Amsterdamse Waterleidingmist

W. de Wandelaarster en ik hadden laatst in N.P. De Hoge Veluwe 2 hertjes gezien en onze dag was alleen daardoor al geslaagd.
Ik herinnerde me dat ik een paar jaar geleden eens nabij Heemstede had gewandeld en daar nog veel meer hertjes op één dag had gezien, en stelde voor er een volgende wandeling te wandelen. Alzo geschiedde.
In plaats van Heemstede kozen wij nu Zandvoort als beginpunt. Bijna hadden wij de Noordzee als beginpunt gekozen aangezien laaghangende mist ons ieder zicht ontnam. Je moest maar een beetje gokken waar je de auto parkeerde. In een nog uitgestorven knibbel-knabbel-knuisje-pannenkoekenhuisje sloegen wij een node uitgesteld ochtendritueel naar binnen alsook een plattegrond van het gebied, waarna wij op weg gingen.
Het plan was heel simpel: eerst lopen wij ietwat westelijk naar beneden, althans geografisch, vervolgens ietwat oostelijk weer naar boven. Wat kon er mis gaan?

Maar ik wil wel hertjes zien, hoor!, zei Wandel-W. terwijl we naar binnen liepen. Het naar binnen lopen werd ons enigszins bemoeilijkt door een hertje dat pontificaal in de weg stond. Godsamme, nu al! Dan konden we eigenlijk net zo goed meteen weer naar huis.
Maar nee, we waren er nu toch.
Er wordt beweerd dat er tot 8000 hertjes rondlopen in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik waag dit te betwijfelen. Het zijn er minstens 8 miljard en we hebben ze allemaal gezien! En als het niet zo mistig was geweest nog veel meer.
Eén van de mooiste dingen aan een mistig landschap is dat je na een uurtje er doorheen te hebben gelopen plots ziet hoe de mist optrekt, hoe de zon alles in kleur zet, zeker in de herfst, en hoe de temperatuur van fris naar behaaglijk klimt.
Wat ook mooi is aan een mistig landschap is dat je niet precies ziet waar je loopt.
Wij hadden deze dag vooral met de tweede variant te maken. Soms was de mist zo dicht dat je niet meer zag of je een heuvel of een wolk op liep.
Pats, daar knalden we weer tegen een hertje aan.

De A'damse WLD kent, ongeacht het seizoen, veel variatie. Bos, duin, water, savanne en hertjes; wild, gevogelte en hertjes; bomen, heide, stekelstruiken en hertjes; alles is aanwezig. Prachtig prachtig allemaal, toch begonnen wij ons na een uurtje of 3 ernstige zorgen te maken. We bekeken de plattegrond, pakten een kompas erbij, controleerden hier en daar een paddestoel en konden niet anders dan concluderen dat wij nog altijd niet verdwaald waren. Hier klopte iets niet. Wat was er toch aan de hand? Hoog tijd om orde op zaken te stellen.
Dat lukte. En hoe! Binnen een half uur bleken we een vol uur uit de route te zijn geraakt. Kijk, dát is nog eens professioneel bezig zijn. We haalden weer opgelucht mist. Ik bedoel adem.
Als de schoenen soms wat begonnen te knellen, liftten we een stukje mee op de rug van een hertje. Ze vonden dat helemaal niet erg.

Een jaar later vonden wij opnieuw de ingang, ook wel bekend onder de naam uitgang. Het pannenkoekenhuisje was onzichtbaar geworden, niet vanwege de mist maar vanwege de mensen die er zaten. Een pannenkoek zou er nu best ingaan, oordeelde Wandel-W.
Maar je moet me wel helpen want ik weet niet of ik wel een hele op kan.
Twee seconden later was de pannenkoek verdwenen, zonder hulp. Ook het bord was verdwenen. Voordat W. haar tanden in de tafel kon zetten, opperde ik maar weer eens thuis te gaan kijken.
We konden de auto vrij snel vinden, die stond midden op een rotonde geparkeerd, zagen we nu de mist begon op te trekken.
Het was een wondermooie wandeldag geweest. De WLD is een aanrader. Vooral als je van hertjes houdt.

lutek Dinsdag 03 November 2015 at 10:11 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.