That Was The Week That Was

Het is voor het eerst dat ik een week niet geschreven heb op dit blog sinds aanvang, nu een jaar geleden. Heb ik geen interesse meer? Tuurlijk wel. Ben ik schrijversmoe? Tuurlijk niet.
Na een jaar staat de teller op 172 stukjes wat een mooi gemiddelde maakt van ongeveer 1 per 2 dagen. (Een favoriete-stukjes-top-10 behoort tot de mogelijkheden en suggesties zijn als vanouds welkom)

De reden dat het een week 'stil' was op dit blog is er niet; het kwam er gewoon niet van. Laat ik de week in vogelvlucht met u doornemen en mij alzo verklaren.

Zaterdag was ik naar de stad geweest en heb zondag daardoor zo lang uitgeslapen dat ik niet tijdig meer iets zinvols uit mijn botten kon klappen. Toen ik dan toch uiteindelijk achter (voor?) de computer plaatsnam, heb ik slechts online pool gespeeld en enige spelletjes kaart. Iemand moet het doen, ik offerde mezelf op.
Maandag moest ik onverwacht invallen voor iemand op de bowling. Met een team van 2 versloegen we een team van 3. Dat moest gevierd worden, wat helaas ten koste ging van zinvolle schrijverij. Dinsdag is de vaste bowlingavond. Omdat ik zelden 2 dagen achter elkaar goed gooi, was winst onverwacht en moest deze uit pure blijdschap andermaal omgezet worden in een stevige barrekening, die wel eerst aangemaakt en opgebouwd moest worden. Tijd is geld, dus koos ik voor Leffe.
Woensdag kwam ik tot het besef dat er een deadline aankwam. Nu hou ik ervan om de rekbaarheid van deadlines te testen, maar dit was er een die ik zeker niet wilde breken. Ik moest schrijven, zodat ik de rest van die avond niet meer kon schrijven.
De dag te laat begonnen, wegens de avond ervoor, maakte dat ik de hele donderdagse werkdag achterliep danwel achter dingen aanliep. Uitgeblust viel ik bij thuiskomst neer, om veel te kort daarop kok en gastheer te mogen uithangen voor welkom te-lang-niet-gezien bezoek dat maagdelijk (ik bedoel hier de maag, laat dat duidelijk zijn) gevuld moest worden, alvorens aanvang van kostbare zit te nabijgelegen Ahoy-complex voor bijwoning grijze mammoeten van de popmuziek. Een afwas van 4 dagen vulde het overgebleven uur tot oogsluitingstijd.
Vrijdag, toch weer in uitgelaten stemming - weekend dra zijnde - besloot ik niet direkt naar huis te gaan, wat de grondslag legde... ik mag wel zeggen: wat het fundament legde om voor 12 uur helemaal niet meer thuis te geraken. Wel hoorde ik mijn roeping roepen, gaf gehoor, en heb daardoor zeker 4 stukjes geschreven. Dat was helaas in mijn hoofd, niet op papier Ik kan ze dan ook niet herhalen.
Nu, tintelende zaterdag, inmiddels zondag, heb ik eerst enkele verplichte nummers uit de wereld geholpen want anders blijven die ook maar liggen. Je weet hoe dat gaat. Dus eerst: de was, de afwas, een LP van Gong, een LP van Spooky Tooth, en een LP van Poison Girls; dan pas schrijven.

Was dat nu echt zo moeilijk, een stukje schrijven? Nee, geenszins. Ik bedenk gewoon wat er gebeurt, gooi de woorden een beetje door elkaar, en schrijf. Een kind kan de was doen.
Was het dan tussendoor - tussen bovengenoemde gebeurtenissen - echt niet mogelijk om even een paar goedgeplaatste regels aan het blog te dicteren? Nee, want tussendoor - tussen bovengenoemde gebeurtenissen - maakte ik de paar overgebleven uren vol met het bekijken van alweer de 24e editie van Wrestlemania.

Weinig mensen weten dat ik liefhebber ben van de Amerikaanse showworstelsoap. Geef je dat publiekelijk toe, word je al snel geweerd bij de deur van de betere clubs in Rotterdam. Begrijpelijk, ze hebben een naam hoog te houden. Met dat in het achterhoofd heb ik me toch erg geamuseerd bij het aanschouwen van de capriolen van de acrobatische krachtpatsers waarmee de 24e editie gevuld was. Ik geloof dat er hooguit 1 worstelaar zijn rug brak en 2 anderen zoeken elk een nieuwe knie. De schade bleef beperkt.
De voorspelbaarheid van de wedstrijden was helaas nog groter dan voorgaande jaren, maar het genoegen was er niet minder om.
2 van de 3 kampioenschapstitels wisselden geheel volgens plan van eigenaar, en een robbertje vechten tussen een 68 kilo zware bokser en een 200 kilo zware worstelaar werd moreel gewonnen door die laatste. Aan moreel winnen heb je niets als de ander je met behulp van 6 bodyguards en een boksbeugel buiten westen slaat, maar je moet ergens je winst halen, vermoed ik. Het was alleszins een dolle boel, dat zeker.
Verder werd onder staande ovaties en stromende tranen een carriere van 36 jaar beëindigd, een hele zit. De beste man heeft vanaf deze week niets meer om handen. Als binnenkort de vraag afneemt om bij talkshows verhalen uit de oude doos te komen oplepelen, en als zijn schaduwschrijver de autobiografie bij de drukker heeft afgeleverd, zal hij denkelijk besluiten een drukke verkeersader over te steken in een buitenwijk van een middelgrote stad in North Carolina. Ik heb hem altijd veel succes gewenst bij het welslagen van zijn voornemens, dus doe dat ook nu. Ric Flair... daar ga je !
lutek Zondag 06 April 2008 at 02:37 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.