Dingetjes

Hebbedingetjes, gadgets, apparaatjes, speeltjes. Als kind kon ik er geen genoeg van krijgen. Op tv zag ik Fred Oster een dingetje demonstreren waarvan de werking hem volkomen ontging.
"Kijkt u eens, dames en heren, dit is een nieuwe uitvinding uit Amerika. Het is een...ehhh..."
Hij zag het zelf waarschijnlijk ook voor het eerst en leek er alles aan te doen om het kapot te maken.
"En iedereen die hier vanavond in de zaal zit, krijgt er eentje mee naar huis!"
Een donderend gejuich steeg op uit de zaal. De mensen stampvoeten op de houten tribunes.
Ik wilde naar Amerika, waar iedereen in huizen vol gadgets woonde, of, als dat niet kon, wilde ik een opname bijwonen van de Wie-Kent-Quiz.


Ik zou nu niet 1 zo'n gadget meer voor de geest kunnen halen. Hebbedingetjes. Die je graag met je meedraagt, maar waar je eigenlijk weinig aan hebt of mee doet. Gadgets, toen een nieuw geïntroduceerd, mysterieus buitenlands woord, waren schaars. Of misschien werden ze wijselijk uit mijn blikveld vandaan gehouden, zodat ik dacht dat ze schaars waren. Nu zijn ze niet meer schaars. Er zijn zelfs winkels die niets anders dan gadgets verkopen. Het meest populaire gadget blijft natuurlijk de mobiele telefoon.


Een mobiele telefoon gebruik ik om mee te bellen of om een sms mee te versturen. Kleur, formaat, vorm en opties boeien me niet.
Vandaag zag ik iemand in de metro bij wie dat anders was. Het was een Turks meisje van een jaar of 17. Ze voerde 2 telefoongesprekken tegelijkertijd, 1 met haar vriendin en 1 met haar moeder. Dat was verwarrend, niet alleen voor mij, maar ook voor haar vriendin en voor haar moeder.
-Joh maar waar ben je dan geweest joh? / Nee, ik zit nou in de metro. / Heh? / En wat zei die dan? / Nee, ik heb mijn moeder aan de andere kant. / Nee, ik heb Fatima aan de andere kant. / Ja, ik ben onderweg. / Ja, ik kom naar huis. / Nee, ik ga naar huis....
Het roze (paste goed bij haar lippenstift), zijwaarts in- en uitklappende toestel ter grootte van een behoorlijke aansteker werd in de tas gedaan, het gesprek met de moeder was voorbij. Waar het gesprek precies was geëindigd had ik zo snel niet in de gaten gehad.
-Fatima! ... Hallo? ... Hey, Fatima!
Ik denk dat Fatima met een ander toestel de moeder van haar vriendin aan het bellen was, om te vragen wat er nu eigenlijk was afgesproken.


Het meisje keek naar haar rode toestel, een toestel met glitters en lichtjes, dat uitstekend paste bij de kleur van haar oogschaduw.
Ondertussen haalde ze het roze weer tevoorschijn en begon als een razende een sms-je te tikken. Met links!
Daar was Fatima weer, op rood. En daar was ze opeens weer weg. Verbinding verbroken. Batterij op? Ik heb wel eens gehoord dat je met een bijna lege batterij niet meer kunt bellen, maar nog wel een sms-je kunt versturen. Misschien had zij het ook gehoord, want ze stuurde nu het halve sms-je van roze naar rood. Toen dat ontvangen was, tikte ze dat verder af, terwijl ze alweer met de andere hand - het leek wel of ze 3 handen had - de vriendin opnieuwe belde, met roze.
Of misschien zat ze haar moeder te bellen. Of misschien zat ze zichzelf wel te bellen.
Opeens ging de telefoon van een Surinaams meisje dat naast het Turkse meisje zat. Het was te mooi om te denken dat ze elkaar nu aan de lijn hadden, maar geheel uitgesloten kan het niet worden.
Ik leerde dat de kapsalon van 7 euro in de stad nog kleiner was dan die van 6 euro bij het Surinaamse meisje om de hoek. En daar zat al niks op!
Ik moest uitstappen, wat ik een beetje jammer vond.


Toen ik thuiskwam deed ik mijn jas uit en legde ik mijn tas neer. Die tas kwam me wat groot voor. Ik onderzocht de inhoud. Jawel hoor, ik was andermaal vergeten het pak koffiefilters op kantoor achter te laten, dat ik iemand beloofd had. Ik loop er al vanaf maandag mee heen en weer, vergeet het steeds op de juiste plek achter te laten. Iedere ochtend opnieuw stop ik het vol goede moed in mijn tas.
Andere mensen hebben 2 mobiele telefoons, ik heb een pak koffiefilters. Het is misschien niet zo cool, maar ik draag het graag met me mee, ook al doe ik er niet echt veel mee. Ik denk dat ik het pak koffiefilters maar als mijn gadget ga beschouwen.
lutek Donderdag 24 April 2008 at 11:58 pm | | default
Gebruikte Tags:

Eén reactie

Arno
Het 'moeilijke' van een kapsalon is dat je hem (?) zo snel mogelijk na bereiding moet consumeren.
Anders ontstaat er broei, wordt de frites klef en is de kapsalon niet meer te genieten.
De belkapsalon valt dus eigenlijk meteen af, want hoe goed de brombezorgers het meestal ook bedoelen, ze rijden toch net niet hard genoeg om een kapsalon op tijd, dus voor de broeifase, af te leveren.
Een meteen na bereiding voorgeschotelde kapsalon daarentegen kan (mits opgebouwd uit goede ingrediënten) een traktatie zijn!
Arno, - 26-04-’08 01:55
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.