Consul

Al lijkt het Einde der Tijden soms nabij, Sodom en Gomorra schering en inslag, toch is er altijd nog De Consul.

Ziedaar de geweldige openingszin van dit stukje, die ik reeds vanmorgen had bedacht. Nu ik de zin opschrijf, ben ik er echter niet zo tevreden meer mee. Want behalve dat De Consul kan worden opgevat als troostpaleis, kun je er namelijk ook de conclusie uit trekken dat, hoe vreselijk je weekend ook is, het altijd nog erger kan. Door een bezoek aan De Consul te brengen.

Maar ik hanteer de eerste uitleg, laat je dat gezegd zijn. Het staat je vrij het hiermee oneens te zijn. Het staat je ook vrij in de Westersingel te springen.


Barman M. bedient me nog voordat ik zit van een frisse pint. Ik blijf staan. We halen herinneringen op over diverse barmannen m/v van de afgelopen 15 jaar. Een behoorlijk zinloze maar reuze gezellige bezigheid. Barman M. herinnert zich ook nog dat er eens op een zaterdagmiddag een man met zijn huisdier de zaak binnenkwam. Ik weet waar Barman M. het over heeft, want ik was er toen zelf ook. Het huisdier in kwestie was namelijk een volwassen varken, een kleine 2 meter groot.
-Mag Japie mee naar binnen?
Het mocht. De man bestelde een vloeibare versnapering voor twee. Een biertje en een bakje water. Na 10 minuten verliet hij het pand, een ieder in verbijstering achterlatend. Verderop was iemand van zijn kruk gevallen.

Ik heb vanmiddag vruchteloos naar het bewijsmateriaal gezocht. Ik had een foto genomen van het tafereel, maar kan die helaas niet meer vinden.


Terug naar het heden (of ook weer niet). Barman M. vertrouwt me toe dat hij de laatste weken zeer gecharmeerd is van de muzikale talenten van ene Neil Diamond. Hij zegt dit op een toon die doet vermoeden dat hij niet wil dat iedereen het hoort. Ik zeg dat ik ook enkele platen van de beste man in de kast heb staan, en dat ze zelfs wel eens uit de kast zijn gekomen ook. Barman M. beent naar zijn CD-tas verderop achter de tap. Met trots presenteert hij de nieuwste verzamelaar van zijn jongste held. De verzamelaar kent nagenoeg dezelfde nummers als de vorige 3 verzamelaars. Ik zeg dat ik nummer 3, 4 en 8 erg goed vind. Barman M. komt nu ook uit de kast, het kan hem opeens niets meer schelen wie het allemaal weet. Sterker nog, hij breekt abrupt de Arctic Monkeys af en schuift de CD in de speler.
[voor symboliek had ik hem beter Pearl Jam kunnen laten vervangen door Diamond maar zo was het nu eenmaal niet]


Sweet Caroline knalt knetterhard door De Consul. Dit is wel niet nummer 3, 4 of 8 maar ik steek toch mijn duim op naar Barman M. Hij beukt met zijn vuist in de lucht op de maat van de muziek en zingt luidkeels mee. Menige bezoeker kijkt verstoord op en een enkeling maakt een opmerking.
Heeft dan niemand smaak? Nee, vanavond niet. Iedereen krijgt er wel dorst van en flink ook. De smaak doet het toch nog opvallend goed.
lutek Zaterdag 08 December 2007 at 10:04 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

twee reacties

Arno
Ach, als je maar genoeg drinkt is alles te pruimen. Zelfs Neil Diamond.
Arno, - 12-12-’07 08:24
Bas
Nou ja, wat is er mis met Neil Diamond? Ik daag Arno uit om een fles Amaretto leeg te drinken, een plaat van Arne Jansen op te zetten en een lovende In memoriam op deze blog te plaatsen. Als drank dan toch alles te pruimen maakt, dan gelijk goed doen.
Bas, (E-mail ) - 13-12-’07 18:14
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.