...En er Was Licht

Jarenlang was het donker geweest. Pas aan het eind werd het licht. Maar dan gingen we slapen.
Nu was het voor het eerst licht! En daarna werd het donker. En weer gingen we slapen.

De 'Nacht van Zuidplein' kan vanaf dit jaar niet meer gespeeld worden. Er is geen passende vergunning, geen dekkende verzekering. Stadse orders maken dat we hebben moeten breken met een jarenlange traditie.
Flexibel als we zijn, werd stante pede de 'Dag van Zuidplein' opgericht. Wat een idee, hoe kom je er op!?

Gedurende 12 uren worden er 9 spelletjes gebowld, 2 maaltijden genuttigd, 10 limonades besteld, almede 3 kopjes koffie en 8 flesjes Palm. Dat zijn in grote lijn de ingrediënten van de samenkomst.
Kun je niet beter zelf een baantje huren en 9 games in een uur spelen? Jazeker, maar het is de bedoeling dat je een beetje meedoet met de groep. Dat klinkt wat uit de hoogte en van de toren, wat niet eerlijk is gezien mijn eigen deelname die niet anders is te omschrijven dan zijnde vol overgave. Ik stort mij in het feestgedruis, zet de boel op stelten, sla kwink dat het een aard heeft, en gooi nog een niet onaardige bal op de koop toe. Waar ik de energie vandaan haal, is mij een raadsel. Ieder jaar opnieuw neem ik mij heilig voor me het volgende jaar niet meer in te schrijven. Op de een of andere manier houd ik nimmer voet bij stuk.

team captain wordt wakker gehouden door cheerleader

Het venijn zit hem in de staart; de eerste games zijn de rotste niet, maar wel is jammer dat als je je net een beetje warm gegooid hebt, je al reeds aan eerste maaltijd aan gaat zitten. Een onwelkome onderbreking. De crux is namelijk dat niet het spel vermoeiend is, maar het wachten. Dit klinkt wellicht vreemd in ongetrainde oren. Het wachten is vooral cruciaal als je het ongeluk hebt in een groep mensen te verkeren met wie band of interesse geen overeenkomst vertonen. Ik had geluk.
Mensen die geen geluk hadden, werden uur na uur stiller, gingen vaker naar het toilet, bezeerden zich door het al of niet opzettelijk laten vallen van ballen op voeten, of vielen spontaan in slaap. Het was geen reclame voor het verplichte huwelijk.

Nu moet gezegd worden dat de gelukkigen na enige tijd zeker overeenkomsten vertoonden met de ongelukkigen. Ze werden wel luidruchtiger, maar moesten toch ook steeds vaker naar het toilet (of ze ook gingen is iets anders), wierpen al dijenkletsend gevaarlijke ballen achterwaarts zodat regelmatig de ziekenbroeder op moest treden, en vielen uiteindelijk dronken in slaap. Geen reclame voor het vrije huwelijk.

bowler J. in gesprek met niet-bowler K.

Onverbiddelijk verglijdt de tijd. Er is geen mens die dat zal tegenspreken. Maar zo halverwege de dag worden de horloges toch menigmaal gecontroleerd. Er lijkt geen einde aan te komen. Hoeveel minuten gaan er tegenwoordig wel niet in een uur?
Ook ik riep regelmatig tijdsoriënterende hulp in van mijn telefoon (want sinds Ghana vorig jaar draag ik geen horloge meer). Ik had mij voorgenomen geen druppel alcohol te inhaleren voor de klok van 7 uur des avonds. Na 20 jaar wachten werd het 7 uur en bestelde ik een eerste Palm. Die smaakte direkt naar meer, maar ik was eerst weer aan de beurt om te gooien. Nu wordt weleens beweerd dat drank meer kapot maakt dan je lief is, wat ik niet zal tegenspreken, maar ik gooide opvallend genoeg wel onmiddelijk de hoogste game van de dag.
Ik weet niet wat U ziet, maar ik zie een connectie.

natafelen voor de maaltijd met dis- en teamgenoten

Van de 48 deelnemers is niet 1 persoon uitgevallen, wat volgens mij een record is, of ten minste een evenaring daarvan. Her en der waren wat benen gespalkt, hoofden omzwachteld en vingers gezet, maar het toont het bikkelharde doorzettingsvermogen van de gemiddelde Rotterdam-Zuidenaar dat opgeven geen optie is. Dat 'we' met dit zooitje ongeregeld de oorlog niet hebben kunnen winnen blijft me verbazen. Er gingen zelfs stemmen op om dit evenement 2x per jaar te organiseren, maar ik denk dat daaraan de drank debet was.
Daags hierna, op reguliere maandagavond-competitie was het opvallend rustig. Opzwepende muziek werd niet gewaardeerd, en het barpersoneel klaagde over een matige omzet. Het leek een oudstrijders-reünie. De slachtoffers werden herdacht. Een plaatje van Ben Cramer zorgde voor vochtige ogen. Het was geen fijn gezicht.
lutek Donderdag 28 Februari 2008 at 12:57 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.