Skihut

De laatste keer dat ik in uitgaansgelegenheid De Skihut ben geweest, was ook de eerste keer. Ik dacht dat het daarbij zou blijven. Het was in de zomer van 2003, een paar dagen voor ik Hannie het ja-woord zou geven. Het fenomeen vrijgezellenavond kende ik wel, maar had nooit gedacht dat mij zelf dat zou overkomen. Vrienden verzamelden zich bij mij thuis. Gezellig, kom binnen allemaal. Toen de deurbel voor de vierde keer in twintig minuten ging, snapte ik dat het bezoek op afgesproken werk berustte. En pas toen we even later in de auto stapte en ik hoorde dat ik mijn geld thuis moest laten, begreep ik pas dat er een vrijgezellenavond voor mij op touw was gezet. Het was reuze gezellig en ik weet nog dat we heerlijk gegeten hebben. Je zou het zo weer overdoen, ware het niet dat je daarmee het hele begrip ervan ondermijnd.
Waar we verder zijn geweest die avond, ik weet het allemaal niet meer zo goed. Maar één plek staat me nog heel helder voor de geest: De Skihut.

voorbeeld van skihut

In De Skihut was het vol en druk, heel vol en druk. En waar op ander plaatsen vol=vol geldt, hanteerde men hier het idee dat vol=doorschuiven. Zo stonden we tegen de achterwand geplakt en keken onze ogen uit. We keken alleen, want praten had geen zin. Je kon elkaar onmogelijk verstaan. De gemiddelde leeftijd van de dames was 15 jaar, dat van de heren lag op 50 jaar.
Er was een dj die het publiek opzweepte met gebrul in een microfoon, kreten van maximaal twee lettergrepen, voor zover het te verstaan was. "Handen in de luuuuuucht!!" Daar gingen de handen in de lucht.

Op de bar stonden een paar gangmakers te dansen, aanbeden door de gemeente. Het was een dolle boel. Ik moest even naar het toilet. Een moment van relatieve rust. Van het toilet afgekomen kreeg ik problemen met de terugkeer. Ik had geen portemonnee bij me en kon daarom geen euro afrekenen. Wat nu? Even hield men mij gevangen, maar toen men het nutteloze van deze actie inzag, kon ik mezelf vrijkopen met drie sigaretten. Maar ze zouden het in de gaten houden!
We hielden het ongeveer een half uur uit. De rest van de avond/nacht heb ik nodig gehad om bij te komen. Dit nooit meer, nam ik me voor. En ik hield woord... tot dit weekend.

voorbeeld van andere skihut

Voor de deur stonden enkele kleerkasten van anderhalve meter breed. Ze keken verschrikkelijk chagrijnig, en gaven je het idee dat je iets verkeerd had gedaan ook al wist je niet wat. Prompt deed ik iets verkeerd - ik wilde naar binnen met mijn jas aan - direct bleek dat er verschillende mates van chagrijnigheid zijn. Ze keken nu nog pissiger en intimiderender dan daarnet. Ik werd bang. Dit was geen goed begin.
Gelukkig kwam net mijn lieftallige afspraak aangelopen, die me door de avond heen coachte.
Je moet je jas daar afgeven, ik heb nog wel 2 euro voor je.
Binnen bestelde ik een Palm en een limonade. Ik kreeg een zwoele blik en een vette knipoog, die weer als sneeuw voor de zon verdwenen toen mijn fooi binnen was en ik niet meer bestond.

Opvallende verschillen met 4 jaar geleden. Het was minder druk en de muziek was minder hard (of misschien stonden we nu op een betere plek). De nummers hadden geen maximum speeltijd van 50 seconden maar duurden soms wel anderhalve minuut. De gemiddelde leeftijden waren wat naar elkaar toegegroeid.
Maar de dj deed nog atijd hetzelfde (wie wil er mee naar Spanjeeeeeeeeee?), en op de bar stonden nog altijd twee animeermeisjes (m/v). Ik heb het ruim een uur uitgehouden, wat ik erg knap vond. Volgende keer ga ik in de lamp hangen. Opeens maakte de dj een foutje, hij zette Eddie Cochran op. Bij de eerste riff van C'mon Everybody was ik op de been en speelde een heel behoorlijk luchtgitaar. Ik zag op de bar dat de dames niet wisten hoe ze hier op moesten bewegen. Ze keken heel vies naar de dj en ik zag ze denken: Wat IS dit?
De dj herstelde zich (wie is er geiiiiiiiiiiiiil?) en zette een nieuwe meestamper op. Het is uit de mode om muziek te maken met echte instrumenten. Toch kwam er nog af en toe een ouwe kraker uit de doos, zodat ik maar gewoon op de been bleef, en voor ik het wist hadden we de aandacht van het deurmeisje getrokken. Die had wel zin om te dansen en te lachen, maar ze mocht geen van beide. Ze moest in haar rol blijven. Als er een kleerkast zich naar haar omdraaide hield ze haar gezicht in een verveelde plooi, keek hij de andere kant op dan danste ze even in onze richting, zittend op haar kruk. Ik had een beetje meelij met haar.

Uiteindelijk was niet ik degene die weg wilde maar mijn gezellin. Anders hadden we misschien de hele nacht doorgegaan. Misschien ook niet.
Volgende keer trek ik mijn skipak aan en bind ik latten onder. Wie houdt me tegen!?
lutek Zondag 14 Oktober 2007 at 12:25 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.