Niet Schrikken...

De bel om 12 uur 's avonds, het gebeurt niet dagelijks.
-Hallo?
-Goedenavond meneer, niet schrikken, dit is de politie...
(Direkt schrik je je de tering, en als je van de schrik bekomen bent, heb je tijd om je nog even de kolere te schrikken.)
-Ehhh, ja?
-Bent u in het bezit van een rode auto?
- ! ! ! ! ! ! Nee he........

Je kunt 'nee' zeggen wat je wilt, maar je weet dan al hoe laat het is. Namelijk 12 uur 's avonds.
Je wilt het niet zien, maar je gaat toch kijken. Ik heb wel eens een ruitje naast een auto zien liggen. Het is geen mooi gezicht. Je hoopt dan dat de eigenaar snel terugkeert en het schadeherstel een aanvang kan nemen. Misschien voel je nog een stukje glas onder je schoen, maar goed, je loopt door en het voorval is weer snel vergeten. Wat Hannie en ik vannacht echter aantroffen overtrof iedere verbeelding. Ons autootje lag in een krans van glas. Alle ruiten waren eruit geslagen. We liepen er omheen. Links voor, links achter, de achterruit, rechts achter, rechts voor, en de voorruit. Nee, niet helemaal waar... de voorruit zat er nog in, alleen hadden we liever gezien dat die ook weg was geweest. Aan de putten, gaten en deuken kon je aflezen dat er wel zo onwaarschijnlijk grof geweld was gebruikt, dat we ons afvroegen welke beesten hier aan het werk waren geweest.

Ik bezag de zaak van een kleine afstand en kwam tot de conclusie dat hier één of meer kunstenaars aan het werk waren geweest. Met oog voor detail. De auto op een glazen spiegel, zo keurig alle ruiten eruit, maar verder op de hele auto geen kras te zien. Hier hadden devotie, oerkracht en passie om voorrang gevochten... en ja, als dan de voorruit er niet uit wil, het sluitstuk op je creatieve uiting, dan kun je wel eens de controle verliezen. Dan laat je de voorruit in erbarmelijk toestand achter... het werk was mislukt. Alles was voor niets geweest. In gedachten zag ik de kereltjes weglopen, stampvoetend, hevig gefrustreerd, op deze manier konden ze wel fluiten naar die subsidie. Toch eerst nog maar de academie een jaartje verder volmaken.

Hannie had alles onder controle, en zei wel 10x dat huilen geen zin had. We liepen terug naar huis. Ik plofte neer, Hannie belde glashandel, sleepdienst, politie, takelwagen en verzekering. Binnen een uur had ze alles voor elkaar. Zo! Dat was geregeld.
Ze plofte neer. En barste in huilen uit.
Dat ze haar auto om zeep helpen is één, maar dat ze haar aan het huilen maken is onvergeeflijk. Devotie, oerkracht en passie vechten in mij om voorrang, en mocht ik een kunstenaar in de buurt aan het werk zien, zal ik er een eigen kunstwerk tegenover stellen.

Met passionele groet
Lutek
lutek Maandag 10 Maart 2008 at 10:01 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

drie reacties

mountain
Een aantal jaren geleden is mij dit ook overkomen. Er komen dan ongedachte emoties los. Het was maar goed dat de dader niet meer aanwezig was. Ik had niet voor mijzelf ingestaan:,-((devil)>-(
mountain, - 11-03-’08 12:22
Arno
Een RODE auto...?????
Je vraagt er dan ook wel om... je kent toch het verhaal van die rode lap en die stier...?
Arno, - 11-03-’08 22:21
Arco
Jeetje zeg, wat heftig.. Jammer dat mensen niet van andermans spullen af kunnen blijven, gelukkig zijn jullie verzekerd...

Geen foto's gemaakt van dit kunstwerk?
Arco, (E-mail ) - 18-03-’08 12:51
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.