De Jungle Van Rhoon

Acht maanden geleden had ik mij voorgenomen vooral veel wandelingen te maken dit seizoen, liefst ieder weekend. Bos, duin, veld, weiland en griend, geen is meer veilig. Er ieder weekend op uit is natuurlijk ondoenlijk, daar ben ik te lui en besluiteloos voor. Maar 'veel' is een haalbaar getal. Het betekent precies wat je wilt dat het betekent. Het aantal 'veel' is dan ook gehaald, niet in de minste plaats door hevige aandrang van bier- en boswandelvriendin W. die bovendien een auto bezit, dus zo kom je nog eens ergens; sowieso op plaatsen waar ik anders nooit was gekomen.

Het seizoen loopt een beetje ten einde, schoot me vandaag te binnen. Om precies te zijn schoot het me te binnen om half 7 in de ochtend, niet de beste tijd voor het te binnen schieten van dingen in het algemeen en aangaande het maken van wandelingen in het bijzonder, zodat ik nogal tegenstribbelde tegen een idee dat zich op dat moment nog niet eens had gevormd maar wat ik toch al aan voelde komen. Dit leidde tot het volgende gesprek:
Linkerzij: Weet je wel hoe laat het is, man! (retorisch)
Rechterzij: zzzzz
Linkerzij: Ik zei, weet je wel hoe laat het is? (belangstellend)
Rechterzij: Je doet het verkeerd, jij bent degene die wil blijven liggen en nu maak je mij warm met één of ander wandelidee dat je net nog niet eens had.
Linkerzij: Nee hoor, het wandelseizoen is voorbij.
Rechterzij: Ja, precies, en dat is dus júist een goede reden om vandaag nog even de velden af te struinen.
Linkerzij: Maar het regent.
Rechterzij: Dat stopt zo, zegt het weerbericht.
Linkerzij: Maar... er is helemaal geen wandelseizoen. Je kan ieder weekend van het jaar wandelen.
Rechterzij: Juist, dus ook vandaag.
Linkerzij: Hè godver!
Rechterzij: Mooi, zet jij even koffie?

Bij de tweede bak koffie begon ik te peinzen over de houdbaarheid van mijn camera in de regen. Een onzinnig gepeins omdat de kans dat je je toestel tevoorschijn haalt in de regen toch al de ondergrens van de percentuele weergave nadert. En mochten er door regen foto's wazig worden, is er niemand die het verschil ziet, zeker niet ikzelf.
Toch zocht ik naar een teken. Een hand van God die het wolkendek oprolde, in de hoek van het luchtruim zette en de rest van de dag zonnig en voor geopend verklaarde. Een wat vergezocht teken inderdaad, want heb je weleens geprobeerd om met één hand een wolkendek op te rollen? Daar heb je echt twee handen voor nodig.
Maar wat was dat? Een gedicht van Driek van Wissen op Facebook. Daar hoor je zelden of nooit iets van. En uitgerekend van Driek van Wissen staat er een gedicht op een bordje in 'Klein Profijt'.
Dit was het teken waar ik naar zocht. Ik schoot mijn schoenen aan en knerpte naar buiten. (Dat kwam door de modder van de vorige keer, sorry.)

Op het fietspad langs de Rhoonse Grienden werd ik begroet door een tweetal... viertal... zesentwintigtal racefietsers van middelbare leeftijd. Hallo. Zoef. Goedemorgen. Hoi. Hallo. Flits. Hallo. Mogge. Hallo. Vroem. Hallo. Goedemorgen. (etc.)
Dat was ongetwijfeld weer een teken, namelijk voor het feit dat ik op het fietspad langs de Rhoonse Grienden fietste.
In de lucht circelden enkele buizerds, te ver weg voor een foto. Het behoeft geen betoog dat het hier andermaal een teken betrof, een teken dat wilde zeggen dat de buizerds mij zoals gewoonlijk al 100 meter geleden hadden zien aankomen.

In 'Klein Profijt' was het goed toeven en ik gleed niet één keer uit met mijn anti-slipzolen. Dat was een teken dat ik mij goed in evenwicht had weten te houden, want als ik die taak aan die zolen had overgelaten was ik tot modderman verworden.
Omdat de zon inmiddels was komen kijken, besloot ik ook nog een rondje Grienden te maken. Met lichte verbazing zag ik daar iets wat leek op een klein, dik hert met enorme oren. Toen er op een aan het mijne evenwijdig pad iemand 'rover, rover' begon te roepen, begreep ik echter dat het hier ging om een beest dat luistert naar de naam 'hond'. Of naar de naam 'rover, rover'. Of naar geen van beide waarschijnlijk. Het was een eerste in een reeks van 7 tekenen dat er veel mensen zijn die het een goed idee vinden hun trouwe viervoeter los te laten lopen in de Grienden. Bij de derde of vierde had ik mijn camera inmiddels opgeborgen.
En er liep nog meer los. Een nogal uit elkaar gevallen groep van 30 Nordic Walkers passeerde mij. Goedemorgen. Hallo. Tik tik tik. Hallo. Hallo. Tik tik tik. (etc.)
Eén der Walkers hoorde ik op hoge toon beweren dat dit hier zo'n mooie plek is waar zoveel is te zien. Daar had ze weliswaar gelijk in maar ik had geen idee hoe zij dat kon weten wanneer ze haar hobby beoefent van het in teamverband op zondagochtend alle wild en gevogelte in een straal van 500 meter weg te jagen. Ik zag het als een teken, een teken om naar huis te gaan.

Het wandelseizoen is natuurlijk nog helemaal niet afgelopen, maar als ik dat nu beweer, zo tegen het einde van de zomer, kan ik (kunnen we) in de komende maanden alleen nog maar winst maken.

lutek Zondag 30 Augustus 2015 at 6:46 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.