Zaagsel

Zaagsel! ... Zaagsel is wat ons bindt, het is de grillige houvast, de structuur, de rode draad die door ons leven loopt. Het is de grootste gemene deler. Het is het antwoord op de belangrijkste levensvragen. Het is wat de mensheid bezighoudt.
Dat was ongeveer de conclusie die getrokken kon worden na een bijzonder enerverende, leerzame en filosofische middag in het bosrijke Apeldoorn. En als het dat niet was, dan was het in ieder geval een verklaring voor de muziekkeuze die sommigen van ons hadden gemaakt.
Jawel, we beleefden weer een muziekmarathon, ditmaal met thema: Staten der Verenigde Staten van Amerika, en geloof het of niet: we kwamen tot 50 stuks.

Maar de dag begon 's morgens al, zoals dat vaker het geval is. De dag had direct al vroeg een hoog druil-gehalte, wat gedurende de middag en avond niet meer veranderde. Het maakte de geplande invulling ervan een passende. Wat kun je op zo'n dag beter doen dan plaatjes draaien en slap ouwehoeren onder het genot van diverse vloeibare hulpmiddelen?


Hannie stuurde ons van Rotterdam naar Apeldoorn. Ik moest een beetje functioneel op de weg letten. Hannie lette goed op of ik wel functioneel genoeg op de weg aan het letten was. Zo goed zelfs, dat het mijn functie behoorlijk ondermijnde. Ze prefereerde een andere route dan voorgaande keren, om reden dat wij zo een minder aantal snelwegen zouden betreden, dus ook hoefden te onthouden. Vervolgens gaf ze een exacte opsomming van de snelwegnummers die we niet hoefden te onthouden. Het recital duurde een kleine minuut. Ze wilde nog meer routes gaan doornemen: Apeldoorn vanuit Osnabrück, vanuit Amsterdam, vanuit Groningen, maar ik veranderde het onderwerp van gesprek.
Ergens kort na Jool Hul en De Strubben sloegen we af en naderde onze bestemming. Een lokale radiozender liet ons het staartje meepikken van de niet te missen Nijkerk top 25. Onze dag kon niet meer stuk.

De muziekdag begon aardig met een veelheid aan odes aan California, maar kwam pas echt goed op gang toen achtereenvolgens Ronnie Tober en Nana Mouskouri werden opgezet. Nu kan het wat mij betreft niet snel genoeg gebeuren, het opzetten van Ronnie Tober en Nana Mouskouri, maar met het draaien van hun platen heb ik wat meer moeite. Toch werd daarmee het ijs gebroken, en bovendien waren alle platen die daarna aan de beurt kwamen een stuk beter te verteren.


Bij de 10e versie van The Tennessee Waltz ging ik even de benen strekken en liep een rondje om het mooie huis van de familie Fiolet. Halverwege passeerde ik een konijnenhok. Flappie was verkouden en Sniffie had flaporen. Ik schrok me een hoedje bij het zien van een 3e konijn, het bewoog niet meer. Ik beende terug naar de woonkamer, waar me werd medegedeeld dat het 3e konijn een knuffel was, een soort oefenkonijn voor Sniffie. Een hele opluchting, zeker, maar toch liet ik mij graag troosten met een nieuw versterkertje. Dat had ik wel verdiend, vond ik.
Er waren nog meer beesten in het huishouden. Een cavia gaf zijn/haar mening door over Sweet Home Alabama te pissen, terwijl de poes haar nagels in Massachusetts zette. Net toen ik overwoog een volgende keer op Marianne Thieme te stemmen, ging er een vlieg in mijn wijn zitten.


Gewoontegetrouw werd het thema van de dag hoe langer hoe moeilijker vast te houden. Opeens werden er platen gedraaid die niemand op zijn lijstje had staan. De gesprekken namen een vergelijkbare wending: binnen de kortste keren wist niemand meer waar het over ging. Toen de cavia de houdbaarhoud van de vloer betwistte, toen er een plaat opstond die zo kraakte dat de muziek onherkenbaar was geworden, en toen iemand zich hardop afvroeg wat er eigenlijk in ons hoofd omging, brulde Hannie het magische woord Zaagsel !
Het was de verlossende conclusie op 3 gelijktijdige gebeurtenissen, en geen van ons kon daar nog iets tegenin brengen. Het is goed om op je hoogtepunt te stoppen, dus snelden we naar de auto om de terugweg een aanvang te laten nemen.
Ik was erg blij dat ik niet terug hoefde te rijden. Hannie was ook erg blij dat ik niet terug hoefde te rijden. Het druil-gehalte van deze dag was nog altijd groot en jammer genoeg konden we Radio Nijkerk niet meer ontvangen.
Zaagsel, galmde het nog geruime tijd na in mijn hoofd.





lutek Zondag 20 Juli 2008 at 6:26 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.