Zomergasten

In de serie Zomergasten was Primus te gast in Rotown. Ze speelden covers van de Rotterdamse band Stöma. Of misschien was het andersom, het is alweer een week geleden. Ik zal de foto's er straks even op naslaan. Het maakt ook niet zoveel uit. Er zijn maar weinig mensen die de baspartijen van de heren Les Claypool en Bruno Ferroxavierdasilva kunnen naspelen, dus of de ene de andere speelde of de andere de ene is nu even van minder belang.

Volgens bekend recept ging de deur van Rotown een kwartier later open dan wat het affiche vermeldde. Ah, het affiche, even van dichtbij bekijken: het was dus toch Bruno die Les speelde. Goed, dat is dan alvast opgehelderd.
Volgens bekend recept stond er tot 13 over nog niemand voor de deur. En om 14 over stond er een rij naar rechts tot voorbij Bar3 en naar links tot voorbij de Paradijskerk. Niemand keek verbaasd.
Volgens bekend recept leverde ik mijn lege glas van Bar3 in bij de toonbank van Rotown en bestelde een nieuwe verfrissing. Een verfrissing was niet verkrijgbaar. Dat wil zeggen, je kon bestellen wat je wilde maar frisser werd je er niet van. En de andere 150 mensen ook niet. Dit alles nog altijd volgens bekend recept.

Gerekend vanaf het moment dat het eerste nummer werd ingezet, stond de band zo'n anderhalf uur op het podium, en ik zie niet in waarom je op een ander moment zou moeten beginnen met rekenen. Maar dan kan je ook wel uitrekenen dat ik halverwege, ondanks geen zin, toch even een plasje moest plegen en wel in het toilet. De aandrang hiervoor werd ongetwijfeld nog met een factor B versterkt door Bruno's bulderende baslijnen, die diep van binnen buik en blaas beroerden.
Gelukkig stond er geen rij bij het toilet. Sterker nog, er stond niemand. In zulke gevallen durf ik het aan in staande positie te wateren, iets wat me niet lukt als er iemand naast me staat. Ik zou zonder enig voorbehoud in mijn blote kont over de Coolsingel kunnen lopen maar staand naast iemand wateren, ho maar. Het komt daarbij van pas, is mijn ondervinding, om de blaas wat op gang te helpen door wat zware tonen door het lijf te laten golven, bijvoorbeeld door op aanvaardbaar volume het intro van Joy Division's Transmission op het mondorgel in te zetten. Voordat Ian Curtis invalt, ben ik dan al onderweg. Maar de omstandigheden in Rotown waren deze keer van zulk een hoedanigheid dat Bruno's bazige basbeuken reeds ruim voldoende deze katalyserende taak op zich namen.

Halverwege kreeg ik een buurman.
- Goedenavond buurman.
- Goedenavond barman, bierman, basman, blaasman.
Ik concludeerde dat buurman het nogal naar zijn zin had. Sterker nog, toen ik enkele seconden later mijn handen verfriste, zag ik in de spiegel dat hij het zelfs reuze naar zijn zin had.
- Je staat op je lul mee te bassen met de muziek!
Hij kon niet anders dan dit bevestigen. Ik heb niet geïnformeerd of er ook nog een beetje geluid uitkwam.

Terug in de zaal zette de band net Too Many Puppies in. Het was een dolle boel, zodat ik nog een niet verfrissende verfrissing aanschafte. Er was intussen iets veranderd, maar wat?
Ach natuurlijk, Bruno had zijn hoedje niet meer op. Ook op het podium was het flink zweten geblazen.
Na afloop zag ik hem met zijn kenmerkende hoedje lopen, vroeg of ik die even op mocht zetten, om geen andere reden dan op die manier in de gelegenheid te zijn voor hem de hoed af te nemen, met buiging.

lutek Zondag 16 Augustus 2015 at 9:49 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.