Laat De Metro Maar Even

Na vorig jaar dacht ik nooit meer naar De Doelen te gaan. De akoestiek is er zó goed dat ik tijdens Mahlers Tweede louter mocht genieten van de neusademhaling van mijn buurman, en die buurman zat 11 stoelen verder. Van de muziek zelf kreeg ik weinig mee.
Inderdaad, iemand die snurkt ad 120 decibel in het uur hoort zichzelf ook niet, maar goed, die kan als hij wakker wordt nog het excuus gebruiken dat hij slaapt.
(Dat moet ik misschien anders formuleren, sorry.)
Maar wegens akelige omstandigheden (niet de mijne) kreeg ik een toegangskaart in de schoot geworpen voor een uitvoering van Sjostakovitsj' Vijfde en dan moet je toch erg sterk in je schoenen staan wil je niet toehappen. Hap!, zei ik. Een plek midden in de middenzaal nog wel. Hap-hap-hap!, zei ik.

Op station Beurs wachtte ik laatst op een aanstaande metro. De sfeer was anders dan anders. Er klopte iets niet. Er hing iets in de lucht. Maar wat?
Buuf en ik keken elkaar aan - pas op dat moment realiseerden wij ons dat wij buuf en buur waren - en opeens wisten wij het: klassieke muziek.
Waar kwam dat vandaan? Wat een uitvinding. Wat een genot. Wat een metro.
Nee, laat de metro maar even gaan. Wij bleven zitten en luisteren. Ik gokte dat het Mozart was, al kwam ik louter door semi-weloverwogen eliminatie tot die gok.
Onze bewondering was van een soort die toegang bood aan een batterij gemeenplaatsen waar diverse radiozenders een moord voor zouden doen en die ik dan ook niet zal herhalen. Wij waren kortom in nogal een scala aan nopjes.
Maar hoe wat waar en waarom? Muziek als annonce? Je zag ook kunst van Keith Haring in de stations om de tentoonstelling in de Kunsthal te promoten. We wisten het niet. Maar ik moest echt weer eens naar De Doelen toe, besloot ik.

Van Zweden dirigeerde zich drie slagen in de rondte om het Rotterdams Philharmonisch een fenomenale Vijfde uit de instrumenten te laten persen. Ze hadden een kanon naast me kunnen afschieten, deze keer was ik onafleidbaar. Ik kende het werk pas een paar dagen, had mij thuis snel ingeluisterd. Ik was direct verkocht. Op dat ene stukje de-lekkerste-salade-maak-je-lekkerste-salade-maak-je-lekkerste-salade-maak-je-zelf-met-heinz na dan, ergens in het Moderato, dat ik vanaf nu natuurlijk nooit meer uit mijn hoofd krijg... en u ook niet!
Applaus, buiging, applaus, bloemen, applaus, nog meer applaus.

Op de terugweg zat ik op station Beurs en liet een metro of wat voorbijgaan. Ik bleef naar de muziek luisteren. Nou moe, wat een toeval, daar was die buuf van vorige week weer.
Jammer hè, zei ze, dat ze er weer mee gestopt zijn.
Ik keek haar niet begrijpend aan.

lutek Maandag 09 November 2015 at 11:13 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.