Marks Huiskamerconcert

Mark Lotterman heeft een nieuwe plaat. Maar hij is nog bezig met de opnames. De plaat heet Holland. Mark heeft iets met Holland. En met Lou Reed. Een van de nummers heet Lou Reed.
Lou Reed heeft ook iets met Holland. Hij heeft er ooit een liedje over gezongen. Of Lou ook iets met Mark heeft is niet bekend. Lou is dood, we kunnen het hem niet meer vragen. Bovendien heeft Mark iets met Auke dus het is erg onhandig als Lou zich daarin zou mengen.
De plaat is over een paar maanden af. Toch is Mark al flink bezig met de promotie. Vorige week gaf hij eerst één huiskamerconcert, en, vraag en aanbod indachtig, toen nog een tweede. Het tweede concert vond plaats voor het eerste. Voor de promotie van een plaat die tegelijk al uit en nog niet uit is, is dat helemaal niet gek. Je zou de plaat gemakkelijk Schrödinger’s Holland kunnen noemen. Je zou het natuurlijk ook niet kunnen doen.
Bedenk wel dat als je het tegelijk wel en niet zo noemt, je het eigenlijk nog beter kan omschrijven als Schrödinger’s Schrödinger’s Holland.
Ja...
Ehm...
Misschien kan ik beter iets over het huiskamerconcert zeggen.

Ik woon zo dichtbij Mark en Auke dat als ik mijn eigen voordeur opendoe, ik tegen de voordeur van hen aan bots. Slechts één voordeur kan op één moment open, niet allebei tegelijk. Toch arriveerde ik verregend, dus je kan wel nagaan wat voor weer het was. Als voorprogramma speelde een projector een concert van Ome Lou op de muur. Ome Lou kan mij niet zo boeien. Ik heb meer met Mark dan met Lou, ook al heeft Mark nooit in de Velvet Underground gespeeld. Alle Lou-nummers van na 1974 klinken een beetje hetzelfde, in mijn oren. Toch merkte ik bij ieder volgend nummer dat ik iets meer in het concert kwam. Sterker nog, na een liedje of tien, twaalf vroeg ik Mark of hij me een plaat van Ome Lou wilde verkopen. De plaat van Mark zou ik dan nog wel een andere keer aanschaffen. Die was bovendien toch nog niet uit.

Tamara neemt ook weer een plaat op. Tamara was er ook. Dat wil zeggen, ze was iets aan de late kant. Ze was er wel en niet. Ik zal haar voortaan Schrödinger's Tamara noemen.
Tamara heeft ook iets met Lou, en met Mark. Iedereen heeft iets met iedereen, geloof ik. Ik vind het allemaal knap verwarrend worden, doch wel zo overzichtelijk.
Mark zong oude nummers, Mark zong nieuwe nummers. Er was oudhollandse worst en kaas. Er waren ook stroopwafels. Meer dan dat kan je niet doen voor de promotie van een plaat die Holland heet. Vanavond eet ik stamppot. Om die op te warmen, gebruik ik niet de magnetron maar zet ik een plaat van Mark op, de boxen aan weerszijden van mijn bord. Marks donkerbruine geluidsgolven doen de rest. Na anderhalf nummer kan ik aanvallen.

lutek Zondag 24 April 2016 at 1:10 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.