Benengedoe

Hannie is gisteren in het ziekenhuis geweest voor een operatie. Enkele stoute bloedvaten zijn met een huub huub barbatruc hopla! verwijderd en met kracht in de prullenmand geworpen. Ze mochten niet mee meedoen.
Al enige weken keek Hannie uit naar de operatie. Collega's verklaarden haar voor gek, en waren bang dat de ingreep daarom erg zou tegenvallen. Niets bleek minder waar.

Ik leverde haar af om 7 uur in de ochtend en om 7 uur in de avond haalde ik haar weer op. Nog voor de middag had ik geen nagels meer aan mijn vingers, zodat ik nog voor de lunch aan mijn tenen moest beginnen. Juist toen werd ik gebeld door de chirurg die mededelde dat de operatie achter de rug was, danwel onder (en boven) de knie, en dat die geslaagd was. Ik kon weer ademhalen, brak mijn 3e pakje sigaretten open, en blies de visioenen van een eeuwigheid van witte gangen het raam uit.


Ze was even na de middag weer bij kennis en had de middag doorgebracht met een scala aan aktiviteiten. Zo had ze gelezen als de buurvrouw daarom vroeg. Dat vragen bestond er uit dat ze haar verwarde mond opentrok. Meelij kent zijn grenzen.
Ze had muziek geluisterd als het personeel er om vroeg. Dat vragen bestond er uit dat een overbezette middagploeg werd vervangen door een onderbezette avondploeg. Chaos kent zijn grenzen.
Ze had grappen gemaakt met de Bosnische overbuuf als de situatie erom vroeg. Dat was iedere keer als één van hen ging verliggen en een gil gaf van de pijn.


Eigenlijk had ze het wel naar haar zin gehad. Ze had het beschouwd als een 'dagje uit' en besprak de dag inderdaad alsof ze was wezen winkelen in een onbekende stad. Ze vond het jammer dat ze aan 2 benen tegelijk was geopereerd, anders had ze nog een keer terug gemogen. Bij het horen van zo'n opmerking denken de meeste mensen dat ze beter aan haar hoofd geopereerd kan worden, maar ik val er niet meer bij van mijn stoel.


Ik doe het huishouden en kook de aardappels. Ik was en ik strijk. Ik heb mogelijk iets van de narcose opgesnoven want ik strijk helemaal niet, schiet me nu te binnen, dus ik berg snel de plank weer op. Ik heb zelfs gisteren een stukje GTST mee zitten kijken, maar na 10 minuten werd me dat toch te veel. Ik kom nauwelijks meer aan het edele nietsdoen toe waar ik zo goed in ben. Maar ik vind het niet erg. Als Hannie maar weer snel op de been is.
lutek Donderdag 22 November 2007 at 11:37 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.