Ellen en Overhemden

In een voorprogramma had ik geen zin, maar het voorprogramma zelf had dat wel. Toen er na 3 nummers enkele mensen ook daadwerkelijk begonnen te klappen, kregen ze dat nog meer. Shane Shu is een Canadees, zijn band komt uit Zuid-Afrika, Indonesië en nog ergens anders vandaan, ik ben vergeten van waar precies. Audities voltrokken zich per myspace, de muziek valt in de categorie sample-pop. Nee, moderner kan het niet. Dat hoeft trouwens ook niet.
Van veel moderne moderniteiten is het nieuwe snel af, maar als je tijdens het derde nummer je ogen sluit, en denkt dat Yello een nummer speelt van de B-52's (of andersom), klinkt het toch heel aardig.
Na afloop hoorde ik hem tegen een bezoeker zeggen dat zijn band laatst als de nieuwe Mika werden omschreven. Zelf had ik meer de oude Sciccor Sisters in gedachten. Noem ik te veel namen? Jammer dan, moet je maar geen sample-pop maken.


Het was erg warm in Waterfront en ik kwam niet om het voorprogramma te zien. Ik vergat echter snel hoe warm ik het tot dan toe had gehad toen Ellen ten Damme opkwam. Ik vergat tijd en ruimte en nog zo een aantal elementaire levensinvullingen. Ik geloof dat ik ook vergat wie ik was en waar ik woonde. Ze was nog geen 3 seconden op het podium of ze keek me aan een gaf me een mega-vette knipoog. Het was onmiddellijk het concert van het jaar.
Ellen ten Damme zingt en speelt gitaar, Ook speelt ze piano, viool, ze 'loopt' in handstand het podium een paar keer rond en ze speelt in films (hoewel niet noodzakelijk allemaal op één en dezelfde avond). Alles goed en wel, maar haar core-business is toch wel het geven van mega-vette knipogen. Ik was niet de enige gelukkige, menigeen ging met hartkloppingen naar huis, mannen en vrouwen gelijk.


Ze kwam nog maar net boven de menigte uit, wat toch een prestatie is als je bedenkt dat het podium 40 cm hoog was en haar hakken ook. Ik was braaf en heb me ingehouden om te zeggen: "Hé, in het klein ben je veel echter!"
Het zou ongepast zijn. Pats! daar had ik weer een knipoog te pakken. Ik deed een extra knoopje van mijn overhemd los.
Elk nummer was goed, zeker ook de covers Laugh and Walk Away en I Wanna Be your Dog. Ja, velen wilden haar hondje zijn, maar niemand viel in de prijzen. Misschien een volgende keer.
Nadat Plattgefickt (lange versie) werd uitgebeeld, moest ik even een verfrissing halen. Ik was niet de enige, het was dringen geblazen. Je moest deze avond heel wat zweten voor een verfrissing.


Na afloop vroeg ik haar mijn zwarte overhemd met zwarte stift te tekenen. Deze pakkende kleurencombinatie stelde me namelijk in de gelegenheid haar ongegeneerd te adviseren 'dat ze het zo geil als maar mogelijk' kon maken. Wat ze ook deed. Ze bekladde het overhemd met een welgepast I Want Your Sex. Dat wilde ik ook wel natuurlijk, maar helaas was ik ook zelf niet in staat te lezen wat ze had geschreven tot de volgende middag. Een gemiste kans. Volgende keer toch maar een wit overhemd aandoen.




lutek Maandag 12 Mei 2008 at 5:30 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.