Recensie (2)

Van 2000 naar 0 telde ik mezelf in slaap, hoopte ik, en mocht ik bij 0 geraken, zou ik weer gaan optellen. Toen ik de 3500 was gepasseerd, vond ik het welletjes en liet de nacht de nacht. Rik van den Bosch had een nieuwe plaat uitgebracht en had me gevraagd een recensie te schrijven. Het leek me het ideale moment.

Rik heeft me dat eerder gevraagd, of eigenlijk zijn manager, 2 jaar geleden. Hij heeft het rare idee dat ik iets zinnigs over muziek kan schrijven. Dat is een misvatting. Ik vind van alles over muziek maar beperk me in mijn mening erover meestal tot een keus uit de categoriën 'kut' en 'goed'. En wanneer ik een concert heb bezocht, zal de lezer later hooguit lezen over de aankleding van de concertzaal, de reis (indien tegengevallen), of over ontmoetingen die ik (soms) had of (meestal) heb verzonnen.

Rik speelde op de vorige plaat nog met The Dandies maar nu heten ze Ella Speed. En de plaat met 4 nummers heet Jump For Joy. Dat klinkt mij allemaal iets te vrolijk, maar je weet het niet, misschien bedoelt hij het tegenovergestelde. Laten we de plaat er eens van langs geven.

Hallo zeg! Weet Rik niet dat het hier pas half 6 in de ochtend is? Even het volume wat aanpassen. Het rockt meteen aan alle kanten. Het is dat de verf hier al een beetje van de muren afbladdert, anders was dat nu vast ook het geval geweest.
Wat nemen wij waar? Welnu: dat wij te maken hebben met slechts een duo. Rick op gitaar en zang, en Luis Bestard (nog van The Dandies) trommelt zich ondertussen een ongeluk. En dan is er een gezellig Spaansedameskoortje dat zó van Herman Brood vandaan lijkt te komen. Of van Joe Cocker. Ik kan zeggen wat ik wil, ze zijn toch allebei al dood en ik heb geen idee of ze ooit in Spanje zijn geweest.
En toch klinkt het allemaal als een volledige band. Ze zouden toch geen overdubs hebben gebruikt? Niet dat dat niet mag van mij, maar... nee, volgens mij werkt het zo niet bij Rik. Rik trekt zijn scheur en zijn gitaar open en pats! zo komt het op de plaat. Geen gedoe. Een paar effecten, maar dan heb je het wel gehad.

De eerste 2 nummers hakken er fijn in en zijn ook zo weer afgelopen. Het 3e nummer begint wat rustiger. Natuurlijk, dit is het moment voor een ballad, zo hoort dat. Oh wacht eens even, ik vergis mij deerlijk. Misschien dacht Rik dat het na 2 stevige nummers verplicht tijd was voor een rustig nummer, maar als dat zo is, dan bedacht hij zich halverwege de opname. Kolere, dat kan niet goed zijn voor je stem op de lange duur, maar het klinkt wel ongelofelijk gaaf. Even nog een bak koffie inschenken.

Net wilde ik iets over het 4e en laatste nummer zeggen maar ik ben even kwijt wat dat ook alweer was. Weet je wat, ik zet de hele EP gewoon nog een keer op, als u het niet erg vindt.
Ah, daar zijn we weer. Gone too long, heet het slotstuk. Lekker droog drummetje, zeg. Ik ga vandaag echt niet meer in slaap kunnen vallen.
Dit is de grote uitsmijter, dat hoor je zo. Gone too long, zingt Rik. En Gone too long, antwoorden de dames. Dit klinkt als een klok. Het nummer leent zich uitstekend voor uitbreiding en improvisatie tijdens live optredens, inclusief ongevraagde publieksparticipatie. Dat hoef je bij dit nummer niet te vragen, het publiek gaat dit vanzelf meezingen. Kan niet missen.
Niets op deze plaat doet me trouwens aan Spanje denken. Wel aan jaren '70 stadionrock. Het lijkt me verstandig dit echter met een korrel zout te nemen. Als u nou in uw gedachten die 2 uitersten samensmelt tot 1 gemiddelde dan zal het wel zo'n beetje kloppen met de werkelijkheid, denk ik.

Op de website van Ella Speed zie ik dat hij zichzelf getagd heeft met de sleutelwoorden: blues punk rock blues_punk folk_punk folk_rock punk_rock rock_n_roll Spain. Ja, in dat rijtje kan ik me wel vinden. Hooguit kan ik daar nog aan toevoegen: allemaal_kopen_die_plaat, wanneer_komt_Rik_naar_Nederland, en like_nu_meteen_hun_facebook_pagina.

lutek Zondag 27 September 2015 at 07:32 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Suriname Voor Beginners

Suriname en Gambia zijn twee verschillende landen. Ze zijn anders van vorm, daar kan je het al aan zien eigenlijk. En ze liggen op verschillende continenten, ook dat is een duidelijk punt van onderscheid. Maar het meest c.q. minst in het oog springende kenmerk is wel dat als je in Gambia je raam openzet er meteen 20 vogels naar binnen vliegen terwijl je in Suriname een scoop nodig hebt om verderop in een boom op 40 meter hoogte een paar goed verscholen exemplaren te kunnen waarnemen. Ik had mijn fototoestel net zo goed thuis kunnen laten. Als amateur vogelliefhebber had ik er, figuurlijk, niets te zoeken.

Terug in Nederland werd ik staande gehouden op Schiphol. Geen zorgen, iedereen werd staande gehouden. Je doorloopt bij aankomst uit Suriname een traject van verscherpte controle.
- Wat heeft u gedaan in Suriname?
Plotseling brak het zweet me uit. Mijn 'goedemorgen' was daarbij geen goede binnenkomer, al had dat meer te maken met de enorme vertraging van de vlucht; het was inmiddels al een tijdje middag.
Tsja, wat had ik eigenlijk gedaan in Suriname? En wist ik wel zeker dat er niemand op Zanderij iets in mijn tas had gestopt waar ik niet om had gevraagd? Er was alvast één persoon geweest die me op de man af had gevraagd een gedeelte van haar handbagage in te checken, waarop er zich in mijn hoofd een carillion aan alarmbellen was gaan afspelen.

- U bent vogelspotter?
De vraag klonk net zo overtuigend als mijn antwoord, welk antwoord ik ook zou geven.
Ik had een paar vogels gezien, ja, maar om nou meteen te kunnen zeggen hoe die heetten. Misschien kon ik ze aanwijzen in het grote vogelboek dat ik bij me had. Kijk hier, deze bijvoorbeeld, dat is een kolibri, maar welke van de 78 soorten had ik dan precies gezien? Ik moest het antwoord schuldig blijven.
Dan bekijken we toch even uw foto's, meneer. Ach ja, de foto's, natuurlijk. Prachtige foto's van boomkruinen. En die vlek daar in de verte, dat is een, kom hoe heet die ook alweer. En hier, wat takjes, daar had ik niet gezien dat de vogel reeds gevlogen was.
En welk geluid de vogels hadden gemaakt. Dat kon ik ook al niet zeggen. Er was genoeg te horen geweest, maar welk exemplaar welk geluid maakte, dat wist alleen mijn gids, ik kon dat niet navertellen.
Een vogelaar die geen vogel kan identificeren, geen naam onthoudt, geen geluid herkent, geen foto's kan tonen, en niets kan aanwijzen in het grote vogelboek.
Ik was zó opgelucht toen ik door mocht lopen.

lutek Vrijdag 25 September 2015 at 09:34 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Mijn Vroegere Werk

Met een vriend liep ik over de Eendrachtsweg en passeerde het pand waar ooit het expeditiekantoor was gevestigd waar ik ooit werkte. Het bedrijf is veranderd van locatie, het pand is veranderd wat betreft inwendige aardrijkskunde en ik zelf ben ook niet helemaal dezelfde meer.
Ik heb er 7 jaar gezeten. Dat is niet helemaal waar. Al werkte ik ongeveer 7 jaar bij dat bedrijf, het bedrijf heeft niet al die tijd op de Eendrachtsweg gezeten, en ik heb niet altijd op één afdeling gezeten. Zelfs 2 jaar in de buitendienst zodat van een afdeling niet eens sprake was. Maar kort samengevat zat ik daar 7 jaar. Hou dit even in gedachten.

Ik begon er als brommerboy, reed documenten door de stad naar banken en scheepvaartbedrijven. Ik had 2 collega's die hetzelfde deden. Het speelt lang voordat internet de wereld overnam. De indeling van de routes werd in overleg gedaan, of eventueel bepaald door de man die de monsterkamer beheerde, meteen een goed excuus om ons daar te stationeren. De monsterkamer was gevestigd op de onderste verdieping van het pand. Eigenlijk nog onder de onderste verdieping, de kelder bijna. Als je tussen 2 ritten door in het koffiehok zat, keek je tegen de knieën van voorbijgangers aan.

Nu is het pand heringedeeld, er zijn (luxe, geloof ik; zo heb ik het althans ooit horen worden omschreven) woonhuizen van getoverd. Maar die onderste verdieping - terwijl het toch ongetwijfeld bij een woonhuis hoort - daar is nog altijd niets mee gedaan. Rommelhok is voorzichtig uitgedrukt, het is een enorme opslagplaats voor teringzooi. Het ziet er niet uit.
In het passeren wees ik mijn vriend hierop en ik voegde eraan toe dat ik daar beneden 7 jaar had zitten werken. Ik had niet in de gaten dat er net een mevrouw naast ons liep. Zij schrok op, keek mij aan, keek naar beneden door het kelderraampje, en sloeg haar hand voor haar mond, waarachter desondanks toch duidelijk te horen was: Oh meneer, wat erg, ik dacht dat zulke dingen alleen in India of China voorkwamen.

lutek Zaterdag 05 September 2015 at 5:25 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: