De Rotterdam

Enkele jaren geleden was ik al eens op De Rotterdam geweest. Een leuk uitstapje. Maar net als met de Euromast is het geen bezienswaardigheid die jaar in jaar uit zijn bezienswaarde behoudt. Langzaam verdwijnen ze uit je geheugen, zowel de boot als de mast. Laatst maakte ik een rondje door Het Park en liep, kennelijk in gedachten verzonken, pardoes tegen de Euromast op, zo erg was deze uit mijn geheugen verdwenen. Kan je nagaan hoe diep De Rotterdam inmiddels was weggezakt. Ik heb een dregger ingeschakeld om hem weer boven water te halen.

Moeder wilde een gezellig uitstapje en kwam met het voorstel De Rotterdam te bezoeken. Ze was er niet eerder aan boord geweest. Een goed idee.
Bij aankomst bleken we een eigenschap gemeen te hebben. We werden verwelkomd door een dame in pak. Een matrozenpak, gok ik. Ze legde ons uit hoe we met de lift naar de eerste etage konden komen, vervolgens aan boord gaan, pijlen of aanwijzingen of routes volgen of iets dergelijks, om uiteindelijk te arriveren op de plek waar we wilden zijn. We wisten nog niet eens waar we wilden zijn maar die informatie hadden we inmiddels op zak. Ten minste...
- Wat zei ze?, vroeg moeder.
- Hoorde je haar niet?, probeerde ik tijd te rekken.
- Jawel, maar als er iemand bij is, let ik niet op.
- Oh, zei ik, dat treft, want dat doe ik ook nooit.
We pakten de trap in plaats van de lift en klommen aan boord.

Interesse om de hele boot te zien hadden we niet zodat we de tour links lieten liggen en rechts afsloegen. Toen nog een keer rechts afsloegen. Vervolgens een paar verdiepingen naar boven. Per abuis een toilet in. Weer ergens naar beneden. Van afstand enkele mooie in originele staat gelaten ruimtes bewonderden. Kortom onze eigen rondleiding maakten. Misschien hadden we toch moeten opletten op wat de matrozendame zei.
Aan dek aangekomen, gingen wij zitten en bestelden koffie. Met appelgebak. En slagroom. Je maakt een gezellig uitstapje of niet. Bovendien had ik nog niet ontbeten, hoewel ik zelden met slagroom ontbijt, maar dat terzijde.
Moeder bewonderde het uitzicht ter bak- en ter stuurzijde. Verhalen kwamen als vanzelf op tafel. Er kwamen zoveel verhalen op tafel dat er op tafel nauwelijks meer ruimte was voor de koffie.

Natuurlijk wilde ze daarna nog even op de railing klimmen, aan de vlaggenmast hangen en zo hard mogelijk 'I'm the king of the world!' gillen maar dat wist ik haar uit het hoofd te praten.
- Maar dat deed Leonardo ook in Titanic. Dat zag er zo leuk uit.
- Nee ma, je zou echt een figuur slaan. Iedereen weet dat hij dat vóór op de boot deed, niet hier aan de achterkant.
Ze zag de redelijkheid van dit argument in en drong niet verder aan.
We liepen terug langs tientallen fotocollage's die de Katendrechtse pier opsieren, wat meer mooie verhalen opleverde, en langs de Maashaven wat nog meer mooie verhalen opleverde.
Rotterdam is eigenlijk best wel mooi, vind je niet?

lutek Zondag 23 Augustus 2015 at 9:42 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.