Going down in musical history

Vandaag was een goede muziekdag.....
(ogenblik - ik zet even iets op - ehhm.. - een oud Captain Beefheart concert - dat wil altijd wel)
Op geschiedenis tv had ik vandaag Siouxsie kunnen zien, alsmede Joy division, en Daniel Johnston. Ik heb het allemaal gemist omdat ik een 'uurtje' wilde bowlen. We wonen 6 verdiepingen (wat in werkelijkheid verhogingen zijn) boven

Bowling Zuidplein dus een bowlingopwelling is snel verzilverd. Op stadionsterkte werd nadat de meeste andere bezoekers waren heengegaan Muse gedraaid (deze Radiohead-imitatoren hebben toch 1 of 2 leuke nummers, dat valt niet te ontkennen) en tevens 'Adolescent Sex' van Japan en 'Stripped' van Depeche Mode. Ik ging uit de bol; morgen zal ik die wellicht gaan zoeken. Direct na thuiskomst bekeek ik op geschiedeis-tv wat er over was van de muziekgeschiedenisavond en genoot van TC Matic, Gun Club, en een week oude Style Council. De vingers werden behoorlijk afgelikt. Voor 'Götterdämmerung 2000' (met Joy Division e.a.) zal ik later deze week nog een kans hebben het te zien. Ik mag het eigenlijk niet missen.
Het voelt vreemd, het is anders dan 15 jaar geleden, dat ik een weerzien met dit legendarische programma niet prefereer boven een dom avondje bowlen en drinken, waarvan een van de twee niet eens goed lukte. Vroeger zou ik eerste rang hebben willen zitten, nu niet meer. Ik vind het geweldig maar het is niet meer mijn leven, het leven. Er is meer....
...Of misschien is er niet meer, maar is het net zo onbelangrijk geworden als al het andere. Doet het verschil er toe?
De totale passie voor muziek is weg, zoveel is zeker.
Wat ik leuk en niet leuk tegelijk vind, is dat na 20 jaar de muzikale hoogtepunten uit de kast worden gehaald waarvan ik 20 jaar geleden al tegen iedereen zei dat het muzikale hoogtepunten waren. Dat dit de bands waren die zouden worden genoemd in de muzikale annalen.
Het is leuk om gelijk te hebben... maar ja, dat wist ik toen al. Geen nieuws.
Niet leuk is dat het nu te laat is om nog iemand ter wereld te overtuigen van de waarde van die bands. Ik zie de mensen van toen niet meer. (Ik vermijd het woord 'vrienden' zonder enige moeite.)
Maar eigenlijk kan me het bovenstaande niet meer interesseren, en of dat leuk is of niet leuk weet ik niet. Als je niet alleen weet, maar ook voelt, dat je met geen enkel mens werkelijk 1 kan zijn, op muzikaal dan wel op ander gebied, spaart het een hoop tijd en ergernis.
Als je het niet voelt, ontstaat wellicht het idee dat je nuttig bezig bent terwijl niemand er iets aan heeft.
Voorlopig geeft Captain Beefheart een van zijn beste concerten ooit - Denver '73, door keelproblemen grotendeels instrumentale show- en ik ben blij te kunnen constateren dat ik daarvan kan genieten.
Met muzikale groeten vol nootjes en riedeltjes,
Lutek

lutek Dinsdag 29 Mei 2007 at 01:17 am | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.