Lift

Ik fietste zaterdag van de Coolsingel terug naar huis, en deed dat in 14 minuten, op de kop af. Het was een zomerse februari-nacht en waarom zou ik de metro nemen als ik ook de pedalen kan beroeren? Ik zou op iedere andere dag niet de moeite hebben genomen om te klokken hoe lang de rit duurde. Deze keer was het echter zo dat het nog geen 24 uur geleden was geweest dat ik deze zelfde afstand op een andere manier had overbrugd. Zodoende wilde ik een vergelijking maken.

Het was vrijdag heel gezellig geweest, het weekend was goed ingeluid, mijn hoofd duizelde van de diverse stadse indrukken, en ik was er klaar voor om de terugreis te ondernemen. Slim als ik was had ik een week tevoren de nachtbustijden goed in mij opgenomen. Kwart over en kwart voor ieder uur, halte Coolsingel, in 5 minuten thuis. Stuk goedkoper dan een taxi. Dat kost tegenwoordig de helft van je uitgaansrekening, die taxi. Je zou er bijna van thuisblijven.
Vol goede moed begaf ik mij naar halte Coolsingel. Jasje open, beetje uitwaaien, glimlach, wie doet me wat?
Wie doet me wat.... inderdaad. De RET deed me wat. De halte was opgeheven. Uitgerekend de eerste keer dat ik van de nachtbus gebruik wou maken. Buitengewoon slecht timing. Het hokje stond er, maar de halte was weg.

Dan toch maar een taxi. Ik begon alvast te lopen richting Erasmusbrug. Helaas liep ik 10 minuten later al op de brug zonder dat een beschikbare taxi mij had opgeveegd. Af en toe zwaaide ik vergeefs naar een taxi die bezet was, een taxi die de andere kant opreed, een taxi die me niet zag, en een taxi die me wel zag, en wel de goede kant opreed, en niet bezet was, maar die midden op de brug natuurlijk niet kon stoppen met een viertal aanscheurende auto's achter zich. Aan de zuidkant aangekomen vond ik het financieel helemaal de moeite niet meer om een taxi aan te houden. Dan moesten ze het zelf maar weten, de schurken. Ik ging lopend verder, dat zou ze leren. Bah!


Ik stak af en toe nog een duim op, maar ik denk niet dat iemand begreep waar ik op doelde. Vreemden worden gewantrouwd, zeker na 12 uur, en binnen de bebouwde kom heb je zowiezo weinig kans. Het duurde al met al zo'n 50 minuten voor ik voor de voordeur stond. Volgende keer zou ik de fiets nemen. Zodoende zat ik zaterdag op de fiets.

Fris van wind en helder van hemel begeleide de zomerse februari-nacht mij tot daar waar zij wist dat ik wezen moest. Het ging vanzelf.
Nee, dat lieg ik, die brug zit me nog aardig in de benen. Maar dat terzijde. Ik parkeerde de fiets in fietsenhokruimtekelderopslagparkeergelegenheid en begaf mij middels lift naar een hoger gelegen etage. Ik opende de liftdeur met enige reserve, in slow-motion... er klopte iets niet maar ik wist niet wat het was. Pas nadat ik op de verdiepingsvoorkeuzetoets had gedrukt, zag ik pas wat het euvel was. Het licht in de lift schitterde in afwezigheid. Dit was zo onvoorzien dat ik er licht van paniekeerde.
Het was aardedonker, wat een eeuwigheid duurde, dan weer kwam er een lichtflits, dan was het weer aardedonker. Het duurde lang, en ik had werkelijk het idee dat ik meer verdiepingen passeerde dan ik zou moeten.


Weer was het lange tijd donker. Ik stelde mij voor hoe ik voor altijd in de lift naar boven en naar beneden zou gaan, de knoppen hadden hun functie verloren. Het zoeken naar de stopknop was moeilijk... juist als je die zag in die halve seconde van licht, was je te laat om die aan te tikken, zat je er weer naast, misschien maar beter ook, want stel je voor dat je stopt tussen 2 verdiepingen in en voor altijd in het donker zou blijven zitten? Wie zou je redden. Weer flitste er een verblindend licht in mijn ogen, ik zag even niets meer. Mijn ogen kregen niet de tijd om aan het donker te wennen, en niet de tijd om aan het licht te wennen. Een buitengewoon benarde situatie. Maar ik durfde ook niet mijn ogen dicht te houden, om ze aan het donker te laten wennen. Wie weet waar ik dan zou uitkomen. Als de lift ooit zou stoppen, zou dat misschien zijn op een verdieping die ik niet kende. Hoe wist ik dan waar ik was? Was ik nog wel in hetzelfde gebouw? De lift ging zo lang door, ik had het idee al veel meer verdiepingen te zijn gepasseerd dan dat er waren in de flat waar ik woonde. Wat was er aan de hand?

Uren later - ik denk dat het uren later was - klikte de liftdeur open. Het duurde even voordat ik het geluid kon thuisbrengen. Ik aarzelde. Toen, net op tijd, wierp ik me tegen de deur aan, die zwaaide open, ik stootte mijn hoofd tegen een ijzeren pijp van het trappenhuis en viel bewusteloos neer tegen de voordeur.

De buurman belde net aan om me te vragen hoe het met me gaat. "Ik heb je maar in je huis binnengelaten, en je op bed gelegd. Niks gebroken verder? Je mompelde iets over een lift, geen lift van vreemden of zo...wat was dat? Nou leg me dat nog maar eens uit. Weltrusten."
lutek Zondag 10 Februari 2008 at 4:39 pm | | default
Gebruikte Tags:

twee reacties

Corniel
Je moet vaker fietsen... :D
Corniel, (URL) - 11-02-’08 12:59
Helena
Leuk verhaal :-) kan er zo een analogie bij bedenken :-p
Helena, - 13-02-’08 12:25
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.