Het Altijd Spannende Oogziekenhuisspel

Er valt altijd wel iets te zien in het oogziekenhuis, voor begeleiders waarschijnlijk meer dan voor patiënten. Er is genoeg te doen en te beleven. Maar het is wel goed opletten geblazen. Voor je het weet is je beurt voorbij.
Ja, je moet een bezoek aan het oogziekenhuis zien als een soort spel, dat indien goed wordt gespeeld voldoening of hilariteit kan brengen. Je weet alleen van te voren niet helemaal wat de spelregels zijn. En de regels veranderen ook elke keer weer.
Een collega die er vaste bezoeker is, adviseerde me een overlevingspakket mee te nemen. Je weet nooit wanneer het gedaan is.

Ik arriveerde op de afgesproken tijd. Dit gaf mij automatisch 1 minpunt. Dom van me. Nooit op de afgesproken tijd arriveren, dat is te laat. Iedereen weet dat wanneer je een half uur eerder arriveert, het schema minimaal anderhalf uur is uitgelopen, maar de enige dag dat je exact op tijd arriveert is de enige dag dat men voorloopt op het schema.
Goed, zo was het in dit geval misschien niet helemaal, maar het verzoeken der goden komt je nu eenmaal automatisch op 1 minpunt te staan. Dat is hoe het spel werkt.
Moeders was er al. We zaten bij de juiste balie. We controleerden de papieren. Tijd, check. Balie, check. We konden rustig achterover zitten. Fout! Weer 1 minpunt. Nooit rustig achterover zitten. Constant alle medewerkers in een straal van 7 balies op de voet volgen, als een breedgenomen finale van de Willem Ruis-show tegelijk links, rechts en het midden in de gaten houden. Overal en op elk moment kan je naam worden afgeroepen. Weest immer voorbereid!

Een bankje verderop zat iemand verslag te doen aan iemand tegenover hem van een zojuist bekomen behandeling. Het was niet te zien aan welk oog hij geholpen was. Waarschijnlijk aan beide, want er zat helemaal niemand tegenover hem. Hier trapte ik niet in. Dit hoorde overduidelijk bij het spel en ik vond dan ook dat ik 1 punt had terugverdiend.
Er kwamen steeds meer mensen aan de beurt die na ons waren gearriveerd. Dat betekent doorgaans niets maar als het te erg begint op te vallen mag je een time-out aanvragen, wat ik dan ook deed.
Aha, we zaten aan de verkeerde balie, zo bleek, ondanks onze zwart op witte bewijsjes. We moesten een andere balie op een andere verdieping hebben. Welke balie? Wat denk je zelf, die ene die niet open was natuurlijk.
Naast de balie die niet open was, was er eentje wel open. Op ons dagprogramma was deze balie echter wel vermeld. Het is net als de Elfstedentocht: op diverse plekken zijn er stempeltjes te verkrijgen, de volgorde waarin moet je zelf maar uitzoeken.

Ik scoorde opnieuw een pluspunt door volkomen onredelijk de baliemedewerkster, die een sterke gelijkenis vertoonde met een Amerikaanse talkshowhostess, op te zadelen met het op orde brengen van de administratieve rommel waarin wij ons bevonden. Dat terwijl wij inmiddels niet alleen te laat waren voor de vorige afspraak maar ook al voor de afspraak bij deze balie. Terwijl zij zich op deze taak wierp, namen moeders en ik plaats in de kuipjes en bekeken de overige wachtenden. Veel mensen met minpunten, geheel volgens verwachting. Maar een enkeling zat positief. Een meneer tegenover ons schoot telkens in de lach wanneer er zich een bepaalde dame meldde. En dat deed ze nog al eens, ongeveer elke 5 minuten. Vervolgens werd zij weggestuurd naar een andere afdeling om even later opnieuw ten tonele te verschijnen. De blik in haar ogen maakte alle stadia door: frustratie, onbegrip, woede, angst en uiteindelijk de onvermijdelijke berusting. Zij stond al op zoveel minpunten, zij zou er nooit meer bovenop komen.
Een duo waarvan niet duidelijk was wie van de twee de ander begeleidde, meldde zich. En even later nog eens. De derde keer dat zij zich meldden, zat één van hen opeens in een rolstoel. Zo kan het dus ook gaan. Wij kwamen er vooralsnog goed van af.
Ik maakte een grap die zodanig verkeerd werd verstaan dat ik begon te vermoeden dat sommige mensen eigenlijk bij de oorarts hadden moeten zijn in plaats van bij de oogarts, maar als ze het verschil niet meer zagen tussen die twee, zaten ze misschien toch wel goed ook. Merkwaardig genoeg werd er toch om gelachen, wat natuurlijk weer een test was, zo wist ik. Ik trapte er wederom niet in en kende mijzelf opnieuw een punt toe.

Ma zat te draaien in haar kuipje en wilde naar huis. Oh ja, ma was er ook nog, daar kwamen we ten slotte voor. Nee ma, ik sleep je erdoorheen, zei ik, terwijl ik dacht: net nu ik op voorsprong sta zeker. Kom nou. Dat laat ik me niet afnemen.
Aan de balie vroeg een reeds wachtende meneer welk medicijn hij straks zou krijgen voorgeschreven, want dan kon hij het alvast bij de apotheek beneden in de hal gaan halen. Anders, tegen de tijd dat hij aan de beurt zou zijn, was de apotheek al dicht. Alle aanwezigen, inclusief Oprah Winfrey en hijzelf, lieten deze informatie enige tijd zwijgend op zich inwerken. En zwijgend schudde een ieder daarna zijn hoofd. Nee, dit was niet de goede insteek. Hij wist het en iedereen wist het. Gelaten zeeg hij neer in zijn kuipje en incasseerde 2 minpunten.

Moeders werd binnengeroepen. De dokter had goed nieuws. Zulk goed nieuws dat het de eerder op de middag gemiste afspraak in één klap overbodig maakte. De punten stroomden nu binnen. Het ging werkelijk heel goed. Oei, hij gebruikte enkele moeilijke woorden waarvan ik er een paar niet zo snel kon registreren. Een beginnersfout. Eén minpunt. Zonde.
Tevreden gingen we even later naar beneden om bij de apotheek nog wat oogdruppels te collecteren. De gebruiksaanwijzing die de dame daar gaf verschilde met die van de dokter boven. Maar ik hield de kaken stijf op elkaar. Ha! Zou ik net voor het einde van het spel me uit de tent laten lokken en een minpunt incasseren. Nee, zo gemakkelijk was ik niet te vangen.
We liepen het oogziekenhuis uit. Pas toen we buiten stonden realiseerde ik me dat we bonuspunten hadden verdiend omdat we een vervolgafspraak hadden weten te vermijden. De totaalscore was er eentje die niet snel te verbeteren zal zijn.

lutek Zondag 26 Juli 2015 at 5:05 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Eendrachtsfestival

Er was al een handvol Eendrachtsfestivals geweest die alle als succesvol waren beschouwd ondanks of dankzij dat ik er niet bij was. Dit keer was er geen ontkomen aan. Niet dat ik erheen ging; ik was er opeens door omsingeld. Soms doe je er feitelijk niets aan.
De band MOL had iemand in de gelederen die een instrument bespeelde dat ik het best kan omschrijven als een zingende zaag want het was een zingende zaag. Ik draag weleens een shirt van Black Heart Procession, onzichtbaar onder een overhemd, en waarachtig had ik dat shirt nu aan, kon ik bevestigen na controle. BHP is ook een band met o.a. een zingende zaag, wat toch een zekere band schept.
Vóór MOL speelde er al een band, en na MOL speelde er weer een andere band. Het betrof hier duidelijk een festival. Een vrijwilliger van de organisatie deelde flyers uit met alle namen van het festival. Er stonden er veel meer op dan de 3 geregistreerde, er stonden er wel een stuk of 50 op. Dat kon nog een lange zit worden. Maar nee, het festival speelde zich op 10 plaatsen af, tegelijk, je moest maar een beetje heen en weer lopen om alles te kunnen zien. Of een helicopter huren. Als je een band heel goed vond, kon je dat aangeven op de flyer, en die dan terug overhandigen aan genoemde vrijwilliger ofwel, naar believen, aan een collega, en aan het eind van de dag zouden de stemmen worden geteld en de band met de meeste stemmen zou winnen. Ik wilde weten wát die band dan zou winnen maar mijn nieuwsgierigheid werd niet gestild.

 

Beach Coma speelde in Vibes. Een uitstekend gekozen bandnaam, denk ik, al heb ik nooit een strandcoma meegemaakt. Zó moet dat ongeveer voelen, leek me, na afloop van het concert. Hier gaan we nog meer van horen, meende ik, al was het alleen al door het volume waarop werd gespeeld. Inderdaad hoorde ik ze de volgende dag nog steeds, toen ik op kantoor zat te werken.


 

lutek Zaterdag 25 Juli 2015 at 9:09 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

De Biesbosch, Een Studie

De Biesbosch, wat weten wij ervan? Wat kunnen wij ervan leren? Welke planten zijn minder giftig dan andere? Hoe loop je je vast? En waar hebben ze de lekkerste appeltaart? Een korte studie over De Biesbosch.
[begintune]

[Merwede, klots-klots, meeuwengeluiden, rechts komt de Dordtse Biesbosch in beeld]
De Dordtse Biesbosch, tot voor kort dacht men nog dat dit de naam was van het gedeelte aan de noordkant, maar recent onderzoek heeft aangetoond dat dat warempel de Sliedrechtse Biesbosch blijkt te zijn. Dit hier bevindt zich aan de westkant. En wij bevinden ons hier ook.
Wat is er zoal te zien? Waarom zijn wij hier? Voornamelijk omdat het vandaag met bakken uit de hemel komt en we geen kans zien om naar de Brabantse Biesbosch te zwemmen. Daar zal later een andere studiereis aan worden gewijd.
Wat opvalt is dat het hier zo geweldig gekleurd is, een lust voor het oog, als je van groen houdt. Als je niet van groen houdt, heb je hier niets te zoeken. Wat ook opvalt is dat op een dag als vandaag de naaktslakken een zwembroekje dragen wanneer ze het pad oversteken. Waarom, vraag je je misschien af? Het is een mysterie. Sommige steken het pad van links naar rechts over, andere van rechts naar links. Er zit geen enkele logica in. Volgens ons doen ze maar wat. Let goed op waar je loopt, ze kunnen glad zijn.

[wijds uitzicht over Tongplaat, zwoep-zwoep-zwoep van overvliegende zwanen]
Hier vanaf het Zuidplaatje genieten wij van een schitterend panorama over de Tongplaat. Overal kruipen vogels dicht tegen elkaar aan in de hoop om zo nog een beetje droog te kunnen blijven. Een onderneming die geen enkel effect sorteert.
De lepelaar is hier regelmatig te gast, en waarachtig, bij de kijkhut (dat is: een van de talloze overwoekerde bunkers die hier nog staan) aangekomen zien wij een prachtige afbeelding van deze bijzonder aardige vogel. Er zijn nog meer vogels afgebeeld, vele tientallen, heel handig om te weten wat je na een dag kijken allemaal gemist hebt.
Met het blote oog, en zelfs met de verrekijker kom je niet verder dan de wilde eend, de kuifeend, de zaagbek, de grote en de kleine zilverreiger, de meerkoet, de nijlgans, de Canadese gans, het puttertje, de groenling, de scholekster, de kievit, het visdiefje, de aalscholver, de kokmeeuw, de rietzanger, de boerenzwaluw, en de fuut. Toch best nog wel een aardig rijtje maar de lepelaar schittert door jammerlijke afwezigheid. Gelukkig hebben we de afbeelding gezien.
[Ja hallo, regie hier, wat doet die verdomde kleine zilverreiger in het rijtje? Die komt hier helemaal niet voor. Daar wil ik straks een bewijsje van hebben, anders kunnen we dit zo niet uitzenden ja]
Een uit de kluiten gewassen visdiefje waarvan we hopen dat het een reuzenstern is maar die bij nader inzien toch echt rode poten heeft, duikt op vis. Het ideale moment om een bij voorbaat mislukte foto te nemen omdat je er 60 meter vandaan staat. Met een telelens had dit echt een pláátje geweest.

Even verderop passeren wij een theetuin die over een uurtje zijn deuren opent. Wij knopen dit in alle zakdoeken en oren die wij bij ons hebben.
Verderop ligt het bos 'De Elzen'. De ondergrond is hier en daar wat vochtig [sopgeluiden, grote plons, toewerpen van reddingsboei] maar inmiddels is alles beter dan op asfalt lopen sinds de kleine teen een minderwaardigheidscomplex heeft ontwikkeld en met blaar en al nu veruit de grootste teen is geworden. Het is één van die dingen die de Dordtse Biesbosch zo boeiend maakt, je weet nooit welke lichaamsdelen deze keer weer hun functie verliezen. We zien kikkers, we zien padden, we zien kikkers die padden zouden kunnen zijn, en padden die kikkers zouden kunnen zijn. Het is wat de Dordtse Biesbosch zo boeiend maakt, je weet nooit waar je deze keer weer slaande ruzie over krijgt.

[idyllische beelden van Shirepaarden in de wei]
Terug bij de theetuin is het volop genieten geblazen van thee met paardenmelk, koffie met paardenmelk, poffertjes met paardenmelk, appeltaart met paardenmelk en een paardenmelklikeurtje met paardenmelk. Het is zaak hier nog eens terug te komen, al was het alleen al omdat de mensen zo goed zijn ons 4 euro te weinig af te rekenen, terwijl het allemaal al bijna gratis is. Een aanrader.
Dan lopen wij ten slotte door het groen van de Zuidhaven naar de Oosthaven, een route volgend die op een bord gekenmerkt wordt als 'laarzenpad', zo is te zien als je bij de Oosthaven arriveert. Tegen die tijd is deze informatie niet langer nuttig.

[eindtune]
Het is geen wonder dat de bewoners hier trots zijn op hun Dordtse Biesbosch, ook al denkt niemand ooit aan dit gedeelte van Nederland als de naam 'Biesbosch' valt en laten hondeneigenaren hun hond los lopen in De Elzen zodat er af en toe een reetje wordt doodgebeten. Men is vertrouwd met zulke zaken. De tijd lijkt hier een beetje stil te staan, wat ook blijkt uit het feit dat men je hier tot diep in de middag een goedemorgen wenst, wat nog altijd meer is dan wat je in de grote stad wordt gewenst.
Tot de volgende keer, wanneer wij het kanovaren in de Brabantse Biesbosch zullen belichten. Goedemorgen.
[aftiteling]

lutek Zondag 19 Juli 2015 at 9:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Hoi

Vroeger toen ik nog dacht dat het vroeger was, speelde ik wel eens in een film. Ook heb ik ettelijke malen op het podium gestaan zowel in binnen- als in buitenland. En ik maakte nogal indruk, althans dat idee had ik. Of het maakte indruk op mij, dat kan ook.
Ik won in die tijd opvallend veel discussies, ik kan wel zeggen dat er geen discussie voorbijging of die had ik gewonnen. Toch bleef ik een heel gewone jongen.

Wanneer ik denk dat later te laat is, zal ik dingen tegen mensen zeggen in de trant van: Nu kan ik zeggen wat ik wil, om het even wat me te binnen schiet, omdat ik weet dat je het toch anders zal interpreteren dan ik bedoel, gesteld dat ik dat zelf al zou weten.

Maar voorlopig beperkt ik me tot zwijgen omdat ik denk dat het nu het heden is en omdat ik veel te bang ben, tot verlammends toe, iets in beweging te zetten waarvan ik de gevolgen niet kan overzien, noch iemand anders, los van goede intenties want wat zijn dát nu eigenlijk.

Ik zit in de metro en kijk om me heen en zie overal wonderschone dames. Het duurt nog lang voordat het eindpunt is bereikt. Ik zou best een praatje met één van hen willen maken. Die dame daar, zal ik die aanspreken. Ik maak oogcontact maar ze kijkt met doffe blik terug. Misschien ziet ze me niet eens. Ik wil me niet opdringen. Opdringen moest worden vermeden. Maar als ik geen gesprek in gang zet zal ik zeker niet... Oh, ze stapt uit. Een gemiste kans. Maar haar vriendin is blijven zitten, zij is bijna net zo leuk. Wat zeg ik, veel leuker. Nog 10 haltes. Ik zou haar kunnen zeggen dat ik - hou het nou zo simpel mogelijk - gewoon dat ze knap is. Meer weet ik ten slotte niet van haar. Van niemand in deze metro weet ik iets, dus ook niet van haar, en niemand weet iets van mij. Ik zit net iets te ver van haar vandaan om haar aan te spreken. Ik moet 2 stoelen opschuiven, dan kan ik - in een zogenaamd toevallig moment dat onze blikken zich kruisen - een gevatte opmerking maken, haar aan het lachen maken, als er juist op dat moment iets leuks te zeggen is, als ik iets leuks te zeggen weet. Ik sta op en.... zij staat op en loopt langs me heen, gaat zitten waar ik net zat. Ik sta in het gangpad, besluiteloos... Wilde zij net bij mij komen zitten of wilde ze per se dat ik niet bij haar kom zitten. Ik loop dan maar door, ga verderop zitten. In gedachten kijk ik even later in het gezicht van een meisje dat mogelijk al naar mij keek, maar dat weet ik niet zeker omdat ik zo in gedachten verzonken was. Nog 8 haltes. Nu kijkt ze weg. Ik glimlach. Niet dat ze het ziet. Ik kijk ook weg. Nu zie ik iemand anders kijken, maar of dat naar mij is weet ik niet. Ik zit natuurlijk nog met die glimlach op mijn gezicht, die allengs gespeelder overkomt. Ik steek mijn hand op - hoi - omdat ik ook niet weet wat ik moet zeggen of hoe ik me moet gedragen. De dames stappen uit bij de volgende halte. Andere stappen in. Ik kan zomaar iemand aanspreken maar ik wil niet dat iemand het idee heeft dat ik zomaar iemand aanspreek. Zijn deze dames net zo mooi als die daarnet, misschien, misschien niet. De mooiste hebben natuurlijk toch al aanspraak genoeg. Ik wil helemaal niet de mooiste, leukste, knapste aanspreken. Ik wil iemand aanspreken die dat leuk vindt. Maar dat weet ik pas nadat ik iemand heb aangesproken. Zal ik dat meisje daar... Ze stapt uit. Nog 5 haltes. Het wordt stiller in de metro. Er zitten verderop 2 dames te fluisteren en te lachen. Het is niet onmogelijk dat ze me al de hele tijd zien stuntelen en niets liever zien dan dat ik figuurlijk op mijn bek ga, desnoods letterlijk. Ze gaan er onterecht van uit dat ik denk dat iedereen inwisselbaar is, dat ik de hele metro af ga en kijk of ik... ja, ik ga inderdaad de hele metro af maar dat is anders. Nog 3 haltes. Ik kan de stoute schoenen aantrekken en expres naar die 2 giechelende dames toe lopen. Dat is dan toch niet het tegengestelde van wat mijn bedoeling is, nee... Alsof ik weet wat mijn bedoeling is. Ik heb er geen idee van. Nog 2 haltes. Ik moet nu haast maken of... Nee, ik moet helemaal geen haast maken. Wat een absurd idee, iemand aan te spreken in de metro. Dat is toch eigenlijk het raarste wat je kan doen. Iedereen stapt uit. Nog 1 halte. Ik kijk wat voor me uit, kijk nog eens naar achteren. Nee, niemand. Er zit niemand in de metro. Goed, ik ben trouwens erg moe. Lekker slapen zo.

lutek Dinsdag 14 Juli 2015 at 11:35 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Uitstekend Festival

Het weer was uitstekend, de regen was uitstekend, de muziek was uitstekend, de mensen waren uitstekend, en gelukkig gingen niet de meest uitstekende mensen pal voor je neus staan als je naar het podium stond te kijken. Dat komt namelijk nogal eens voor, zoals men wel weet. Het verleden is er zelfs berucht om nogal wat uitstekende mensen pal voor jouw en of mijn neus geplaatst te hebben, zodat het vermeldenswaardig is dat dit deze keer niet van toepassing was; er (overigens correct) van uitgaande dat ik niet zelf uitstekender was dan op voorgaande edities van het festival. Nee, ik was dat niet. Weliswaar is het zo dat ik, als velen met mij, 's morgens een centimeter langer ben dan 's avonds, maar om als uitstekend bestempeld te kunnen worden in een groep mensen van gemiddelde lengte, had ik vooraf toch minimaal een maand lang iedere ochtend niet hebben moeten opstaan, wat ik verzuimd heb. En bovendien begon het festival niet in de ochtend, net toen ik uit bed kwam, maar pas in de middag, waarop mijn zwaar theoretische uitstekendheid sowieso al goeddeels teniet gedaan zou zijn geweest.

In de muziektent klonk muziek, ook als er geen muziek live werd gespeeld. Zo gaat dat op een festival. En korte tijd na aanvang verscheen er meer en meer publiek, ook als er geen muziek live werd gespeeld, wat doorgaans zg. geroezemoes teweeg brengt. Merkwaardigerwijs kan ik tijdens een concert nog wel een paar in mijn oor getetterde woorden opvangen maar lukt me dat tussen de concerten door niet meer. Ter illustratie, bijvoorbeeld tijdens verjaardagsfeestjes in kamers met 20 mensen zit ik geheel verloren omdat ik van alles juist niets hoor, al is dat nog niet eens de beste reden om niet naar verjaardagsfeestjes in kamers met 20 mensen te gaan.
Laat ik zeggen dat ik tijdens de pauzes in goedgevulde muziektenten op festivals ongeveer 5% hoor van wat er tegen me gezegd wordt. Dat is namelijk veel minder dan 'niets te horen'.
Zeg nu zelf: als ik beweer dat ik niets hoor, gaat niemand ervan uit dat ik doof ben en daadwerkelijk niets zou horen. Maar als ik beweer dat ik 5% hoor, denkt iedereen dat ik werkelijk over genoemd percentage heb nagedacht en het heb vastgesteld; en tevens dat 5% wel verdomde weinig is.
Zo kan het zijn dat 5% kleiner is dan niets.

Voor ik het vergeet, er was ook live gespeelde muziek, en wel van Half Way Station. Ik heb het de afgelopen 3 jaar nog bijna nooit over die band gehad, althans gerekend naar het aantal malen dat ik ze heb gezien, afgezet tegen het aantal dagen dat 3 jaar telt. Zo kan het zijn dat 'bijna nooit' een groter aantal is dan '25'.
Na hun optreden viel het festival enorm in het water, wat iedereen uitstekend vond.

lutek Maandag 06 Juli 2015 at 9:42 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,