Gent Voor Gevorderden

De NS en de BS spanden samen om mij zo maximaal mogelijk van de reis Rotterdam-Gent te laten genieten. Helaas bewerkstelligden zij het maximale niet op basis van comfort maar op basis van lengte van de reisduur, die de duur van de vlucht Schiphol-Gambia oversteeg.
Kort gezegd waren er werkzaamheden rond Zwijndrecht. Lang gezegd waren er werkzaakheden rond Zwijndrecht en Zwijndrecht, een toevalligheid die grond voor vermoedens voedt voor een administratieve of planmatige fout.
Alles werd in het werk gesteld mij te laat bij het concert van An Pierlé in de Sint-Jacobskerk te doen arriveren. Maar samen met, en met behulp van gastvrouw S. waren wij toch nog, als laatsten, op tijd ter plaatse.

Het concert was grootst en indrukwekkend en nog mooier dan dat ik een week eerder in Amsterdam had genoten. En ditmaal werd ook het kerkorgel zelf bespeeld.
Misschien dat An ons had wilde koppelen, gastvrouw S. en mij. Ik ben niet te koppelen maar dat had ik wijselijk verzwegen bij het afdwingen van de uitnodiging. Maar gastvrouw S. weet hoe ze je na afloop van een concert de Gentse binnenstad moet laten zien, en dat is ook wat er gebeurde. Eerst gingen wij Het Trefpunt binnen, toen Pink Flamingo's, daarna Het Trefpunt, en vervolgens Pink Flamingo's. Ik begon een patroon te ontwaren. Ik weet niet precies meer waar we daarna heengingen maar het zou best wel eens Het Trefpunt geweest kunnen zijn.
Ik begon nog een ander patroon te ontwaren, namelijk de merkwaardige indeling van Belgische nachtgelegenheden. Het kan te maken hebben met bevrediging van de eerste behoefte maar met name Het Trefpunt excelleert in het creëren van een opvallende logistiek: de bar is tegen de deur aangebouwd. Niet louter in de buurt van de deur, niet louter als eerste zichtbaar als je de deur passeert. Nee, tegen de deur aan! Het gevolg laat zich raden: ware het niet dat de Belgische vriendelijkheid je gelegenheid geeft je met relatief gemak door de menigte te wringen, is er 5 meter dik geen doorkomen aan, waarna je ontdekt dat de rest van het gebouw volkomen leegstaat. Een bar tegen de lange wand tegenover zou alles oplossen. Verbluffend.

Pink Flamingo's vierde haar laatste avond. 18 jaar Belgisch best zou haar deuren sluiten. Het gemis zal nog lange tijd nawerken. Ik tekende het rouwregister en sloeg een kruisje.
Gastvrouw S. wilde nog wat gaan dansen in Het Trefpunt. Ik begon inmiddels steeds meer gezichten te herkennen. Zeg u daar, ken ik u niet van.... Ja, dat zal uit Pink Flamingo's geweest zijn.
Zelf begon ik Pink Flamingo's nu ook al te missen en ik was er tot een dag eerder nooit geweest. Goed, deze dag dan inmiddels al een stuk of vier keer, maar toch.

Gent is een dorp, merkte je heel snel. Gastvrouw S. kende iedereen en iedereen kende haar. Ik sprak met een bonte verzameling toffe lui. Helaas was Herman de Eddy Wally-impressionist deze avond niet zo goed bij stem. Daar zal ik nog eens voor terug moeten keren.
De volgende dag spanden de spoorwegen andermaal samen, nu om mij de terugtocht zo onvergetelijk mogelijk te maken. Het was al met al sowieso een onvergetelijk weekend.

lutek Zondag 23 Oktober 2016 at 11:39 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Abonnement

Stilstaand tussen Maashaven en Rijnhaven – wachtend op een tegemoetkomende metro – had ik tijd genoeg om het laatste half uur nog eens af te spelen.
Ik had geen haast gehad met opstaan. En, het is bekend, alles gaat sneller wanneer je je niet haast - het zg. 'runaway effect' als gevolg van 'positive feedback' - zodat ik hoe langer hoe minder haast had. Ik zou vast als eerste op kantoor zijn.
Even kijken... tas, brood, sleutels, sigaretten, abonnement... abonnement?

Abonnement dus. Het lag niet bij de tas, zat niet in de tas, niet op mijn bureau, niet in mijn jas, niet in de wasbak, niet in de slaapkamer, niet in de la, niet in ... Onderwijl bedacht ik welk scenario zou rechtvaardigen in mijn slaapkamer het abonnement terug te vinden.
Niet mijmeren nu, zoeken. Maar hoe meer ik zocht, hoe zoeker het raakte. Of dat ook een 'runaway effect' als gevolg van 'positive feedback' was, wist ik niet. Het voelde als het tegenovergestelde.
Na 20 minuten van steeds meer haast moest ik toegeven, het abonnement was kwijt. Pollens. Heel vervelend. Niet eens de onkosten maar het gedoe. Ik houd niet van gedoe. Ik houd er zelfs helemaal niet van.

Op het station informeerde ik naar de te nemen actie. Welk traject moest ik doorlopen? Achter glas zaten twee heren, elk meester over hun eigen loket. Ik sprak de dichtstbijzijnde aan.
- Meneer, ik ben mijn abonnement kwijt. Wat kan ik nu het beste doen?
De meneer straalde uit dat hij me gerust ging stellen. Het zou heel eenvoudig zijn, zo was op zijn gezicht af te lezen.
- Dan moet u daar bij die automaat een kaartje kopen. Dat is drie vijftig en daar kunt u twee uur mee reizen.
Verbluft, overbluft keek ik hem aan. Na een seconde maakte ik me los uit mijn droom, knipperde met ogen, oren, mond en wenkbrauwen tegelijk. Een geluid wilde echter niet uit mij komen. De loketmeneer zag mijn gezicht en begreep dat ik andere wensen had. Snel corrigeerde hij zichtzelf.
- Oh maar voor zeven euro heeft u een dagkaart!

Hulpbehoevend keek ik naar Loketmeneer 2 die juist tegen me begon te praten. Toch hoorde ik hem niet. Mankeerde ik iets? Ah wacht, hij moest zijn knopje nog indrukken...
- ...BIJ WILHEMINAPLEIN EN DAN....
Hij schrok van zijn eigen stemgeluid, van mijn schrikreactie, van de feedback (nu zeer zeker niet 'positive') die de luidspreker veroorzaakte en liet zijn knopje los. Diverse reizigers waren ook geschrokken. De luidspreker leek op het omroepsysteem te zijn aangesloten.
Inmiddels was hij uitgepraat en keek me tevreden aan. Ik vroeg hem met gebarentaal zijn betoog te herhalen. Zonder luidspreker graag, maar wel op een heldere manier. Die manier bestond niet. Het was of te hard of te zacht. Ik besloot mijn oor in het loketlaatje te leggen. Via een smalle opening onder het glas kon ik vernemen dat ik op station Wilhelminaplein of op Beurs moest zijn.
Wat het verschil was, werd me niet duidelijk. De loketmeneer deed opnieuw een poging. Hierbij beroerde hij het loketlaatje, zodanig dat mijn oor bijkans van mijn schedel werd gescheiden.
- Als ik niet bij Beurs moest zijn, dan bij Wilhelminaplein. Maar ja, je kan ook van Wilhelminaplein naar Beurs.
Ik meende dat langer dit advies aanhoren zou leiden tot alleen maar nog minder begrip eromtrent en bedankte de heren hartelijk voor hun tijd.
- Wij zijn er voor u!, meende ik te verstaan.

De metro maakte aanstalten ten vooruitgange. En daar kwam inderdaad de tegemoetkomende metro aan. Op de naastgelegen rails, ter verduidelijking, wat ten slotte ook de reden van het wachten was geweest, aangezien werkzaamheden de lijnen op een gedeelte van circa een halve kilometer tijdelijk verenkelden.
Het abonnement lag op mijn bureau op kantoor.

lutek Woensdag 19 Oktober 2016 at 8:26 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: