Jaap Blonk

30 jaar geleden kocht ik het laatste (500e) exemplaar van Jaap Blonks vertolking van Kurt Schwitters' 'Ursonate'. Het werd daarna met moeite half en half nog eens uitgegeven. Afwijkend (in elk geval wat mij betreft, gevoelsmatig) van de dada-beweging, zat Schwitters' zoon bovenop de copyrights van het stuk en werden (her)uitgaves in de kiem gesmoord.
Ik zou zeggen: neem het stuk achterstevoren ondersteboven op en zie maar eens wat er overblijft van de copyrights. Maar dat is een grapje, het gaat natuurlijk om het stuk zelf.
Toch is ondersteboven achterstevoren precies wat dada inhield en inhoudt.
Dit was de inleiding.

Toen ik 30 jaar geleden werd ingeleid in de in Nederland achterlopende punkbeweging stond ik open voor alles. Nog steeds trouwens, al zou je het niet zeggen, arrogant als ik ben (geworden?) omdat ik al (lang?) weet wat muzikaal en kunstzinnig de moeite waard is en wat niet (gebaseerd op de intentie van de maker).
De geopende oren zorgden binnen recordtijd dat ik op de hele (goed, de halve; de grootste helft) punkbeweging in no-time was uitgekeken. Punkers bleken net zulke meelopers als de mensen waarvan punkers beweerden dat ze mee liepen (waarmee dan ook).
Ondertussen keken de oren om zich heen en ontdekten veel meer, onder andere de dada! Het was in deze tijd dat ik Jaap Blonk leerde kennen.
Dit was nóg een inleiding. Twee inleidingen! Het kan vandaag niet op! Uitroepteken! Paukenslag!

Als ik niet slechts 500 meter van het cultureel centrum Tarwewijk had gewoond, zou ik niet hebben geweten dat het bestond. Sterker nog, ik woon er 500 meter vandaan, en had er tot gisteren geen benul van. Maar door toevalligheid en toverslag (paukenslag) was Jaap - ik zou zelfs kunnen zeggen: Jápe, want hij is inmiddels internationaal bekend en wordt door de hele stemkunstenaarswereld ter wereld voor optredens uitgenodigd, en verkoopt daar in die wereld iedere zaal uit die niet groter is dan 50 bezoekers... sja, het blijft natuurlijk altijd in de categorie 'difficult listening hour' - hier in Zuid om een voordracht te geven en wist ik dit op het juiste moment, namelijk van te voren. Samen met nog 40 anderen was ik erbij. Een mooie opkomst, vond ik.

Voor aanvang werd ik aangesproken door een schijnbaar per ongeluk rondzwervende stadsambassadeur. Na de stadsdichter en de dorpsgek heeft Rotterdam ook een stadsambassadeur; ik wist het niet. Terwijl ik de term en implicaties van dit schap nog aan het proeven was, somde de ambassadeur reeds een lijst niet te missen culturele uitingen op Zuid op. Of ik wel wist dat hier of daar een theater zat! En waarom of ik nog geen bezoek had gebracht aan zus of zo galerie! De ambassadeur was er een van de agressieve verkoop, zoveel werd al snel duidelijk. Ik voelde mij steeds vreemder worden. Wat kende ik weinig van Zuid.

Tijdens de voordracht van Jaap Blonk voelde ik mij alles behalve vreemd. Ik voelde mij thuis. Waar dat iets over zegt, weet ik niet. Dat ik paukenslagen hoorde, weet ik wel.
Naderhand zei iemand: Al die klanken, en het betekent niks! Ik brak in en zei: Al die klanken, ze kúnnen iets betekenen.
Daarna was er nog een interessant optreden van ACG Vianen. Mooie klanken, woorden en aanverwante zaken. Ik had het sterke vermoeden dat ik ACG eerder had gezien een jaar of 2 geleden, en sprak dit vermoeden hardop in zijn bijzijn uit. Maar, zo voegde ik er na enig wederzijds stilzwijgen aan toe, ik kon mij makkelijk 6 jaar in die bewering vergissen. 'Jullie kennen mijn geheugen nog niet, en ik, ik ook niet.'
Het kon dus evengoed 8 jaar geleden geweest zijn, of, indien de vergissing van 6 jaar de andere kant op wordt berekend, duurt het nog 4 jaar eer ik ACG voor het eerst zie. De wiskunde zegeviert.

Ik schaar Jaap Blonk gemakkelijk in een rijtje Nederlandse fenomenen met Armando en Wim T. Schippers. Helaas is zijn publiek alleen wat kleiner. Gelukkig maar. Vraagteken! Paukenslag!

lutek Vrijdag 29 Mei 2015 at 12:21 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Allemaal Beestjes

De ochtend begon heel onschuldig. Ik had me nauwelijks verslapen, in elk geval niet genoeg om met behulp van stevig doorstappen niet op tijd op de afgesproken plek op de afgesproken tijd aanwezig te zijn, en had goede zin in de komende dag. De dag zou met W. in de dierentuin worden doorgebracht. Om onduidelijke redenen had W. een flink aantal tassen meegebracht. Had zij een lunch voor ons ingepakt? Dan was het wel een behoorlijke lunch.
Bij nader inzien bleken de tassen leeg. Mijn vraag om uitleg werd weggewimpeld. Ik zou wel zien. Wacht maar af. Ik zou er geen spijt van krijgen.
We waren vroeg, we waren de eersten, de gaarde ging net open. Ik pakte mijn fototoestel en liep op de flamingo's af. Kijk, er zwemmen ook wat eidereenden in het rond. Of waren het nu slobeenden? Daar ging mijn toch al wankele reputatie van vogelkenner.
Ik draaide mij om en raadpleegde de bordjes aan de rand van de vijver. Aha, zei ik tegen W., die slobeenden, dat waren dus toch...
Ik maakte mijn zin niet af omdat ik de eenden niet meer zag. Het is lastig iets uitleggen als je het onderwerp niet kan aanduiden. Nou, laat ook maar. Bovendien liep W. al vooruit richting Azië.

In Azië gebeurde van alles. Vooral werd onze aandacht getrokken door een beestje dat luisterde naar de naam kantjil. Het huppelde gemoedelijk door zijn kooi. Och och, merkte ik op, je zou hem toch zo mee naar huis willen nemen, niet?
Dat weet ik, antwoordde W. cryptisch, terwijl ze om zich heen keek. Inmiddels was de kantjil even gaan schuilen, vermoedde ik, want opeens was het onvindbaar geworden.
Ik zag veel meer beesten dan anders doordat we er een stevig tempo in hielden en ik niet teveel treuzelde om foto's te maken. Verderop zagen we een penseelzwijn waar W. helemaal bij wegzwijmelde. Ze maakte wegzwijmelende geluiden, meende ik, hoewel er ook wat gepuf en gesteun bij te pas kwam.
In de verbouwde Rivièrahal waren de 'creepy crawlies' geheel verdwenen. Jammer. Geen wandelende takken meer, geen spinnen of schorpioenen, ook geen kakkerlakken.
Hmmmm.... zei W., dan maar geen tarantula. Helaas pindakaas.
Ik had er geen idee van dat zij zo dol op spinnen was. Het verraste me enigszins.

Verder maar weer. Oh kijk, twee dwergnijlpaardjes. W. pufte en zette haar tassen neer. Je moet me hier echt even bij helpen hoor.
Ik vroeg wat er aan de hand was.
Nou, die twee, die krijg ik echt niet in mijn eentje mee, hoor.
Ik keek haar niet begrijpend aan.
Ja, wat sta je nou, je zegt toch zelf ook steeds dat je ze zo mee naar huis wilt nemen. Wat denk je dat ik de hele ochtend al aan het doen ben?
Eindelijk viel bij mij het kwartje. Verdomd ja, daar waren al die tassen voor. Met vereende krachten lukte het ons de twee dwergnijlpaardjes op te pakken en in de tassen te stoppen.
Al met al hadden we inmiddels een flinke score. Het werd tijd om huiswaarts te gaan. Bij de tram verdeelden we de buit. Er was geen sprake van dat ik het steppeslurfhondje zou afstaan. Daar was er maar eentje van dus zette ik hoog in. Goed, dan mag jij de beide wallaby's. W. gaf toe, vooruit dan maar.
Van de stokstaartjes hebben we er wel erg veel, dus als iemand er eentje te logeren wil hebben, laat het dan even weten. En is er toevallig iemand die weet wat ijsbeertjes precies eten?

link naar fotoalbum

lutek Donderdag 21 Mei 2015 at 11:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Communicatieve Kinderen

Hoi, zei kind 3 tegen kind 2 bij de bushalte.
Kind 2 was een beetje verlegen en keek niet op. Ze bleef staren naar kind 1 in de kinderwagen. Kind 4, ondertussen, keek, op haar tenen, over de schouder van kind 3 naar de anderen.
Ik had het idee dat kind 1 en 2 bij elkaar hoorden, en kind 3 en 4 ook. Kind 3 was de meest communicatieve van het kwartet. Niet alleen met gesproken taal maar ook met die van de gebaren. Dat was handig want niet iedereen praatte zoveel als hij. Bovendien kon kind 1 nog helemaal niet praten. En bovenbovendien waren 1 en 2 bekwamer in de Oost-Europese tongval terwijl 3 en 4 iets meer de Indische variant aanhingen.

In plaats van nogmaals hoi-contact te zoeken gooide kind 3 het nu over een andere boeg, hij maakte kind 1 aan het lachen. Dat deed hij door zichzelf voor zijn gezicht te slaan. Hahaha. Het werkte. Kind 2 ging meedoen, iets waar moeder 1+2 niet direct een reactie op had, behalve wat gebarentaal met haar wenkbrauwen.
Kind 3 deed er een schepje bovenop, en gaf zichzelf een nog grotere knal. Alle vier kakelden ze het uit van plezier. Vader 3+4 vond het welletjes: Straks gaat kind 2 nog huilen en dan zit je.
Ook ik vond het een nogal jonge leeftijd om je aan te sluiten bij een fight club, al ging het hier dan allemaal met de vlakke hand.

Kind 3 sloeg zichzelf opnieuw vol op zijn gezicht. Maar wat had vader 3+4 nu gezegd!?
Kind 3 had het verkeerd begrepen, hij had gedacht dat hij geen anderen mocht slaan maar wel zichtzelf. Maar nee, alle slaan was verbannen. De kinderen hinnikten nog wat na. Kind 1 liet een scheetje. Daar kwam de bus.

Moeder 1+2 bestudeerde haar kaartjes.
Hou oud zijn ze?, vroeg vader 3+4 behulpzaam.
Nog 3 weken dan 5.
Kind 2 maakte zelf wel uit hoe oud ze was: Ik ben in augustus jarig.
Dan is het 3 euro, zei vader 3+4 zeer stellig.
Moeder 1+2 keek beteuterd. Gewoonlijk altijd met auto.
Ik begreep dat de niet aanwezige vader 1+2 niet mee naar schoonmoeder had gewild op deze moederdag.

Kind 3 wilde weten wat hij precies kostte.
Kinderen zijn gratis, besliste vader 3+4. Iedereen keek hem aan. Het was duidelijk dat hij vandaag geen zin had om voor Sinterklaas te spelen. Of hij kon echt niet rekenen. Of hij liet het kaartjes kopen gewoonlijk over aan de nu node gemiste moeder 3+4 en waarom was die er eigenlijk niet bij?
Ik ben al zehevehen!!
Kinderen zijn gratis, sprak vader 3+4 de kous af.
Ik zag kind 3 loeren naar de chauffeur. Hij, kind 3, was dan weliswaar klein van stuk maar hij zou meneer de chauffeur zo toch wel even haarfijn laten weten dat hij al een grote jongen was.....

Het beloofde een onvergetelijke moederdag te worden.

lutek Maandag 11 Mei 2015 at 7:27 pm | | default | Geen reacties

Elke En Anderen

Quizvraag: welke van de onderstaande verhalen is door Elke (van Zevenbergen) gebruikt in een liedje?

1-Meisje maakt wereldreis, ontmoet jongeman in vreemd land, kan niet blijven, keert huiswaarts met spijt in het hart.

2-Muzikant droomt van groot podium. Met hard werken, en tekenen van onleesbaar contract, lukt het om als hoofdact Pinkpop af te sluiten.

3-Meneer Haai, die in een bakkerij werkt, durft geen afspraakje te maken met een leuke dame, ook al zou hij haar graag beter willen leren kennen. Hij is veel te bang dat hij per ongeluk eens haar benen eraf zou bijten.

Als u 1 of 2 hebt gedacht, hebt u of te weinig fantasie, of bent u maar al te goed op de hoogte van de deplorabele toestand van Het Betere Engelstalige Nederlandse lied van de afgelopen 20 jaar. Het was natuurlijk nummer 3.
In de belevingswereld van Elke is vrijwel alles mogelijk. En als je daarin meegaat, kan je van alles overkomen. Zo kan je bijvoorbeeld opeens het idee hebben dat je je in een zaaltje in Middelharnis bevindt op een zaterdagavond waarop je eigenlijk in de stad had moeten zitten. Middelharnis, hoe kom je hier opeens terecht? Op de tast begeef je je van zaal naar zaal. Vervolgens weer terug, want meer dan 2 zalen zijn er niet, zo merk je als je per ongeluk een bezemkast opent. In de ene wordt gezongen, in de andere wordt voorgelezen, en als je even later een nieuwe ronde maakt wordt er in de ene getekend en in de andere gemusiceerd. Je kunt het bijna niet bijhouden en besluit dan alsnog een half uurtje in de bezemkast te gaan zitten.

Quizvraag: welke van de onderstaande artiesten was aanleiding voor mijn aanwezigheid? (In Middelharnis op zaterdagavond, bedoel ik. Mijn aanwezigheid op grotere schaal laten wij liefst buiten beschouwing.)

1-Elke

2-The Beatles

Als u 1 of 2 had gedacht, hebt u of te weinig of te veel fantasie. Het was natuurlijk nummer 3, Half Way Station. Dat antwoord was zo duidelijk dat ik het niet de moeite vond het in de vraag te noemen.
Als u denkt dat een Rotterdamse band zomaar een prestigieuze Parijse popprijs kan winnen, op het Metropolisfestival kan staan, voor de koningin kan optreden en op een dak in de binnenstad kan spelen, is er niets mis met uw fantasie. Trouwens ook niet met uw realiteit, tenzij u had gedacht dat bovengenoemde zaken alle op één en dezelfde dag plaatsvinden c.q. -vonden.
Je realiseert je dat het hoog tijd is om uit de bezemkast te komen, en dat de volgende keer dat je op een zaterdag in de stad zit, je net zo goed in een zaaltje in Middelharnis had kunnen zitten.

lutek Zondag 03 Mei 2015 at 9:03 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,