Halte Schiedam

Met enige mate van hooghartige lafhartigheid (of andersom) noem ik dit artikel 'Halte Schiedam'. Ik bedoel daarmee dat Schiedam beter als tussenstation gezien kan worden. Dit zullen vele Schiedammers oneens zijn met mij. En misschien hebben ze gelijk.
Er stappen mensen in en uit te Schiedam. Ik stapte uit omdat ik uit was en aan het stappen. Maar eigenlijk was ik op de fiets, waardoor de beeldspraak in wankel evenwicht komt te staan.
Laat ik deze alinea afsluiten en een nieuwe beginnen.

Een stoplicht springt op rood, een stoplicht springt op groen, in Schiedam is altijd wat te doen. [vrij naar Herman Finkers]
Zo was er laatst bijvoorbeeld een optreden van de her en der bekende toestenist/zanger Robert Berger. Ik was erbij. En er waren nog andere mensen bij. Sterker nog, alle barkrukken waren bezet in de Kajuitbar, zodat ik moest staan.


Ik keek onwennig om me heen en probeerde me tegelijkertijd ook een houding te geven die geen aandacht zou trekken in deze gelegenheid. Er waren wat rockers, kuiven, barflies, Ome Jannen en Tante Truusen, alles zat er door elkaar heen. Moest ik nu - om zo min mogelijk op te vallen - bij een van hen horen, of moest ik juist helemaal nergens op lijken? Het is een vraag die gewoonlijk niet bij je opkomt, maar deze avond voelde ik me toch een beetje alsof ik een saloon binnenkwam in een klein stadje in het Wilde Westen van 1840.

Omdat er enkele meereizers waren - ik had ze niet direkt gezien bij binnenkomst - vond ik toch de aansluiting met de aanwezige mensheid. En Robert was net klaar met zijn eerste setje, hij kwam erbij staan, en er ontstond een geanimeerd gesprek. Dat breidde zich verder en verder uit, en ik kreeg bijna het idee dat iedereen speciaal voor onze aanwezigheid aanwezig was.
Maar als je beter oplette, kon je zien en horen dat dat niet zo was. Ome Jan bijvoorbeeld, bleek helemaal niet met de muziek bezig te zijn. Ik dacht dat hij een dansje maakte, maar hij probeerde keer op keer vergeefs op zijn kruk te gaan zitten. Uiteindelijk stuurde Tante Truus hem naar huis. Even later herinnerde ze zich dat Ome Jan helemaal geen sleutel bij zich had, en maakte ze zelf ook aanstalten om te vertrekken, want wie weet zou ze hem anders nooit meer terugzien. Hierbij gooide ze tot 3 maal toe haar kruk om, waarvan 2 maal op de slapende huishond. Ze leidde de hond halfweg mee naar de deur, tot haar te binnen schoot dat ze helemaal geen hond had. Hector krulde zich weer in de hoek van de bar.


Robert begon aan zijn tweede setje en speelde wat krakers die ik nog kende van de tijd dat hij zowat huispianist was in het Doelencafé, 15 jaar geleden. Ik zag een lege kruk en greep die met beide handen aan. Naast me zat een dame iets te vertellen. Ik luisterde aandachtig en probeerde me langzaam in het gesprek te mengen. Hierbij ontging het me in eerste instantie dat ze tegen niemand in het bijzonder praatte. Toen ik dat doorkreeg, was het te laat, want toen praatte ze al tegen mij. Het ontging haar kennelijk dat ik haar verhaal tot nu toe nog geheel niet gevolgd had.
Plotseling jongleerde ze haar sigaret in de lucht die pardoes in haar drankje belandde. [zie thumbnail]


Hierop verzuchtte ze lachend: "Zie je dat, dat is het teken dat ik weg moet gaan." Ze stapte op en verliet het café.
Ze liet mij achter met een groot raadsel. Zou ze op andere dagen net zo lang blijven doordrinken tot haar sigaret per ongeluk in haar drankje viel? Wat als dat nu eens niet gebeurde, bleef ze dan zitten tot de lichten aangingen en de bar werd schoongebezemd? Zou ze thuis verdergaan waar ze gebleven was? Of was dit voorval niet het enige wat haar kon doen besluiten de avond de avond te laten?
Vragen, vragen, en geen antwoorden.

Robert was klaar met zijn tweede set. Hij en zijn gezelschap waren er uit wie de Bob was. Hij was het niet.
Wist ik dat hij zelf wijn maakte? Hij draaide aan zijn snor. Ja, dat wist ik, ik heb het zelf eens geproefd. Soms word ik er nog wel eens zwetend wakker van. Tis goed spul maar je moet er een sterke maag voor hebben.

De tijd vloog en Robert was alweer bezig met zijn laatste setje voor vanavond. Een cover van een cover van Unchain my Heart viel in goede aarde. Inmiddels waren alle aanwezigen bij de zelfde octaaf aanbeland, dus werd er harmonieus en vooral ook luidkeels meegezongen. Tussendoor praatte ik met bardame Carolina, die de eigenaresse bleek te zijn. Ze legde uit dat alle soorten mensen hier welkom zijn en zich zo ook voelen. En dat er vaak 'verschillende' groepen van publiek aanwezig zijn, maar dat deze nooit met elkaar botsen.
Ze leek tevreden met de avond. Of ze ook tevreden was met de omzet weet ik niet. Ik hoop voor haar dat het elke dag feest is.
Robert was doorweekt en vroeg om een flesje bronwater. De punten van zijn snor krulden op. Het was een geslaagd optreden geweest. Hopelijk zou hij hier snel weer terugkomen.
lutek Woensdag 16 Januari 2008 at 9:43 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.