Een Heel Grote Band

Het is verrassend hoe gemakkelijk 'Wound to Wound', in je hoofd, overgaat in 'Cygnus X-1' als je het hele Paasweekend om en om Wim Mertens en Rush draait. Trouwens ook als je dat een ander weekend doet. Beter kan ik het hele weekend platen van Spasmodique draaien om alvast in de stemming te komen voor het concert in Rotown. Dan zou ook vast, in mijn hoofd, het ene nummer naadloos in het andere overgaan. Maar ik ben nog niet in het bezit van al die platen van Spasmodique. Pas na het concert koop ik de CD/DVD-box 'All and More'. Een goed gekozen titel: ik begrijp dat, behalve het concert dat ik nu meemaak, iedere Spasmo-noot van de afgelopen 35 jaar erop gevangen is.
Gelukkig heeft het Paasweekend 3 dagen. Terwijl andere mensen hun paasei pellen, pel ik het plastic van de doos. Voorzichtig, want op zwart zie je elke oneffenheid. Laten we de box in fijne staat bewaren. Goeiendag zeg, er zitten werkelijk 10 CDs en 3 DVDs in.

Er zijn van die vragen waarop geen antwoord bestaat, of in elk geval, waarbij het antwoord er eigenlijk niet toe doet. Waarom zijn Smurfen blauw? Wanneer staat de koffie bruin? Hoe zwart is Spasmodique?
Nou eigenlijk... kijk nog eens goed... Arjo Hijmans draagt een licht gekleurd overhemd! Wat krijgen we nou? Het doet me denken aan Steve Buscemi die een strike mist in The Big Lebowski... een teken... dat moet verkeerd aflopen.
Als ik rondkijk in de zaal, valt me ook op dat de 99 procent zwarte kleding van het publiek bij het vorige Spasmodique-concert nu niet gehaald wordt. Laten we er niet teveel aandacht aan besteden. Laten we in plaats daarvan het schoeisel eens van dichtbij bekijken. Zie die puntschoenen van Mark Ritsema! Nooit hebben ze mij gestaan, die handvol keren dat ik ze probeerde in de schoenenwinkel. Je moet soms gewoon je verlies erkennen. Bij Mark staan ze wel. Bij Mark zou niets anders staan. Hij gaat er mee slapen en hij staat er mee op. Als Mark geen puntschoenen aanheeft, is er iets mis. Er is gelukkig nooit iets mis.

Er zijn van die vragen waar mensen al eeuwen mee worstelen. To be or not to be? Wat was er eerder, de kip of het ei? En waarom is Spasmodique nooit een heel erg grote band geworden?
Die laatste vraag stelt Wilma me, die zo goed is geweest vorige week een concertkaartje voor me te kopen (een paar uur voordat het concert was uitverkocht) omdat ik zelf weer eens te apathisch onderuit in een stoel hing te mahjongen in de ijdele hoop om me op die manier toegang te kunnen verschaffen tot Rotown deze zondagavond.
Inderdaad, waarom is de band niet DE BAND die ze hadden moeten zijn? Niemand weet het. Om mijn antwoord verstaanbaar te maken, schud ik mijn hoofd, wat geen enkele verstaanbaarheid teweeg brengt aangezien ik dat precies op de maat van de muziek doe. Vlak voor mij staat Martin Docters van Leeuwen, de basgitaar vervaarlijk zwaaiend op hoofdhoogte. Mijn hoofd. Ook hij schudt heen en weer.
Nu is een vriend van me eens geraakt door de luchtgitaar van Dave Wyndorf van Monster Magnet - 'luchtgitaar' als in: een zeer materiële gitaar die Wyndorf door de lucht slingerde als was hij een kleuter die een ontspoord speelgoedtreintje door de ruimte laat vliegen - maar het lijkt me nog meer rock en roll om de afdruk van de basgitaar van Martin DVL in je voorhoofd te hebben. Hoe ik echter ook probeer, telkens zwaait hij zijn bas net naar achteren als ik mijn hoofd naar voren steek. Jammer.

Na een uur is het zover dat inderdaad het ene nummer naadloos in het andere overloopt, in mijn hoofd, maar wat daar de oorzaak van is weet ik niet. Een overdosis Spasmodique? Nee, dat gebeurt niet zo snel. Bovendien, daar heb ik nog de hele Tweede Paasdag voor: 10 CD's en 3 DVD's. Vrolijk Pasen!

(link naar fotos)

lutek Maandag 28 Maart 2016 at 2:39 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,

De Juiste Man Op De Juiste Plek

-Het zou leuk zijn als we jouw concert-stukjes ook op de site zetten.
-Weet je dat heel zeker? Als ik schrijf over een concert, schrijf ik namelijk nooit over het concert.
Ik herhaal mezelf, heb het al zo vaak gezegd, ik schrijf geen recensies. Als ik over het leven schrijf, schrijf ik er al over of ik zelf niet aanwezig ben, bij concerten is dat nog versterkt, ook indien akoestisch. Toch is het aangenaam gevraagd te worden om iets te schrijven.

Maar wat? Ik heb geen concert op het oog. Diverse concerten hebben mij op het oog, dat is waar, ik word aan de lopende band uitgenodigd. Soms valt er iets te zeggen voor aanwezigheid, maar meestal niet. I Am Oak is al uitverkocht. Grant Lee Buffalo is ver weg. Mark L. kwam al 3x ongelegen. De Machinist ligt uit de loop. En vorige week waren er 2 concerten die mij hadden kunnen aanspreken, ware het niet dat zij op dezelfde avond plaatsgrepen zodat ik niet kon kiezen en beide liet gaan. Oh ja, voor Spasmodique moet ik nog snel een kaartje kopen want straks is het te laat.

Volgende maand komt er een nieuwe plaat van An Pierlé uit. Misschien dat ik me in de concertreeks ga verdiepen en een mooie datum prik om te aanwezigen. Tante An was hevig teleurgesteld dat ik wel voor Ome Wim naar het Belgische afreisde maar voor haar niet de trein naar Zuid beklom.
En dan... dan schrijf ik iets over een concert zonder iets over het concert te schrijven, van een artieste die in België wereldberoemd is maar in Nederland grotendeels ongekend, voor een website die zich richt op de Rotterdamse muziekscène. Twee maal achter elkaar, want hetzelfde geldt voor Wim Mertens.
Misschien moet ik mijn stukjes uitbesteden.

lutek Maandag 21 Maart 2016 at 6:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Wim Mertens, Met Ensemble

Laat ik bij het begin beginnen, dat is dus het einde, want van daarvoor kan ik me niets herinneren. Dat komt wel weer, volgende week of zo. Het broedt broeit borrelt ergens.
Ik zat op de eerste rij in de Roma te Antwerpen voor een concert van Wim Mertens, met ensemble. Wat dat ensemble op de eerste rij deed, was een beetje onduidelijk. Ik informeerde naar de reden. Het ensemble had geen reden om hier te zitten. Ik instrueerde het ensemble als de donder het podium op te gaan waar het veel beter tot zijn recht zou komen. Ik had niet ongelijk.

Mertens speelde tot aan de pauze integraal zijn laatst verschenen CD. Na de pauze speelde hij een selectie van zijn laatst verschenen CD. Bij nader inzien slechts 1 nummer, en verder een soort greatest hits.
Misschien moet ik uitleggen dat er in de pauze een nieuwe CD was verschenen, anders is deze alinea wat onduidelijk.
Misschien moet ik ook uitleggen dat dit allemaal echt waar is.
...Nee, echt!

Een Duits gezin naast me was helemaal uit Duitsland gekomen met de auto om Wim Mertens te zien, met ensemble. Waarom ze het ensemble helemaal uit Duitsland mee hadden genomen in de auto was een beetje raar. Wat deed dat ensemble überhaupt in Duitsland? Had dat vanmiddag niet moeten oefenen?
De Duitsers zagen Mertens voor de tiende keer, de meeste van die keren in België. Mertens heeft in Duitsland kennelijk net zo'n kleine schare fans als in Nederland. Ook eens in Salzburg, wat op papier iets geweldigs had geleken maar waar het ontbreken van voorbereidingen had gezorgd voor het ontbreken van podiumgelegenheid alsook van publiek. Ons Duits gezin had er zo'n beetje een privéconcert genoten, al had Mertens' humeur door de omstandigheden eveneens ontbroken.

Een Belgische dame naast me was helemaal uit X gekomen om Mertens te zien, met ensemble. Ik vestond niet wat ze zei maar het klonk als een Antwerpse wijk. Ze klaagde onafgebroken over de reis, haar auto, haar huis, de regering, de binnenlanders, de buitenlanders, het bier en nog een paar dingen die ik inmiddels vergeten ben. Voor de laatste toegift rende ze al naar buiten. Niemand rende haar achterna. Zelfs het ensemble niet.

lutek Zondag 13 Maart 2016 at 7:53 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Korte Samenvatting Van Het Voorafgaande

Van zondagavond tot woensdagmiddag is één dag geweest. Zelden heb ik me lichamelijk zo rottig gevoeld. Niet alleen was de griep die bezit van me had genomen een zeer heftige, het was er ook één die gedurende ruim 48 uur geen moment gas terugnam (zoals gewoonlijk het geval is). In het begin vreesde ik nog dat ik een malariabesmetting had opgelopen. Na anderhalve dag hoopte ik juist dat ik een malariabesmetting zou oplopen.
Griep versterkt andere aanwezige pijnen. In mijn geval betekende dat het gevoel of mijn linkerbeen er werd afgezaagd. Steken, krampen, gevoelloosheid, overgevoeligheid, van alles tegelijk en door elkaar. Dolle pret.
Je bespaart in zo'n toestand wel op het huishouden. Zo doe ik al 3 dagen over hetzelfde pakje brood. Misschien dat het vandaag op komt. (*)

Maar hoe zit dat dan met het voorafgaande: 2 weken vogels kijken in The Gambia, Wim Mertens in Antwerpen? Vertel! vertel!
Ik vrees dat ik inmiddels helemaal niet meer weet hoe dat was. Ik vrees dat ik mij geheel niets meer kan herinneren van wat zich in mijn leven tot aan zondagavond af heeft gespeeld.
Moet ik er dan maar niets over schrijven? Jawel, maar omdat ik niet meer weet hoe het was, zal ik gewoon maar wat verhalen verzinnen die waarschijnlijk niet of bij toeval eventueel wel op waarheid berusten. Er is niemand die het na kan gaan zodat ik vrijelijk dingen uit mijn duim kan zuigen.

De komende dagen, weken zal ik derhalve berichten over dansen met dorpelingen, AbCa Lodge kuuroord, zeldzame en minder zeldzame vogels, en zitten op de eerste rij in De Roma. En niet alleen dat, maar ook nog veel meer, al weet ik even niet precies wat dan allemaal.
Iets om naar uit te kijken, me dunkt.

(*) het is niet gelukt; morgen nieuwe poging

lutek Woensdag 09 Maart 2016 at 7:41 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: