maar dat was geen verrassing.
Als ik goed heb opgelet bij muziekschool, geloof ik dat iedere Nederlandse band die de moeite waard is, bestempeld moet worden als on-Nederlands goed. Wat daarmee bedoeld wordt weet ik niet precies, maar de achterliggende gedachte schijnt te zijn dat Nederlandse bands per definitie niet goed kunnen zijn omdat ze uit Nederland komen. Door ze on-Nederlands te noemen, omzeil je handig de verantwoordelijkheid deze stelling te moeten verdedigen.

The Notwist vond ik on-Engels goed. Jammer dat ik niet het hele concert kon zien. Als ik het tijdsschema beter had beheerst, had dit trouwens wel gekund. Toen ik later hoorde dat de band niet uit Engeland maar uit Duitsland kwam, stelde ik mijn evaluatie onmiddellijk bij en vond ik ze on-Duits goed.
Het laatste wat ik zag, was een meneer met een vijfmensband die zijn liedjes 1, 2, 3, 4 aftelde voor hij begon te spelen..... solo! De rest van de band viel bij 48 pas in.
Ik telde 1, 2, 3, 4 af en verliet voortijdig de zaal.

lutek Zondag 12 April 2015 at 6:55 pm | | default | Geen reacties

MM15

Zoals met veel onderdelen van het bestaan, heb ik moeite mijn aanwezigheid te rechtvaardigen of te verklaren op een plek waar ik mij niet verwacht. Al was ik aangenaam verrast een ticket te bekomen via muziek- en anderszins vriend E., vroeg ik mij regelmatig af wat ik te zoeken had op de 15e editie van festival Motel Mozaïque, ongeacht of anderen er, namens mij, wel de zin van inzagen.
Festivals, ik ga er al jaren niet meer naartoe, met name niet wanneer het programma zich verspreid afspeelt betreffende tijd zowel als plaats. Ik ben verdomme Dr. Who niet!
Gelukkig had ik bij toeval mijn fototoestel bij me, meegenomen om eerder op de dag een ijsvogel te vatten, wat niet gelukte. Zodoende kon ik mij een houding geven en nog een beetje de reporter uithangen ook.

Het programma begon al toen ik nog op kantoor zat. Zodoende heb ik Crying Boys Cafe gemist, waarschijnlijk het hoogtepunt van dag 1 van het festival. Jammer genoeg was ik wel op tijd om een act te aanschouwen van een meneer die eersteklas - niet als kwaliteitsaanduiding maar als leeftijdsverwijzing - vunzigheden in zijn microfoon brulde, begeleid van beats en loops, waarbij als terugkerend thema aan bod kwam een wens zich in het Rotterdamse te vestigen. Ik raadde hem dit ten zeerste af maar ik denk dat hij me niet heeft gehoord.
Hoe komt het toch dat veel andere mensen in het geheel geen moeite hebben hun bestaan te rechtvaardigen?

In de Schouwburg voltrok zich het ene na het andere wonder, zo ving ik op van festivalgangers. Helaas is bij mij geen enkel liedje blijven hangen, hoe goed de spelers ook hun best deden. Ik ben er te oud voor, denk ik. De sfeer en gemoedelijkheid was reuze aangenaam, dat kreeg ik dan weer wel mee.
De kerk zat goed vol voor weer een ander optreden. Ik zou in het programmaboekje kunnen opzoeken van wie dat optreden was, maar ik kan het ook niet doen. Wie er bij wilde zijn, zal er wel bij zijn geweest.
Straks dag 2 van het festival. Ik ga eerst even koffie zetten en een broodje eten. Er speelt vanavond een aangename Rotterdamse band in de kerk, waar ik bij wil zijn. Ik zal proberen niet meer dan 800 foto's te maken.

lutek Zaterdag 11 April 2015 at 3:55 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Verdwalen Voor Dummies

Al jaren prijkt Noorwegen op mijn wandellijstje. Het komt er maar niet van. Onder andere omdat de per reisbureau aangeboden verblijven worden gebaseerd op een reizend gezelschap van 2 personen, ook wanneer je zoekt in de categorie 'individuele reizen'. Misschien heeft SNP (en alle andere aanbieders) een eigen idee over wat individueel betekent, of misschien willen ze zulk een romantisch land als Noorwegen niet tekort doen met het onbegeleid uitzetten van eenzame zonderlingen die er na afloop als dank toch alleen maar niet te verifiëren leugens over gaan schrijven in veel gelezen blogs. Ik weet het niet.
Zelf ergens een verblijf arrangeren is niet mijn sterkste kant. Ik ben er ook wat huiverig voor. Los van het idee dat ik waarschijnlijk 'alles' verkeerd doe en regel, is er immer de angst om bij thuiskomst tot mijn spijt vast te moeten stellen dat ik 1 kilometer verwijderd was van een niet-te-missen attractie; iets wat je nooit zal overkomen wanneer de reis van te voren voor je in kaart is gebracht door een bekwaam reisbureau.
Welnu, aangezien er in Noorwegen geen ruk te beleven is, loop ik die kans in dit geval niet. Daar kan ik mij dus overheen zetten. Er zijn bergen, vlaktes, heuvels, nog meer bergen, er is sneeuw en ijs, en als de zon niet schijnt is er geen besef van Noord en Zuid. Je loopt maar wat in het rond en alles is even prachtig. Je loopt niet de kans op een haar na iets te missen. Daarover bestaan geen zorgen.
Maar dit brengt mij automatisch op een volgend punt, namelijk... Als ik 20 kilometer bergen, heuvels, vlaktes, ijs, en nog meer bergen heb getrotseerd en ik besluit naar het beginpunt terug te keren, hoe kom ik daar dan? Ik weet dat 'de reis het doel is' en al die onzin, maar dat betekent niet dat je het doel uit het oog moet verliezen.

Goed, ik heb nu dan een GPS-apparaat gekocht. Het feit dat ik dit artikel een GPS-apparaat noem, verraadt waarschijnlijk al direct dat ik er weinig mee bekend ben. Het heeft ongetwijfeld een echte, professionale naam.
Ik ben na de aanschaf niet onmiddellijk een gelukkig mens geworden. Wat niet is kan nog komen, wellicht. Maar ik dacht dat dit apparaat alle kaarten ter wereld in één klap overbodig maakte. Dat is een misvatting. Er zitten geen kaarten in. Die moet je kopen. Of downloaden van internet of iets dergelijks. En er zit ook geen accu in - zoals Bever me onterecht vertelde - het functioneert louter op batterijen. Die gaan 8 uur mee. 8 uur!? Ik ben na 8 uur net lekker op weg.
Maar, dacht ik, je hoeft het ding dan misschien niet 8 uur lang aan te laten staan. Zoals bij een mobiele telefoon. Die blijft ook gewoon werken als je 'm uitzet. Niet dus.

Er zat een CD met instructies in de doos. Op de CD staat niets anders dan een snelkoppeling naar een internetsite die precies hetzelfde zegt als wat er in een reeds bijgeleverd foldertje staat. Daar heb je dus niets aan. Wel word ik meteen gemaand me te regstreren. Ja, om overbodige spam te ontvangen zeker.
Van mezelf weet ik dat ik nogal autistisch lees: ik neem beschrijvingen zeer letterlijk, en tevens verzin ik niets extra's. Ik ben van mening dat een beschrijving volledig, accuraat en ondubbelzinnig moet zijn, én er niet van moet uitgaan dat de lezer al een basiskennis heeft. Neem niets zomaar aan.
Helaas staat nergens in de beschrijving hoe ik een kaart op het apparaat moet zetten. Het is waarschijnlijk een simpele actie, bijvoorbeeld: download een kaart van internet, zet die in het mapje 'kaarten', en klaar is Kees. Maar het stáát nergens. Er wordt niet over gepraat in de beschrijving. Er wordt over ongeveer niets gepraat in de beschrijving. En zo verdwaal ik thuis al, voordat ik nog maar 1 stap buiten de deur heb gezet.

lutek Maandag 06 April 2015 at 12:29 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Nepal

Van de week was ik even terug in Nepal. Zo maar voor een dagje hoor, niet te lang. De volgende ochtend moest ik gewoon weer vroeg op. Maar ik heb met genoegen mijn eigen verslag teruggelezen en ook dat van anderen. Er staan er genoeg op internet.
Dat kwam omdat een bekende van mij over enkele maanden ongeveer dezelfde reis gaat maken die ik enkele jaren geleden maakte. De ABC-trek, Annapurna Base Camp, van anderhalve kilometer tot ruim vier hoog. Leuk! Spannend! Mooi! Prachtig! en meer van die dingen.

De aanstaande reiziger zal als het een beetje meezit een levensveranderende ervaring ondergaan. Ik weet nog dat ik anderhalve dag voordat ik in het vliegtuig stapte dat mij terug naar Europa zou brengen bij een internationale kiosk een Engelse kwaliteitskrantenkop zag die me onomwonden probeerde te vertellen dat iedere geldelijke waarde die ik aan het leven mocht hechten me zojuist door "the 1%" (een aanduiding die pas een crisis later zou worden uitgevonden) was afgenomen en ik nog maar moest afwachten of mijn huis er nog woonde als ik terug kwam. En dat ik tegelijk een pocket van Douglas Adams zag staan. En dat ik dacht: hé, dat is wel leuk voor in het vliegtuig.
De geldelijke reden was geen geldige reden. Het deed me 99% niets.
Dat is het gevoel waarvan ik hoop dat de aanstaande reiziger het ook zal hebben, en mee terug zal nemen naar Nederland, en proberen zo lang mogelijk vast te houden.
Onee, je moet juist alles loslaten. Best ingewikkeld nog, dat Zen-gedoe.

Ze vragen je een helicopterverzekering af te sluiten, zei ik de aanstaande reiziger. Dat is omdat wanneer je van een berg afvalt en je je been breekt, je alleen wordt teruggevlogen naar de bewoonde wereld als ze van te voren weten dat je verzekerd bent. Dat vraagt die helicopter niet, maar dat vraagt de gids, want anders is hij ervoor aansprakelijk. Hoewel technisch gezien, dat is heel raar, ben jij weer aansprakelijk voor wat hem overkomt, omdat jij hem in dienst neemt. Tenzij je via een bureau boekt - dat kan allemaal als je daar bent, hoef je niet van te voren te doen - dan is het bureau zijn werkgever.
Okay, dus ik moet een helicopterverzekering nemen?
Welnee, dat doet niemand. Maar je moet wel zeggen dat je het hebt als het je gevraagd wordt. Anders laten ze je liggen.
Maar wat kost dat dan, als ik het toch doe?
Nee joh, ben je gek. Als je van de berg af valt breek je meer dan een paar benen. En als je in een lawine terecht komt, kan niemand je meer vinden. Onzin, een verzekering.
Of zouden ze me anders via de weg...?
De weg? Er is helemaal geen weg. Of bedoel je van de vallei naar Pokhara? Die weg is nog slechter dan die van Katmandu naar de vallei. Gelukkig rijden ze vaak best wel een meter of twee van de rand van de weg vandaan, waar mogelijk. Dat is omdat er huisjes aan de rand van de weg hangen, en de chauffeur natuurlijk niet per ongeluk over iemands dak heen wil rijden. Dan zou het hele huis opeens een kilometer lager liggen. Slordig. Ik weet trouwens niet of ze ambulances hebben rijden. Is me niet opgevallen, maar dat kan ook vanwege het lawaai geweest zijn.

Maar zeg eens, wat wilde je verder allemaal nog weten?

lutek Woensdag 01 April 2015 at 9:44 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: