Cliniclown

Omdat ik al zo vaak voor mezelf gekookt had deze maand, vond ik dat ik een avond vrij mocht hebben en liep naar de Chinees, waarbij ik Ikazia aan de rechterhand passeerde. Het was er een drukte van belang. Vrienden en familie liepen af en aan.
Ik stond stil. En liep weer door. En stond weer stil. En liep terug.
Ik mengde mij in de menigte, ontweek blije gezichten van mensen wier taak er weer opzat voor vandaag, en gezichten op onweer van mensen die vreesden morgen niet meer terug te hoeven komen, en stond in de hal. Wat een grote hal had dat Ikazia tegenwoordig, het leek wel een winkelcentrum.
Willekeurige voorbijgangers, willekeurige liften, gangen, zalen, het maakte (nu nog) niet zoveel uit, er kon overal wel iets te beleven zijn.

Dag meneer, hoe gaat het met u?
Ongekamde kop, ongeschoren kin, slaperige blik, kreukelige wangen.
Ik vroeg me af hoe het met u gaat. Heeft u al gegeten?
Gegeten? Ja ik heb net gegeten. Ik zat een beetje weg te dommelen.
Bent u geopereerd?
Wie eh... wie ben je eigenlijk?
Een bezoeker. Maar de patiënt die ik zocht is al weg, daarom kom ik naar u toe.
Oh! Ja... nouja, het gaat niet al te best. Ze zeggen dat ik er niet meer uit kom. Morgen moet ik ergens anders naartoe. Ik weet niet waar naartoe eigenlijk.

Een zuster komt binnen, kijkt de zaal rond, ik knik naar haar voordat zij haar verwondering kan uitspreken, ze kijkt op een kaart aan een bed, en loopt dan weer weg. Draait zich toch weer om.... Blijft u niet al te lang, roept ze in mijn richting. Ik knik.

Dus het is aftellen geblazen?
... ja ....
Geen ander bezoek vandaag. Ben ik de enige?
Ja, ik heb geen familie. Tenminste...
Zullen we anders niet even naar buiten gaan. Naar de Chinees of zo.
Nah, ik heb al gegeten.
Ja, dat is ook weer zo.
Wil je niet nog iets doen? Ik bedoel, als ze je morgen weg komen halen, dan is dit dus je laatste avond. Zal ik een taxi bellen?

Hij kreeg een hoestaanval. Of een lachaanval. Of misschien allebei.
Aan de andere kant van de zaal riep iemand om iets, om mij, dacht ik; of om een verschoning of een televisie of een boek of... ik weet niet wat.
Misschien werd het tijd om te vertrekken, maar ik wilde de man nog niet alleen laten. Ik gaf hem een glaasje water.
Hij was geboren, hij was nog niet dood. Hij stond dus midden in het leven, zou je kunnen zeggen.

Het is mooi geweest.
Geen spijt? Goeie herinneringen?
Ja en nee, zei hij, maar ik wist niet welk antwoord bij welke vraag hoorde.

lutek Donderdag 29 Oktober 2015 at 10:22 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.