The Long-Awaited Return of the Son of Hum (en andere zaken)

Alles aan kant vandaag. We krijgen hoog bezoek. Dit weekend hebben we een logé te...ehh...te logeren. Ons nichtje Anne zal van zich doen spreken. Ze is inmiddels gearriveerd en ligt diep in dromenland. Maar vanmiddag was het zover nog niet. Vanmiddag moest even alles aan kant, zodat de rommel over anderhalve dag goed is te overzien. Planning.

Ter begeleiding ende vermaak, besloot ik wat achtergrondmuziek aan te zetten. Tante Hannie was de hoofdpersoon voor het weekend ophalen, dus ik kon mijn gang gaan. Achtereenvolgens zette ik op wat er in mij opkwam: Beat Happening, The Jesus and Mary Chain, Tom Waits, en juist toen de eerste klanken klonken van een nummertje William S. Burroughs ("Did I ever tell you about the time I performed an appendectomy with a rusty sardine can?") ging de bel. Merkwaardig, wie wist dat ik thuis was? Zou het de buurman zijn die 50 euro kwam terugbrengen? Ik weet iedere maand precies wanneer mijn geld gestort wordt, dat is 3 dagen nadat de buurman 50 euro komt lenen. 2 dagen daar weer na komt hij het terugbrengen. Niet met rente maar wel met dank, wat minstens zoveel waard is.
Ik deed open, de gang stond vol met buren, ik wist niet dat ik zoveel buren had. Ik herkende gezichten van mensen van uit de lift, uit de supermarkt, en uit beleefdheid. Kijk, daar was meneer van verdieping 9, die hele dagen thuis zit, maar altijd juist als ik uit werk kom de lift bezet houdt om een half plastic tasje vuilnis naar beneden te brengen. "Je stuurt hem wel weer naar beneden, he?", en hij wijst daarbij op de liftknoppen. "Natuurlijk", zeg ik, en druk als ik in een goeie bui ben op de knop voor de bovenste etage. (Ben ik in een minder goeie bui, wil ik nog wel eens de stopknop beroeren.)


"Goedemiddag, al tezaam", bulder ik door de smalle gang, want ik weet dat er een paar behoorlijk hardhorend zijn, "komt u voor een kopje suiker? Dat treft dan slecht, we hebben welgeteld - en ik heb het zojuist toevallig welgeteld - nog maar 4 klontjes."
Er stapt iemand naar voren, hij schraapt zijn keel, kijkt om zich heen ten teken dat hij voor iedereen spreekt, en wordt onderbroken door mijn directe buurman. Die loopt door de massa heen, groet mij, draait zijn deur open en gaat naar binnen. Een grapig gezicht. Hij lette totaal niet op de massa mensen die zich in ons gangetje had verzameld. Loopt er doorheen alsof ze er niet stonden.
Opnieuw geschraap, alsmede geschuifel van voeten. "We zijn inmiddels op de hoogte van de, wat in de wandelgangen 'de Zuiderterras Hum' wordt genoemd. We hebben ons goed geïnformeerd, vooral door..." (hier pauzeert hij even, en wijst naar mij, om extra effect te bereiken) "...Uw eigen weblog!"
Ik doe alsof ik schrik. Dat is om te verbloemen dat ik werkelijk schrik, want ik schrijf voor iedereen een weblog, maar heb daarbij toch zelden mijn buren in gedachten. Ondertussen hoor ik William S. Burroughs' schuurpapieren stem: "Did I ever tell you about the man who taught his asshole to talk?" en ik bedenk me dat het al weer 10 jaar geleden is dat de beste man het leven liet voor wat het is.
"Die 'Hum' is iets wat ons allen aangaat en we liggen er ook flink van wakker. Vanmiddag heb ik alle leden van de commissie Uit Ons Hum in spoedberaad bijeen geroepen, omdat er buitenproportioneel hum-alarm gegeven werd. We hoorden eerst iets wat klonk als een ongeöliede cirkelzaag, vervolgens iets als een kapotte stofzuiger, daarna leken alle buizen en pijpen van de B-flat aan het dansen geslagen, en daarnet hoorden we iets wat lijkt op een vertraagd afgespeeld motorongeluk. Maar waar het om gaat is, de bron van deze 'hum' is steeds één en dezelfde, en die bron bevindt zich..." (hij pauzeerde weer even, hoewel hij zelf ook al voelde dat het effect nu wel was uitgewerkt) "...achter deze deur!"

Hij maakte aanstalten om naar binnen te stappen, en ik zag dat ook de groep zich in beweging wilde zetten. Ik bleef pal tussen deur en deurpost staan en ging niet uit de weg. Ik dacht... zaag, zuiger, buizen, motor... Beat Happening, The Jesus and Mary chain, Tom Waits, William Burroughs... het klopte precies. Dit was niet de 'Zuiderterras Hum', dit was mijn muziek. Hoe durfden ze? Cultuurbarbaren waren het. Bovendien had ik niet alles aan kant gemaakt om hen hier binnen te laten. Ik pakte een paraplu van de kapstok en deed mijn beste John Steed-impressie sinds jaren. Hier hadden ze niet op gerekend en in een hum van tijd was rust en vrede weergekeerd in de gang. Ik hijgde nog na, en toen ik uitgehijgd was, hoorde ik nog steeds gehijg... vast een flauwe grap van de 'Hum', dacht ik en ik besteedde er geen aandacht aan.
Laatst had iemand me aangeraden Mr. Rama te bellen over de 'Hum'. Dat moest ik binnenkort maar eens doen. Maar eerst... oh, was het al zo laat? Hannie kon ieder moment thuiskomen. Nee, verbeterde ik mezelf, Hannie kan maar op 1 moment thuiskomen wat ieder moment zou kunnen zijn. Sterker nog, het moment was nu.


Anne was eerst een beetje bang voor Oom Lutek. "Wie is dat?", hielp Tante Hannie haar. "Dat is Oom Lutek."
Oom Lutek had het huis aan kant gemaakt, maar aan de afwas was Oom Lutek nog niet toegekomen.
Anne moest op het potje, en Lutek waste af. Hannie maakte het bedje in orde. Anne hoefde bij nader inzien geen bah-bah. Ze kreeg wel een nieuwe luier. "Bah-bah" klonk het opeens, en ik dacht dat het al te laat was. "Nee hoor," zei Hannie, "ze bedoelt de bijbel, ik heb de peuterbijbel meegekregen." Ik vond het opvallend dat deze 2 toch vrij uiteenlopende zaken met dezelfde term konden worden aangeduid, maar besloot niets te zeggen.

Het was voor iedereen een drukke dag geweest. Toen Anne lag te slapen, mocht ik weer een sigaret opsteken in de huiskamer, en ik hijgde na van de dag. "Hé!" dacht ik... maar er kwam geen vervolg op die gedachte.
We moesten morgen weer vroeg op, het was verstandig om vroeg te gaan slapen. Vandaar dat ik nog even achter de computer zit. Een spelletje kaart, een spelletje pool, een spelletje bowling. Ik voel me weer helemaal kind, alles ter voorbereiding op morgen, ik ben geheel in mijn hum. "Bah-bah" oefen ik alvast.




lutek Vrijdag 21 Maart 2008 at 11:59 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Eén reactie

Arno
Warrig, warrig... en ik ben nog best nuchter.
Maar misschien is dat juist het probleem... ik snap jouw blogjes immers altijd het best als ik flink wat gerstenat (of ander lekkers) achter de verwende huig heb laten glijden... daar snel maar aan werken dus en dit blogje wat later op de avond nog eens lezen!
Fijn (paas)weekend!
Arno, - 22-03-’08 19:24
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.