Metropolis 2008

Dit jaar op het Metropolis-festival hadden opvallend veel bands leden in de gelederen met broeken die van de kont afhangen. Of 'veel'... wat is veel... wat is te veel? Antwoord: meer dan nul. Zouden de heren per ongeluk een damesbroek hebben gekocht, een nietsvermoedende broek die op steun van heupen had gerekend? Zouden de heren denken de hip-hop-boot gemist te hebben en nu de schade willen inhalen, with a vengeance?
Hoe het ook zij, knoop het in de oren: een band met iemand in de gelederen die een broek op een plek draagt, waar die niet voor gemaakt is, maakt geen muziek die de moeite waard is. Dat is geen uitdagende veronderstelling, dat is een constatering. Doorlopen, er is verderop nog wel een bandje.

Het was goed toeven in goed gezelschap. Muzikaal hoogtepunt was Triggerfinger, meteen al aan het begin van de dag. Dat kwam de planning voor het verloop van de rest van de dag ten goede. We konden ons vanaf 3 uur in de middag richten op andere zaken die een festival de moeite waard maken. Ik wil deze zaken niet puntsgewijs doorlopen, maar de goede lezer zal deze zeker zelf kunnen ontleden.

Triggerfinger Voicst nog een band







Ook Voicst was de moeite waard, al was het alleen maar omdat ze ook andere nummers hebben dan Everyday I work on the road. Toch heeft ook dit nummer voordelige kanten, het leent zich uitstekend om gedurende die tijd een verfrissing te gaan halen. Iedereen danst, de bar ligt er wat verlaten bij.
Ik bestelde 2 grote pils. De dame achter de til keek me vertwijfeld aan maar ik vertrok geen spier. Ze keek naar de voorraad voorgeschonken plastic bekers, betaste er een paar, zonder veel overtuiging, en ten slotte ging ze ook nog een collega om raad vragen. Uiteindelijk deelde ze mede dat ze maar 1 formaat hadden.
Nou, dat geeft niet, maak ze dan maar zo groot mogelijk.
Ze gaf de instruktie door aan de schenker, en ik kreeg er 2 mee die tot de rand gevuld waren. Het beloofde een Ierse middag te worden.

Het goede gezelschap waarin ik verkeerde is van dien aard dat het zich op willekeurige momenten plotseling uitbreidt. Je gaat even naar het toilet en er zijn opeens 3 mensen bijgekomen. Je gaat een versnapering halen en je blijkt bij terugkomst altijd weer 2 bier te weinig te hebben meegenomen. Het gezelschap evolueert zich gedurende de dag. Soms ook zit je opeens deel 2 van je verhaal tegen iemand te vertellen die deel 1 helemaal niet gehoord heeft.
Wie, Jantine? Nee joh, die is al lang weg.
Ik werd ook regelmatig aan mensen geïntroduceerd die ik al bleek te kennen, en 1 maal wist ik zeker dat ik eerder op de dag iemand gezien had, waarvan ik later hoorde dat het zo jammer was dat hij er vandaag niet bij kon zijn.

Misschien dat men elkaar ook hervond met behulp van gsm, tom-tom of rooksignalen, maar het is me niet opgevallen. Ik heb het altijd doodnormaal gevonden dat je tussen tien- of honderduizenden onbekenden gewoon weer de persoon terugvindt die je zocht. Zo ging dat altijd, vroeger, voor de tijd van de gsm. Als ik iemand zocht, bedacht ik me gewoon waar hij of zij op dat moment zou zijn, liep naar die plek toe, en vond de gezochte. Nimmer een kompas voor nodig gehad. Ik denk dat ik - vroeger - een doorgewinterde festivalganger was.
Met die wetenschap besloot ik mijzelf nu ook zo af en toe eens los te maken uit de kluwe, en haalde mijn beproefde alter ego van T-shirt-controleur uit de kast.
Hola, meneer, ogenblikje, wat dragen wij vandaag? En zo raakte ik in goed gesprek met allerhande lagen der bevolking. Noem het veldwerk. Na een tijdje begon het sommigen op te vallen dat het meer en meer een truc was om met tal van leuke dames in contact te komen. Toen ik zelfs een paar keer de T-shirt-controleur uithing bij mensen die niet eens een T-shirt droegen, werd het echt te gortig en zocht ik de kluwe weer op.

Het was soms goed zoeken naar een band die de moeite waard was...

Opeens werd ik voorgesteld aan Elvis. Hij blijkt nog te leven! Sterker nog, hij blijkt de buurman van een goede vriendin, hij heeft een gebit waar je vrolijk van wordt, en als daar het zonnetje op schijnt zet je automatisch je zonnebril op.
Het opzetten van de zonnebril had bij mij echter niet het gewenste resultaat, waarschijnlijk omdat ik mijn zonnebril thuis had laten liggen. Ik vond dat het tijd was om die op te gaan zoeken, wenste iedereen nog een prettige avond, en liep pardoes het winnende T-shirt tegen het lijf... Spiderpig. Daar kon niemand tegenop. Ik overhandigde de trotse drager de wisselbeker, om precies te zijn een plastic beker, bij gebrek aan ander, en drukte hem op het hart deze volgend jaar weer mee te nemen. Dat beloofde hij.




lutek Maandag 07 Juli 2008 at 11:07 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.