Slumberland

An Pierlé zit het liefst achter een piano of kerkorgel, drukt dan op volgorde allerlei toetsen in en zingt daarbij. Het is ongelofelijk. Fulco Ottervanger doet het liefst iets dergelijks, behalve dan dat hij er ook nog tal van wonderlijke verhalen bij vertelt. Het is zo mogelijk nog ongelofelijker. Er is een programma waarin zij beiden doen wat ze het liefste doen, en waar zij mee optreden. Het heet Slumberland en is geschikt voor kinderen vanaf 6 jaar. Maar ook voor volwassenen die vergeten zijn volwassen te worden en een voorliefde hebben voor experimenteel beeld en geluid.

Meneer O. kende ik nog niet maar mevrouw P. volg ik al jaren. Omdat ik haar inmiddels al 3 jaar niet meer had zien optreden, liet ik mij volgaarne uitnodigen naar Utrecht te gaan om Slumberland bij te wonen. Ik had al ja gezegd voordat ik precies wist wat voor een optreden het was.
Een kindervoorstelling... Okay, geen bezwaar, zei ik dapper.
Een kindervoorstelling tijdens een kinderfestival waarbij een kleine 40000 kinderen werden verwacht....... Okay dan, zei ik, terwijl ik op een drafje naar de koelkast liep.
Mevrouw P. vond het niet nodig te zeggen dat het programma een week later gewoon in Rotterdam wordt uitgevoerd met maar een fractie van de publiekelijk verwachte kinderhoofdjes. Uit wraak ga ik wellicht nog eens.

Thuis had ik mij ingeluisterd in de wondere wereld van Slumberland. Leuke liedjes, helemaal geen kinderachterige teksten, met een flinke dosis dromerij erdoorheen geweven. Het zou vast aangenaam worden.
Wat ik echter geenszins had verwacht, was dat ik het zó aangenaam zou vinden. Live klopte alles: beeld, geluid, decor, film. Het wonderlijkste van al was nog wel de kinderen op de beelden. Niet één keek naar de camera. Niet één speelde dat hij of zij speelde. Method acting van het zuiverste water. Moet je dat eens een blik Nederlandse kinderen laten doen. Ik geef je weinig kans.

Ik hoorde dat er enkele kinderen waren die de voostelling een beetje eng vonden. Vooral 'die meneer'. Wat dat betreft had Tante An mazzel dat ze haar stem weer terughad. Een week geleden klonk ze nog als Marianne Faithfull maandagochtend 7 uur na een zwaar weekendje 'on the town'. Dan hadden de kinderen 'die mevrouw' veel enger gevonden dan 'die meneer'.
Later dit jaar zit Tante An weer in andere omstandigheden achter een piano of orgel, drukt naar hartelust allerlei toetsen in en zingt daarbij dat het een aard heeft. Enige natuurlijke galm is hierbij niet uitgesloten aangezien sommige optredens in een kerk zijn gepland.
Tot die tijd is het nog even op een houtje bijten, of op een kind dat in de weg zit, of op het vinyl dat deze week uitkomt en waarop haar jongste is te horen: 'Arches'.

lutek Zondag 15 Mei 2016 at 9:40 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.