The Public Image

Om een beetje in lijn te blijven met het verslag van eerder deze week, dat eerder eerder dan later werd geschreven, al beweerde ik van niet, wilde ik vandaag kond doen van een gebeurtenis waar ik niet bij was, al was ik dat wel. Dan weet tenminste iedereen waar hij aan toe is. Wel zo overzichtelijk, dacht ik. Maar bij nader inzien komt dat misschien wat ongeloofwaardig over, dus zie ik af van dat plan, want mijn geloofwaardigheid verliezen, dat is wel het laatste wat ik wil.

Maanden geleden begon de voorverkoop voor het concert van PIL in Paradiso. Ik weet het nog goed, het was een druilerige dinsdagochtend. Of een zonnige vrijdagmiddag. Eén van de twee. Ik laat graag alle opties open. Snel kaarten kopen, zei ik – en ik hoor het me nog zeggen – dat verkoopt ongetwijfeld binnen een uur uit. Maanden later, een half uur voor aanvang van het concert, waren er nog enkele kaarten aan de deur te koop. Ik zit er weleens naast. Dat krijg je. Als je alle opties open laat.

Geheel in lijn met Lydons anarchistische inslag begon hij de voorstelling maarliefst 10 minuten na de aangekondigde aanvangstijd. Het beloofde kortom een dolle avond te worden. De zaalmuziek ter inleiding was alvast heel geslaagd. Daar moest PIL zelf nog maar aan zien te tippen.
Reeds na 2 nummers kwamen de beentjes van de vloer. Dat was omdat ik over een plastic bekertje struikelde. Toen ik weer recht stond, zag ik dat er behalve ikzelf slechts weinigen dansten, of ‘into the groove’ raakten zoals sommige mensen zeiden. Reeds na 4 nummers was daarin geen enkele verandering gekomen. Reeds na 8 nummers merkte ik dat er reeds vanaf het tweede nummer geen ander nummer dan het eerste was gespeeld. Wel had ik inmiddels 8 verschillende teksten gehoord. John Lydon hield alle opties open, zeg maar.

Ik besloot bij wijze van variatie nog even elders, achter in de zaal de beentjes te laten bengelen c.q. bungelen. Maar ook elders was ik een van de weinigen die met beide benen niet op de vloer stond. De muziek was nochtans niet ondansbaar te noemen, al was het denkbaar dat ik en anderen er twee of meer verschillende opvattingen op nahielden omtrent dansbaarheid van het aanbod.
Reeds na 16 nummers schoot me te binnen dat ik in mijn constateringen telkens het vorige aantal verdubbelde. Dit mag als buitengewoon opmerkelijk bestempeld worden aangezien het concert reeds na 14 nummers afgelopen was. Waarschijnlijk had ik per ongeluk alle opties open laten staan waardoor het kon gebeuren dat de nummers ongeremd doorliepen. Volgende keer moet ik hier echt rekening mee houden.

Het weinig dansvatbare publiek was desondanks dolenthousiast en ik hoorde louter positieve uitlatingen. Kijk, dan kan je wel alle opties open laten maar het wordt uiteindelijk best moeilijk om je niet aan te sluiten bij de algemene beschouwingen. Aldus geschiede.

lutek Donderdag 08 Oktober 2015 at 9:42 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.