De Whoosh-Whoosh-Vogel

Meneer, meneer...
Jongeman, jongeman...
Kunt u eens kijken, ik heb dit op mijn arm...
(Ojee, dat ziet er uit als een ernstige vorm van berenklauwlepra. Dat gaat binnen de kortste keren zweren en etteren, waarna je ogen blauw uitslaan, je stem op die van de duivel gaat lijken, en je hoofd gaat rondtollen op je schouders.)
Ik raakte iets aan, denk ik...
(Je zou eventueel nog snel die hele plek weg kunnen snijden maar misschien is dat al te laat. Dus hak maar beter gewoon meteen je hele arm eraf.)
En toen prikte het, en toen kwam dit...
Het jeukt zeker behoorlijk. Ja, probeer er niet te veel aan te zitten, als het lukt. Je hebt langs een brandnetel gelopen. Over een kwartiertje is het wel weggetrokken, denk ik. Succes.

Verder zag ik niet zoveel, die ochtend tijdens een wandeling in de polder. Wel hoorde ik veel. Ik zat middenin een vogelsymfonie. Een koekoek die een klok nabootste. Merels die voor de verandering eens niet in paniek raakten als je langs liep. Een snorrend geluid waarvan ik niet wist of het door een snor werd gemaakt. (ja, dat is een vogel.) Een enorme, gemengde hoeveelheid op-elkaar-lijk-vogels (zowel in zang als uiterlijk) : grasmus, grauwe gors, karekiet, rietzanger, de hele godganse mezenfamilie. Tering, wat was er veel te beluisteren.
Hop hop hop hop.... Wat hoorde ik daar nu?
Een hop-hop-dame kwam aangelopen, met in haar kielzog in ganzenpas een hele hop-hop-zondagochtendfamilie van sportieve griendvrienden. Ze hopten even op de plaats om mij te laten passeren. Een dozijn dames in zuurstokstretchpak, en één meneer. Waarom ik meer medelijden met hem had dan met de dames weet ik eigenlijk niet.

Op de terugweg had ik niet eens oog voor... Eh, ja dat weet ik eigenlijk niet. Want ik had er geen oog voor, dat zei ik al.
In gedachten speelden de geluiden zich opnieuw af. Een heerlijke symfonie.
Whoosh-whoosh... whoosh-whoosh...
Hela, die had ik niet eerder gehoord. Klopte dat wel? Ik kon me nog goed de piep-piep herinneren, en de krrrrr-krrrrr, alsook de rrrrt-rrrrt. Maar de whoosh-whoosh, nee, die niet.
Daar was het weer: whoosh-whoosh...
Ik keek om mij heen. Waar fietste ik inmiddels, de Slinge. Waar zat deze onbekende whoosh-whoosh-vogel? Ik kon hem niet ontdekken. Hield hij zich schuil? Ik keek om en hoorde hem opeens heel dichtbij: WHOOSH. Toen ik weer vooruitkeek, nam het volume af. Een gematigd 'whoosh'. Het werd spannend. Afstappen bracht geen uitkomst want dan hoorde ik het niet. Opstappen bracht verwarring, want dan hoorde ik het weer wel.
Ah... het was mijn knie die tegen mijn tasje aanschuurde. Gelukkig was ik bijna thuis. Dan kon ik hem toevoegen op Waarnemingen.nl.

lutek Maandag 29 Juni 2015 at 11:43 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Het Geheim van de Visdief

Een jaar of 10 geleden zag ik voor het eerst een visdiefje. Ik kende het beest louter van naam en wist eigenlijk niet goed hoe hij er uitzag. Maar toen ik hem zag, wist ik meteen, dit is een visdief. Vergelijkbaar met de eerste keer dat ik een halsbandparkiet hoorde, ook ongeveer 10 jaar geleden. Nog nooit had ik er eentje gehoord, en voor zover ik wist kwamen ze tot dan niet eens in Rotterdam voor, maar toen ik hem hoorde (een minuut voordat ik hem ook zag), wist ik direct, dat moet een halsbandparkiet zijn.
Verder bestaat er volgens mij geen overeenkomst tussen de visdief en de HBP. En verder bestaat mijn determinatievermogen voor vogelsoorten vooral uit zo overtuigend mogelijk gokken.

De visdief is een regelmatig terugkerende bezoeker van Het Park. Eén lentebezoek per jaar, een week of twee. Dan zwaai ik hem uit en zie hem de volgende lente weer. Ik zeg 'hem' omdat ik geen verschil zie tussen het mannetje en het vrouwtje, het zou ook een visdievegge kunnen zijn.
Ik weet niet precies waar hij vandaan komt of waar hij naartoe gaat maar iets zegt me dat zijn tussenstop in Het Park afwijkt van de doorgaande route die zijn soortgenoten vliegen. Want ga maar na, het is er altijd maar één. Eén exemplaar. Een enkeling. Hij moet Het Park eens bij toeval hebben ontdekt en hebben onthouden in de jaren daarna.

Laatst werd ik gesterkt in dat idee toen ik op het natuurblog van Koos Dijksterhuis las dat visdiefjes immer met twee of drie samen zijn. Wat merkwaardig, dacht ik eerst, dat heb ik nog nooit gezien. Maar, zoals gezegd, deze wetenschap was slechts een bewijs van mijn idee dat 'mijn' exemplaar een afwijkende route vliegt.
De dag dat ik Koos' blog las, had ik mijn camera bij me omdat het lente was, de zon scheen en ik genoemd visdiefje al eerder die week opnieuw had waargenomen. Ik wilde hem proberen te vangen.
Ik liep Het Park in en zag reeds uit de verte de kenmerkende vlucht van... godverdomme, je houdt het toch niet voor mogelijk... twéé visdiefjes!
Let wel: 10 jaar lang zie ik één enkele visdief; de dag nadat... wat zeg ik, nog geen uur nadat ik lees dat ze altijd samen vliegen, zie ik er twee!
Van algehele verwarring kreeg ik geen van beide goed op de foto. En vanwege de feiten dat die beesten behoorlijk beweeglijk zijn en mijn camera niets liever wil dan focussen op de bomen achter hen. Maar ik ging de volgende dag nog eens op expeditie en kon er daadwerkelijk eentje vangen.

Nu, een maand later, zijn ze er nog steeds. Ze verblijven hier dus een langere periode dan voorheen. En vorige week heb ik er zelfs drie samen gezien.
Drie bleek echter te veel, dat ging kennelijk niet goed samen. Ik zag een aantal malen hoe één van de drie werd opgejaagd door de andere, al kan ik met geen mogelijkheid zeggen of dat telkens om dezelfde ging. Helaas heeft 'nummer 3' het niet overleefd, al kan ik ook hiervan met geen mogelijkheid zeggen of dit het gevolg van die ruzie is geweest. In onbeweeglijke toestand was hij een stuk makkelijker te fotograferen dan zijn soortgenoten, dat dan weer wel.

lutek Donderdag 25 Juni 2015 at 10:57 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Soep

Een tijdschakelaar op het gasfornuis, bestaat dat al? Zo niet zou het een goede uitvinding zijn. Stel dat je een pannetje soep op het vuur zet en in 10 minuten warm wilt laten worden. Je gaat geen 10 minuten in de soep roeren, maar je bekijkt intussen een leuk poezenfilmpje op Facebook (of een ander poezenfilmpje op een ander kanaal, dat doet er nu even niet toe).
Als het filmpje is afgelopen, geeft Facebook je suggesties: een olifant met een voetbal, een pinguïn met een tasje op zijn rug die dagelijks helemaal zelf naar de vismarkt gaat om te winkelen, een leeuw met een aapje, en voor je het weet, wordt er een domme toerist in stukken gescheurd door een nijlpaard.
Dat is het moment waarop je maag begint te knorren, het schiet je te binnen dat je best trek hebt, en het schiet je te binnen dat je dat net ook al had... een kleine 25 minuten geleden.

De soep!! Sodeteringjantje!!

Je rent naar de keuken en denkt, terwijl je de pruttelende steelpan boven de gootsteen houdt en twijfelt of het werkelijk verstandig is de inhoud te ledigen op de afwas van de afgelopen week... waarom zit er eigenlijk geen tijdschakelaar op je gasfornuis? Eentje die de gastoevoer uitschakelt na, desgewenst, bijvoorbeeld 15 minuten.
Ik weet, er zijn wekkers en klokken en horloges en alarmen en toeters en bellen en mobiele telefoons en brandweer bellende buren, maar een schakelaar op een gasfornuis zou niet misstaan en een welkome aanvulling zijn op dit reeds bestaande assortiment .
Waarschijnlijk durft geen fabrikant het aan. Een klant die te stom is om te onthouden dat er een pannetje op het vuur staat, is niet te vertrouwen wanneer het gaat om het correcte gebruik van een dergelijke schakelaar. De rechtzaken zouden niet van de lucht zijn.

Een liter soep waaruit 150 cl water is verdampt, smaakt trouwens best lekker, heb ik vrij recentelijk bij toeval ontdekt. Lekkerder eigenlijk dan de minder ingedikte reguliere soep uit blik. Dat wilde ik graag met de lezers delen.
Vraag me niet hoe ik daar achter kwam. Zoals dat gaat bij sommige van de grootste ontdekkingen en uitvindingen in de geschiedenis, was ik op dat moment eigenlijk op zoek naar iets heel anders: een filmpje van een duizendpoot en een vogelspin.

lutek Zaterdag 20 Juni 2015 at 5:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Leuke Tent

Weet jij nog een leuke tent?
Ja hoor, kom mee.

Rikke K. van de band Half Way S. trad op in een leuke tent. Wij erheen.
Het bleek te gaan om een indianentent, een thipi. Veel leuker kon het toen al bijna niet meer worden. Rikke speelde oude en nieuwe nummers van de band, wat covers en originals, en vertelde daar af en toe wat anekdotes bij. Bij een nummer dat hij ooit had geschreven in een rugpijnlijke periode nam hij zelfs de ideale speelhouding aan om dit nummer ten uitvoer te brengen door languit op de grond te gaan liggen. Veel leuker kon het toen al bijna niet meer worden.

Er konden natuurlijk niet zoveel mensen in zo'n tent. Behalve het publiek leken er ook mensen van de organisatie aanwezig te zijn, al was het een beetje gokken wie wie was.
De avond was aangekondigd als één in een reeks 'vuurconcerten' en dat hebben we geweten. De temperatuur in de tent liep op van een matige 45 graden Celcius in het begin van de avond tot een stevige 362 tegen het einde. Het slot hebben we niet meer meegemaakt, omdat we node moesten afkoelen in de naastgelegen Merwehaven.
Het vuur werd om duistere redenen niet gewoon aangemaakt - aanmaakhoutjes, vlam erin, blokken hout erop, lekker laten branden - nee, het werd anderhalf uur lang louter met aanmaakhoutjes stukje bij beetje brandend gehouden. Er ging zodoende geen halve minuut voorbij of de bezigheidstheraperende stoker was opnieuw genoodzaakt vuurwerk te verrichten.

De pyromaan ging zo geestdriftig te keer dat ik soms vergat dat er ook nog iemand muziek aan het maken was. Rikke had een portabele electrische versterker meegenomen want stroom was er niet in de tent. Er was ook geen bier. Wel was er een bekertje perensap. Veel leuker kon het toen al bijna niet meer worden.
Er werd aandachtig en in stilte geluisterd, ideale omstandigheden voor de plaatsbepaling van de almaar verder uit het zicht verdwijnende muzikant, deels onder invloed van invallende duisternis, deels onder invloed van uitvallende rookwolken. Je geeft een vuurconcert of je geeft het niet. Het is dat ik al zo stevig rook anders had ik thuis zeker iets uit te leggen gehad.

Nou, dat was best een leuke tent, zeg.
Zeker, veel leuker kon het bijna niet meer worden.

lutek Donderdag 18 Juni 2015 at 10:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Veranderingen

Vroeger gold: zolang er niets veranderde, was ik blij
Dat is nu anders

Ik moest bovenstaande flauwiteit twee keer lezen om te achterhalen of ik nu blij was of niet, terwijl ik het toch zelf geschreven had. Hier moest ik aan denken toen ik gisteren de computer opstartte en 'hij' me te kennen gaf dat niet te willen doen. "Ik wil niet opstarten", kwam er zo ongeveer in beeld. "Lekker puh", voegde hij er nog bijna aan toe.
Eigenlijk was dat een raar bericht, omdat het feit dát ik een bericht kreeg erop duidde dat er iets aan het opstarten was en het was niet de televisie of de staande schemerlamp. Het was als iemand die 'nee' antwoordt op de vraag of hij wakker is.

Maar goed, ik ging niet met hem in discussie. De ervaring leert dat je een discussie met een computer meestal verliest. Grof geweld wil misschien wel helpen, maar dan ook hooguit maar één keer. Neuriënd - ik denk dat het een liedje van An Pierlé was: Coming Of Age - verliet ik de computerruimte, lees: woonkamer, en vertrok naar de keuken, lees nogmaals: woonkamer, want dat is hier ten huize min of meer één geheel.
Een kwartier later hoorde ik van mijn geneurie op door een heldere, krachtige 'pling!' of wat het geluid ook precies is dat de computer maakt als hij klaar is met opstarten. Hij had dus een beetje gejokt, die mallerd.

Maar in de tussentijd, gedurende de neurietijd dus eigenlijk, bedacht ik dat ik het geen ramp zou vinden 'alles' kwijt te zijn. Wat stond er nu eigenlijk op die computer?
Wat oude series; die zou ik opnieuw kunnen downloaden. Of niet. En een hoop oude concerten, veelal van onbeluisterbare kwaliteit. Wat wel van enig belang mocht worden geacht waren de tienduizenden foto's en wat onaf schrijfwerk, maar dat kopieerde ik met enige regelmaat naar een externe harde schijf.

Nee, missen zou ik die zaken niet. Graag wil ik dingen loslaten - tot vervelens toe houd ik mezelf voor dat ik dat ook doe, terwijl ik nog maar moet zien hoe ik zou reageren als ik morgen opeens geen huis meer had - dus ik was niet geheel ontevreden met mezelf met het idee dat het me koud had gelaten het computer-'alles' mogelijk kwijt te zijn. En dan had ik na een kwartier nog 'alles' teruggekregen ook, als ware het een bepaalde test geweest die ik had doorstaan en daar nu voor werd beloond.
Misschien dat ik toch ietwat ten goede verander, mijmerde ik.
Het eten was gereed en ik nam plaats aan de eettafel, lees: computerruimte. Het eerste wat me opviel bij het zien van de homepage was dat de tot gek wordens toe repeterende antihaaruitvalspam was veranderd in tot gek wordens toe repeterende antisnurkspam.
Zo zit het dus. Internet weet hoe oud ik ben, en weet veel beter dan ikzelf welke veranderingen ik onderga en aan toe moet geven.

lutek Donderdag 11 Juni 2015 at 9:01 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Brood

Net als ik denk maar eens een boterham te gaan smeren, staat er iemand naast me met appeltaart. Ik reageer niet zo enthousiast op deze verjaardagstraktatie als ik wellicht had moeten doen. Dat is omdat ik op dat moment weet dat ik vandaag (weer) mijn brood niet zal opeten. Kennelijk is dat iets wat ik nog steeds belangrijk vind. Brood moet op. Zonde om het weg te gooien.
Nee, eigenlijk ging het helemaal anders.

Als ik het smeren van een boterham zo lang heb uitgesteld, de hongerklop zo lang genegeerd, dat inmiddels alle trek is verdwenen, krijg ik een reddend stuk appeltaart aangeboden. Dit eet ik met smaak op en ik realiseer me dat ik vergeten was dat ik trek had. Met volle mond feliciteer ik de jarige die helemaal niet jarig blijkt te zijn. Het schiet me te binnen dat ik later op de dag niet langs de winkel hoef om brood te kopen omdat ik nu twee sneetjes uitspaar zodat ik net genoeg brood heb tot het weekend.
Het had echter ook allemaal anders kunnen lopen.

De eerste boterham werk ik reeds om 9 uur naar binnen, mogelijk een nieuw record. Voordat de ochtend om is, heb ik nog een genomen, vier in totaal nu - want als ik zeg 'een boterham', bedoel ik er altijd twee. Als dit zo door gaat, zal ik straks naar de winkel moeten rennen om meer, want ik neem immer 6 exemplaren mee naar kantoor. Ooit, toen ik er nog van moest groeien, at ik er vier op een dag. Later, toen het groeien gedaan was, at ik er 10 of 12, zonder aan te komen uiteraard - ik weet niet hoe dat moet - al had dat ook te maken met de tweemaal daags te fietsen afstand van 15 km. In die tijd kon ik ook in één sessie een hele bak bami plus toebehoren verorberen. Mooi was die tijd.
Wacht eens, ik geloof dat de vork toch anders in de steel zat.

Te laat realiseer ik me dat ik vandaag makreel heb meegenomen en mijn brood niet had willen smeren, het had karig bijbels moeten blijven. Ik ben geen grote vet-eter. Maar daar komt juist een jarige collega die niet jarig is en technisch gezien ook niet een collega; ze deelt bakken appeltaart met bami uit. De makreel leg ik maar even in het aquarium en tast niet geheel geluidloos toe. Aangezien het 9 uur in de ochtend is, kan ik de inname over de dag uitspreiden. Het komt uiteindelijk wel op. Als ik later op de dag de makreel controleer zie ik dat die 15 kilometer verder is gezwommen, wat mij verbaast omdat ik niet wist dat het aquarium zo groot was.
Zo kan het toch niet gebeurd zijn.

Tussen de werkzaamheden door, neem ik even de tijd om een boterham te eten. Ik kijk het kantoor rond, waar helemaal geen aquarium is, en neem gedachtenloos een hap en meteen nog een hap, vier in totaal nu - want als ik zeg 'een hap', bedoel ik er altijd twee.
Ik bedenk hoe weinig plezier ik eigenlijk aan eten beleef, en hoe groot het plezier zou kunnen zijn als ik mijn eten met een klein beetje meer fantasie klaarmaak.

lutek Woensdag 03 Juni 2015 at 12:12 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,