De Verkeerde Knak

Ieder jaar zeg ik wel eens Knak! Misschien eet ik teveel knakworstjes, hoewel ik er niet volledig van overtuigd ben dat die in je lage onderrug gaan zitten.
De gevolgen van de Knak! verschillen, of beter gezegd: de ene keer duren de gevolgen langer dan de andere keer. Na de beruchte Canada-Knak! van anderhalf jaar geleden, vermoed ik dat alle toekomstige Knak!s gemiddeld langer zullen duren dan voorheen. De secundaire gevolgen daarvan zijn nog dagelijks merkbaar.

Vorige maand was het weer zo laat. Knak! zei mijn rug. En toen moest ik nog boodschappen doen die middag. Gelaten trok ik mijn schoenen aan, zonder de veters te strikken, mankte een ingekorte route door de Dirk en besloot die avond Chinees te bellen. Er is nu eenmaal niet zoveel aan te doen. Ik kan wel stampvoetend door het huis gaan lopen - oh nee wacht, dat dus niet - maar helpen doet het niet. Ik leg me er maar bij neer, vooral ook omdat dat ongeveer het enige is wat nog kans van slagen heeft.

Vrijdagmiddag anderhalve week later, 23 minuten voor 6 en een stuk of wat seconden. Kniek!, hoorde ik en veerde op - ik bedoel... sorry... ook dat is weer niet helemaal het goede woord. In elk geval schoot er iets van voor naar achter van links naar rechts of andersom. Mijn rug leek iets beter (al weet je dat meestal pas veel later vanwege de hoeveelheid zenuwen en spieren die op die plek hopeloos in de knoop liggen; dat heeft een dag of wat nodig om murw te geraken, waarna de eventuele verbetering pas merkbaar wordt).
Inderdaad, er was iets verschoven. Eén en ander ging wel ten koste van heup of bekken of wat zit daar allemaal nog meer in de buurt. Bij elke stap die ik in de week erna naar voren zette met mijn rechterbeen, zette ik met mijn linkerbeen een stap naar links. Hier hield ik rekening mee als ik 's morgens naar kantoor liep.

Vrijdagmiddag een week later. Geloof het of niet: 23 minuten voor 6 en een stuk of wat seconden: Kniek! Ik veerde opnieuw op en nu letterlijk. Het klonk als muziek in mijn botten. Dit zou wel eens.... Maar ik durfde niet te veel te hopen.
Wel keek ik halsreikend uit naar de volgende vrijdag. Die kwam en die ging en er gebeurde niets. Tot zover de macht van de getallen, dacht ik, en deed wat ieder verstandig mens op vrijdagmiddag doet: ik dook in bed en trok de lakens over mij heen. Doei!

Ondanks en nadat ik goedbedoeld advies (Zou je toch niet eens naar de dokter gaan, jongen?) in de stevige Januari- op Februariwind had geslagen, begon ik me toch eindelijk enige zorgen te maken. Het moest allemaal ook weer niet te lang duren, vond ik. Maar gelukkig was daar opeens zomaar weer een Knoek!
Nu dan is de redding nabij. Niet dat ik me direct ga inschrijven voor de Hitlandrun van dit jaar - eens per decennium is meer dan genoeg - maar ik kan weer redelijk over straat lopen zonder aangezien te worden als Smike of als de klokkenluider van de Notre Dame, en dat is ook wat waard.
Voorlopig pas ik alleen even op met het eten van knakworstjes.

lutek Dinsdag 02 Februari 2016 at 11:35 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.