Midzomernachtloop

Wandel-W. had mij o zo uitgekiend reeds 4 maanden tevoren uitgenodigd mee te doen met de Midzomernachtloop, georganiseerd door Natuurmonumenten. 4 Maanden tevoren is zó ver weg, dan stem je al snel toe. Vorige week stuurde ze me een herinnering, een mailtje met details over de plek en de tijd waarop de gebeurtenis zou plaatsvinden. Het ging dus allemaal echt door.
Even zag het er nog uit dat gedeelten van Nederland zouden worden weggespoeld als gevolg van de dit jaar wat vroeg ingevallen herfst maar nee, ik kwam er niet onderuit.

Natuurmonumenten had de loop op vele tientallen plekken in Nederland georganiseerd, keuze te over. Ik ben vergeten waarom wij hadden besloten ons in te schrijven voor de loop over de Stippelberg in De Rips.
De Rips...
Zoekt u dat maar even op uw gemak op, ik wacht wel even.
Gevonden? Het ligt op de grens van Noord-Brabant en Limburg en is slechts te bereiken na een autorit van 1 uur en 3 kwartier.
We waren precies op tijd, een klein wonder. We meldden ons aan en we werden op het hart gedrukt ons na afloop vooral ook af te melden om de organisatie niet vergeefs in onzekerheid achter te laten.
Voor aanvang vertelde iemand ons dat het verstandig zou zijn niet te veel geluid te maken omdat je dan kans had in de verte misschien een vosje of een ever weg te horen lopen. Van de mogelijkheid er eentje te zien, maakte hij geen gewag. En vergeet vooral niet af en toe naar boven te kijken, wie weet zag je een uil. Ik vond het een ietwat raar advies. Alsof je dat zelf niet kon bedenken.

7 Meter na aanvang zag je geen hand meer voor ogen. Alle andere wandelaars hadden zaklampen bij zich. Wij natuurlijk niet. Wie denkt daar ook aan? We liepen de route daarom in het licht van wandelaars niet te ver voor en niet te ver achter ons. Maar ook niet te dichtbij. We kwamen niet om vrienden te maken.
Om de paar kilometer stond er een vrijwilliger veldwerk te verrichten en daarover uitleg te geven. De eerste vertelde dat de nachtzwaluwen deze avond helaas niet rondvlogen in verband met de weersomstandigheden. De tweede vertelde dat er deze avond helaas geen nachtvlinders waren gevangen omdat de aggregaat er 3 uur geleden uitgeknald was. De derde vertelde helemaal niets maar had wel een mooie opstelling van opgezette beesten. Eén van de wandelaars merkte op dat ze wel wist dat menselijke evolutie een ding was maar dat ze zich nooit had gerealiseerd dat evolutie ook bij dieren plaatsvond. Niemand wist precies wat je hierop moest antwoorden. We liepen snel verder.

Inmiddels vond ik de opmerking niet te vergeten af en naar boven te kijken lang niet zo raar meer als voorheen. Je moest al je energie steken in te ontdekken waar je liep. Omgevallen bomen op het pad zag je werkelijk pas een decimeter voordat je erover zou struikelen.
We vermaakten ons best en dachten niet aan de 7 kwartier terugweg. Wel moest ik de neiging onderdrukken me niet af te melden bij terugkomst. Toch maar gedaan. We hadden ten slotte al onze ledematen nog, waren niet gestruikeld en niet of nauwelijks verkeerd gelopen.
Ach, het was eigenlijk best gezellig en je moet zo'n loop een keer hebben gedaan.
Een keer...
Eén keer.

lutek Donderdag 23 Juni 2016 at 12:09 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

De Man van de Brievenbus

Vorige week wilde ik een aangetekende brief versturen bij het uitbestede AH-postkantoor. De AH had de service gestaakt. Mogelijk wilde De Post nog minder betalen voor de dienstverlening dan ze al deed. Waar ga je dan zo snel heen om iets aangetekend te versturen? Gelukkig is er hier en daar nog een bijna failliete kantoorboekhandel die je brief aanneemt.
Over een paar jaar zal het systeem van aangetekende post niet meer bestaan zoals nu. Niet dat ik denk dat De Post een alternatief zal verzinnen maar omdat ik denk dat De Post in het geheel niet meer bestaat.

Wie dan de brievenbussen op straat zal ledigen, weet ik niet. Er zijn natuurlijk genoeg kandidaten. Maar voorlopig worden die brievenbussen nog geledigd. Door De Post. Om precies te zijn, door De Man van de Brievenbus.
Elke dag om 5 uur zie ik hem al van op afstand staan - gesteld dat ik om 5 uur naar buiten loop - aan het begin van de straat. Een wit bestelbusje verraadt zijn aanwezigheid. We groeten elkaar altijd. Meestal heb ik geen brief maar als ik een brief heb, versnel ik mijn pas en houd de brief in kwestie in het zicht, zwaai ermee boven mijn hoofd. De brede glimlach van De Man van de Brievenbus maakt duidelijk dat hij niet alleen mij maar ook mijn brief heeft gezien. Hij gebaart dat ik rustig aan moet doen. Geen haast. Hij heeft nooit haast.

Als ik naast hem sta en we elkaar groeten, onderzoek ik hardop welke vak van zijn tas met de postcode correspondeeert die op de brief staat.
Zeg, ik heb een raadseltje...
De Man van de Brievenbus heeft altijd een raadseltje. Of een rebus, een tegenstelling, een mop. Of een crypto of een woordspeling. Meestal is het precies iets anders dan wat hij zegt dat het is, wat de oplossing er niet altijd logischer op maakt.
Vandaag heeft hij een paradox. Ik denk even na en geef dan twijfelend het antwoord.
Hij lacht hard en ik ook. Ik ben de eerste die het geraden heeft.

Dat De Post eens verdwijnt, zal mij worst wezen. Als De Man van de Brievenbus maar nooit verdwijnt.

lutek Dinsdag 07 Juni 2016 at 11:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: