Gent 2

Doel: Gent.
Nee.... doel: Wim Mertens.
Of nee, ook niet... doel: Weekendje weg.

Omdat we geen idee hadden wat er eigenlijk te beleven zou zijn in Gent, lieten we ons verrassen. We hadden van te voren inlichtingen proberen in te winnen bij tal van Gent-gangers - er zijn er nogal wat - maar veel wijzer werden we niet. (zie vorige blog-entry)

We besloten rond te lopen tot we niet meer konden en dan bij het dichtsbijzijnde café ons weer op te laden. Dat plan slaagde wonderwel. Behalve dan dat we niet precies wisten wanneer onze batterij weer vol was. Hannie meende dat na een Klokke Roeland, een Manneken Pis en een Reinart Grand Cru mijn tank wel weer op volle sterkte was, maar ik wilde geen risico nemen en bestelde nog een Jan van Gent. Het lot besliste... er was geen Jan van Gent meer op voorraad, dus gingen we toch maar een restaurant opzoeken.


Het eten in Gent is van buitengewoon goede kwaliteit. En aan nouvelle quisine doen ze niet, dus: geen halve borden, gewoon het volle pond. Of kilo, in veel gevallen. Het was zoveel dat we niet meer wisten of we naar buiten waggelden van de drank of van het eten.

De volgende dag bezochten we enkele kerken, torens en kastelen. Alles even mooi, maar door een merkwaardig magnetisch veld - de geleerden hebben het al over de Gentse Bermudadriehoek - liepen we zonder voornemen pardoes weer naar binnen bij Het Waterhuis aan de Bierkant. (Ik ben niet gek, het heet echt zo)


Des avonds was het tijd om Wim Mertens te bezoeken die een concert gaf in de Handelsbeurs, met 5-koppig ensemble. Ken je Wim Mertens niet? Ga je dan heel hard schamen. De muziek was hemels, en de reactie van de meester zeer komisch. Na ieder nummer stond hij op, liep afwisselend linksom en rechtsom om het ensemble heen, bejubelde hen, gooide zijn knuisjes in de lucht alsof zijn team een doelpunt had gescoord, en liep weer naar de vleugel.


Dit alles volkomen terecht, want het ensemble speelde zijn muziek ten beste.
Na afloop maakten we een korte vergeefse zoektocht naar mijn notitieboekje dat uit mijn jas was gevallen. Gentse straten zijn behoorlijk schoon en de vinder zal het vast in een prullenbak hebben gegooid.

Een drankje toe in een lugubere zaak gaf de burger moed door een kleine gebeurtenis. Tussen 20 dronkelappen in bestelde een goedgekleede Italiaan een koffie en een cognac. De bardame schonk op goed geluk een bodem in het glas, wendde zich - ondanks alle mensen die hier vaker kwamen - direkt naar mij om te vragen of de vulling voldeed, wat ik beaamde. Ze had in 2 minuten gezien dat wij de enigen waren die hier verstand van zouden hebben. Ik beschouwde dit kleine voorval als een groot compliment.

We sjeesden terug naar huis, met inmiddels bekende tussenstop bij supermarkt en bierspeciaalzaak, want je komt niet ieder dag in België, en het is goed om enkele souvenirs mee te nemen. We zullen nog weken terugdenken aan dit mooie weekend te Gent.
lutek Dinsdag 06 November 2007 at 01:48 am | | default
Gebruikte Tags: ,

twee reacties

Arno
Je bent niet gek! Het bestaat echt!
http://www.waterhuisaandebierkant.be/
Arno, - 07-11-’07 13:16
Lutek
Het bestaat, het bestaat, allee... maar toch... ik vind het nogal een boude uitspraak: te zeggen dat ik niet gek ben
Lutek, - 15-11-’07 17:33
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.