Ryley Walker

Als je geen geld had, zou hij je wel op de gastenlijst zetten. Daar deed hij niet moelijk over. Hij bouwde het liefst een feestje en meer zielen betekende meer vreugd.
In de Plaatboef stonden enkele tientallen zielen met vreugd vervuld. Dat hadden de zielen reeds in hun zak, als zielen een zak zouden hebben.
Ik speel nog één nummer en dan wens ik iedereen een goede middag en hopelijk tot vanavond in Rotown. Ryley Walker speelde nog één nummer. Over vrienden die in een bar zaten.
Hij had kennelijk nogal wat vrienden die in een bar zaten, The Roundabout - een nummer van de volgende plaat. Altijd dicht bij jezelf blijven als je schrijft, had ik weleens gehoord, en dat deed hij.

Toen ik 's avonds in Rotown niet meer wist of ik hem moest vergelijken met The Grateful Dead, Tim Buckley of de eerste liveband van Palace, wist ik dat hij niet te vergelijken was. Ik had hem ter vergelijking dus net zo goed kunnen vergelijken met James Bond, Spiderman en de Hulk, want als iemand toch niet te vergelijken is, snijdt geen enkele vergelijking hout.
Maar dat deed ik dan weer niet.
Omdat ik aan het eind van het concert 1 seconde mijn ogen sloot - misschien om wat na te genieten, ik heb geen idee - miste ik de oorzaak van enige plotse commotie om mij heen. Sterker nog, ik was het middelpunt van genoemde commotie. Spiderbondhulk, ofwel Grateful Buckpalace, had per ongeluk een glas kapot gestoten, en de scherven waren met volle overtuiging mijn kant op gevlogen. Het gebeurde zo snel, ik had werkelijk niets in de gaten gehad. Maar voor ik het wist kwam er een ambulance met gierende zwaailichten Rotown binnenrijden.
Wacht nou eens even, dacht ik, sirenes gieren, lichten zwaaien, niet andersom. En inderdaad, er was geen ambulance binnengereden, het was meneer Walker die circa 100 keer zijn excuses aanbood. Ik verzekerde hem 100 keer dat er volstrekt niets aan de hand was en dat ik hem niet voor de rechter zou slepen.

Ondertussen zag ik dat ik bepaald niet de enige was die stond na te genieten, heel Rotown stond dat, al dan niet met 1 seconde gesloten ogen. Het leek wel een EO-jongerendag. Plotseling wist ik waarmee meneer Walker ook niet te vergelijken was: John Fahey. Het bleek een held van hem te zijn en hij sloeg een kruisje bij het horen van de naam.

lutek Vrijdag 23 Oktober 2015 at 11:53 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.