Marks Huiskamerconcert

Mark Lotterman heeft een nieuwe plaat. Maar hij is nog bezig met de opnames. De plaat heet Holland. Mark heeft iets met Holland. En met Lou Reed. Een van de nummers heet Lou Reed.
Lou Reed heeft ook iets met Holland. Hij heeft er ooit een liedje over gezongen. Of Lou ook iets met Mark heeft is niet bekend. Lou is dood, we kunnen het hem niet meer vragen. Bovendien heeft Mark iets met Auke dus het is erg onhandig als Lou zich daarin zou mengen.
De plaat is over een paar maanden af. Toch is Mark al flink bezig met de promotie. Vorige week gaf hij eerst één huiskamerconcert, en, vraag en aanbod indachtig, toen nog een tweede. Het tweede concert vond plaats voor het eerste. Voor de promotie van een plaat die tegelijk al uit en nog niet uit is, is dat helemaal niet gek. Je zou de plaat gemakkelijk Schrödinger’s Holland kunnen noemen. Je zou het natuurlijk ook niet kunnen doen.
Bedenk wel dat als je het tegelijk wel en niet zo noemt, je het eigenlijk nog beter kan omschrijven als Schrödinger’s Schrödinger’s Holland.
Ja...
Ehm...
Misschien kan ik beter iets over het huiskamerconcert zeggen.

Ik woon zo dichtbij Mark en Auke dat als ik mijn eigen voordeur opendoe, ik tegen de voordeur van hen aan bots. Slechts één voordeur kan op één moment open, niet allebei tegelijk. Toch arriveerde ik verregend, dus je kan wel nagaan wat voor weer het was. Als voorprogramma speelde een projector een concert van Ome Lou op de muur. Ome Lou kan mij niet zo boeien. Ik heb meer met Mark dan met Lou, ook al heeft Mark nooit in de Velvet Underground gespeeld. Alle Lou-nummers van na 1974 klinken een beetje hetzelfde, in mijn oren. Toch merkte ik bij ieder volgend nummer dat ik iets meer in het concert kwam. Sterker nog, na een liedje of tien, twaalf vroeg ik Mark of hij me een plaat van Ome Lou wilde verkopen. De plaat van Mark zou ik dan nog wel een andere keer aanschaffen. Die was bovendien toch nog niet uit.

Tamara neemt ook weer een plaat op. Tamara was er ook. Dat wil zeggen, ze was iets aan de late kant. Ze was er wel en niet. Ik zal haar voortaan Schrödinger's Tamara noemen.
Tamara heeft ook iets met Lou, en met Mark. Iedereen heeft iets met iedereen, geloof ik. Ik vind het allemaal knap verwarrend worden, doch wel zo overzichtelijk.
Mark zong oude nummers, Mark zong nieuwe nummers. Er was oudhollandse worst en kaas. Er waren ook stroopwafels. Meer dan dat kan je niet doen voor de promotie van een plaat die Holland heet. Vanavond eet ik stamppot. Om die op te warmen, gebruik ik niet de magnetron maar zet ik een plaat van Mark op, de boxen aan weerszijden van mijn bord. Marks donkerbruine geluidsgolven doen de rest. Na anderhalf nummer kan ik aanvallen.

lutek Zondag 24 April 2016 at 1:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Video Games

Blijf luisteren, na het nieuws van 7 uur hoor je de beste zondagochtendplaat denkbaar.
De volgende 4 minuten als spannend te betitelen zou overdreven zijn en de aankondiging zelf was ik waarschijnlijk lang vergeten als het een andere plaat was geweest die na het nieuws werd gedraaid dan LDRs 'Video Games'.
Ja, daar had de presentator een punt. De dag begon goed.
Wilma Wandel-W zat aan het stuur en we bewogen ons naar Portugaal en Rhoon. Dat wil zeggen, na zekere tijd - beter gezegd: na zekere afstand - moet je een keus maken tussen die 2 bestemmingen. Je kan dan niet langer naar beide dorpen onderweg zijn.
Nog voor Rhoon besloten we Poortugaal, een gemeente die ik nu wél opeens correct met dubbel o uitsprak.

Video Games... ja, het is een idee natuurlijk. Weet je wat, een hertje is 10 punten, een GBS is 3 punten, een groene of zwarte 8, het ijskutvogeltje 20 want die zien we toch nooit. En mochten we een bunzing zien, stopt de telling automatisch want hoger kan je niet komen.
Soms is het begin van een videospelletje het lastigst, soms juist het einde. We begonnen met natte voeten wat geen punten opleverde. Ik hoorde een fazant en wist 'm nog te lokaliseren ook. Bam, 3 punten in the pocket. Meteen daarop zag Wandel-W een buizerd. De nevel trok langzaam op en ik wees een koe aan verderop in het weiland. Aangezien dit een paard bleek te zijn verloor ik iets van mijn voorsprong.
Enig kutgrut van ondivers pluimage passeerde de revue. Lastig te determineren. Wat wel erg goed te determineren was, was de zon. Die scheen, en scheen, en scheen lekker door. Je zou maar een marathon van Rotterdam moeten lopen vandaag, grapten wij, hoewel wij zelf inmiddels goed op weg waren naar een vergelijkbare afstand.

You open up a beer, take it over here....
Wat zeg je?
Nee sorry, ik zat opeens met het tweede couplet van de beste zondagochtendplaat denkbaar in mijn hoofd. Geen idee waarom ik ineens aan die tekst moest denken. Maar laten we nog even naar Rhoon gaan, we zijn er nu toch.
Al is het technisch gezien niet mogelijk ergens naartoe te gaan als je er al bent, beleefden wij de Nederlandse taal minder autistisch dan ik gewoon ben, en reden we naar de Grienden.
Technisch gezien waren de Grienden er nog, maar aangezien de knotwilgen massaal geknot waren, waren ze er ook weer niet, en dus ook geen vogels. Een goede reden om volgend jaar nog eens terug te gaan maar punten leverde het niet op.
Een stukje verderop zag ik het verschil niet tussen een tapuit en een roodstaart, en breinpijnigde ik me over een vogel die klonk als een kiekendief, vloog als een specht en de vorm had van een koekoek. Zelfs met het inzetten van de joker moest ik toegeven dat ik geen punten had verdiend.
Wandel-W won door op het laatste moment een vlinder na te zwaaien.

lutek Zondag 10 April 2016 at 9:53 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,