Ongewenste Tijdreis / Ratten

Ik las een verhaal van Maarten 't Hart, Ongewenste Zeereis, een verhaal van 30 pagina's. In de verzamelde verhalen één van de langere, maar zeker niet het langste verhaal ter wereld.
Toch deed ik er ongeveer 2 maanden over om het uit te lezen. Dat kwam zo. Ik nam het boek vaak mee om in bed te lezen. Eigenlijk leest dat helemaal niet zo makkelijk, het is nogal een dik boek met dunne bladzijden. Vaak liet het dan maar liggen waar het lag. Of ik vergat het gewoon. Of ik had geen zin. Of ik had een ander boek om te lezen. En als ik wel dit verhaal las, dan was het altijd zo dat ik nooit verder kwam dan 1 bladzijde per keer. Sommige dingen heb je niet in de hand.
Af en toe las ik een hele week niets maar gemiddeld vorderde de eerste 15 bladzijden met ongeveer 2 bladzijden per week. Vandaag pakte ik het verhaal weer en las, op een ander tijdstip dan anders, de laatste 15 bladzijden achter elkaar uit.


Het gekke is nu, dat voor mijn gevoel de Zeereis in kwestie maandenlang geduurd heeft, terwijl het meer dag één dag was. De tijdrekening is een geheel eigen leven gaan leiden. Ook weet ik zeker dat dit verhaal me veel langer bij zal blijven dan andere verhalen uit deze verzameling (hoewel me van 't Hart de meeste verhalen wel behoorlijk goed bijblijven).
Pas toen ik het uit had heb ik eens gekeken hoe veel bladzijden ik gelezen had. 30 maar? Ik had gedacht aan 70 of 80. Ik heb in een teletijdmachine gezeten.

In het verhaal overdenkt 't Hart onder andere hoe verantwoordelijk hij is voor het in stand houden van het wijdverbreide misverstand dat ratten enge beesten zijn, gevaarlijk, agressief. Veel mensen hebben dat zelfde idee over spinnen. Grote en kleine spinnen, maakt niet uit, als het 8 poten heeft is het eng. Terwijl er toch maar bijzonder weinig soorten een mens ooit kwaad zullen doen. De angst wordt gevoerd door griezelfilms en andere akelige verhalen. Mensen praten elkaar angst aan. Misschien werkt het therapeutisch. Het zal wel een doel dienen.


Als nu eens een griezelfilm over duiven gemaakt zou worden. En er gruwelijke verhalen op internet zouden gaan circuleren over duiven die mensen aanvallen, mensen de ogen uitpikten, zwermen duiven die een eenzame fietser insluiten en een ravijn laten inrijden.
En, andersom: als er dan ook een vroege versie van het verhaal van de Held van Haarlem zou opduiken, waarin niet Hans Brinker zijn vinger in de dijk stopt, maar een rat zijn staart, om zo de stad te behoeden voor overstroming. Misschien zou men dan anders naar de beesten gaan kijken.

Misschien ook niet.
lutek Zondag 16 September 2007 at 10:32 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.