"Geen Probleem"-Wijk

Het lastige met Koninginnedag is dat je het idee hebt dat je iets leuks moet gaan doen, terwijl je eigenlijk al jaren liever thuis blijft en niets doet. Het grote aanbod aan georganiseerd vermaak maakt het je niet gemakelijk. Je hoofd tolt van de enorme hoeveelheid plekken waar je niet terecht wilt komen. Zo erg dat je er per ongeluk toch terecht komt. Koninginnedag is hard werken.

Na verrichting van enig verkenningswerk thuis, besloot ik ergens op ontdekkingstocht te gaan waar ik nog nooit geweest was. Café Okee in Crooswijk had mijn aandacht getrokken, wegens plaatsing van podium met schone kunsten. Mochten de kunsten niet schoon blijken te zijn, waren de optredende dames dat in ieder geval nog altijd.
Het veldwerk begon om ongeveer half 5, het café was toen al een kleine 6 uur open. Hoewel het waarschijnlijk zinloos was om te proberen deze achterstand goed te maken, ging ik toch direct over tot actie en bestelde een flinke ris consumptiebonnen. Je weet maar nooit. Ik nam positie in op het plein naast het café, zette mijn plastic beker met inhoud op een tafeltje en zag het onmiddellijk wegwaaien. Geen nood, bonnen genoeg.


De band was al halverwege hun optreden toen ik arriveerde, en juist toen ik er een beetje 'in' begon te komen, hielden ze al op. Tijdelijk. Er werd een pauze-act opgetrommeld bestaande uit de graaggeziene gasten van kruk 1, 2 en 3. Dat zijn ongeveer alle krukken die het café telt, want het is nogal klein. Ze brachten een lied ten gehore op de wijs van Hazes' 'Bloed, zweet en tranen', dat nu heette: 'Lou, Roy, en vrienden'. Uit alle macht zong het hele plein mee. Ik betrapte mezelf erop dat ik luidkeels meedeed. En niet alleen ik, ook een camera betrapte mijzelf erop, reden waarom ik het betreffende webadres niet prijsgeef. Aangezien ik het absurde idee had dat het lied best goed in het gehoor lag, telde ik voor de zekerheid het aantal tot nu toe verzilverde bonnen. Het zou de laatste reality check van de dag zijn.

De gelegenheid doet zijn naam eer aan, het is er buitengewoon okee. Ik dacht in een probleemwijk te verkeren, maar niets bleek minder waar. Oud en jong, en blank en zwart (en alles wat daar tussen zit) danste met elkaar dat het een aard had. De beentjes gingen van de vloer, de voeten volgden, ze hadden veelal geen keus. Ik hield mijn bekertje tap stevig vast en zag een tafeltje door de lucht vliegen. Ik stond in een nogal tochtige hoek.
Opeens stond daar een dame met een gitaar. Zij heette Little Mystic en zette zo'n keel op dat de wind onmiddellijk ging liggen. De meeste aanwezigen gingen ook liggen. Zelf hield ik me net op tijd vast aan een lantaarnpaal, wat helaas wel ten koste ging van alweer een bekertje fris. Het gaf niet, de bonnenvoorraad leek oneindig.
Als Little Mystic niet aan het optreden is, heet ze trouwens gewoon Margreet. Voor een optreden echter, klinkt dat wat karig.
Terwijl de feesttent met donderend geraas aan mijn oog voorbij trok - de wind was weer opgestoken - drong langzaam het besef tot mij door dat ik deze dame eerder had gezien, vermoedelijk een jaar of 12 geleden in een niet meer te achterhalen kroeg in de Rrrdamsche binnenstad. Voer voor knagende falende herinnering.


Het 'bouncy castle' was nu aan de beurt. Het steeg eerst loodrecht op en werd vervolgens tussen de auto's door verderop de straat uit geblazen, inclusief een zestal nietsvermoedende kinderen. Ze hadden de tijd van hun leven.
Ik besloot dat het tijd was voor een 'career move' en ging over op de rode wijn. Ik geloof dat ik er geen spijt van had. De stem van de zanderes klonk opeens een stuk warmer. Tussen twee nummers door kwam er zo'n windvlaag aan dat het huizenblok rechts van de straat opeens ondersteboven viel, maar ze hoefde slechts 2 keer uit te halen of het stond alweer overeind. Wat een stem!
Ze was net klaar met haar optreden toen ook het hele podium met de noorderzon vertrok. Dat was op het nippertje.


In de Ierse pub is altijd nog wel een bandje te bewonderen, en je hebt in ieder geval een dak boven je hoofd. Mijn haargrens was inmiddels 3 centimeter opgeschoven, dus ik kon wel een dak boven mijn hoofd gebruiken. Nu is er in de Ierse pub 1 ding belangrijker dan bier en muziek en dat is voetbal. Ik heb 3 mensen geprobeerd te overtuigen van het idee dat voetbal, na curling, zo'n beetje de domste sport is die er bestaat; toen gaf ik het op en ging heen. Intussen had ik me bij een groepje bekenden gevoegd die ook op het punt stonden de heilige bal op het heilige beeld vaarwel te zeggen. Iemand stelde voor om naar Amsterdam te rijden en het was op dat moment kenmerkend voor de stand van zaken dat iedereen dit eigenlijk best wel een goed idee vond. Ter hoogte van Schiedam begon iemand de uitvoerbaarheid van het plan te betwisten en besloten we al ras de auto bij de eerste de beste gelegenheid te parkeren op een daarvoor bestemde plek. Als er in Schiedam 11 kroegen zijn, zullen we waarschijnlijk een elf-kroegen-tocht gemaakt hebben, maar geteld heb ik ze niet.
De meeste mensen waren in ieder geval erg vriendelijk en ik denk dat we aan iedereen beloofd hebben snel weer eens terug te komen. Als we het kunnen vinden, zullen we dat ook zeker doen.
lutek Donderdag 01 Mei 2008 at 8:23 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Eén reactie

Arno
Klinkt als goed bestede tijd!
Mijn K-dag?
Stroopwafels en bier, heel veel bier... en echt, dat is een prima kombinatie!
Kijk anders even op http://www.youtube.com/amazingstroopwafe..
Wees maar niet bang, ik kom niet in beeld, want... ik was de cameraman!
Arno, - 03-05-’08 00:03
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.