Jonathan Richman

Ik zat al de hele dag "I was dancing in the lesbian bar" van Jonathan Richman te hummen op kantoor, omdat ik wist dat ik 's avonds naar De Regenboog zou gaan. Toegegeven, een willekeurig nummer van Soft Cell was misschien toepasselijker geweest, maar Soft Cell humt nu eenmaal minder goed dan Jonathan Richman. Wel was het jammer dat ik het nummer niet door en door kende en zodoende nogal in herhaling verviel, maar het was bijna weekend en mijn collega's waren waarschijnlijk al lang blij dat ik humde in plaats van zang (of poging daartoe) ondernam.
Nee, de hum-keuze was een goede, al was het alleen al omdat De Regenboog wat neutraler in m/v-verdeling is dan enig willekeurig nummer dat Soft Cell ooit heeft uitgebracht.
Waarom zijn er eigenlijk geen 'lesbian bars' in Rotterdam? Ik heb mij laten vertellen dat enige jaren geleden "De Doos" goede zaken deed, maar niet goed genoeg om te kunnen overleven.

De roze zone in Rotterdam-Centrum ligt - als ik het wel heb - zo'n beetje tussen de Van Oldenbandeveltstraat en de Leuvehaven. Mijn bestemming is gelegen aan eerstgenoemde. Het was nog vroeg, het was nog licht, er was nog geen portier. De muziek stond zachtjes, iedereen kon elkaar nog goed verstaan. Ik was op uitnodiging van een goede vriendin te gast bij iemand die haar verjaardag niet vierde. De bedoeling was wellicht oorspronkelijk anders geweest, maar omdat ik toch geen cadeau bij me had, was dat niet erg. Nog voor ik wist wie iedereen was en hoe iedereen heette, zorgde de bardame ervoor dat ik al een Palm voor mijn neus had staan. De bardame had al een paar jaar ervaring en wist waar het uiteindelijk om gaat als je in zaken bent.


De gesprekken kabbelden wat heen en weer. Ik hoorde van deze en gene wat hij of zij voor de kost deed, of niet deed, of wilde doen, of gedaan had. Natuurlijk werd ik ook uitgehoord. Iets in containers... aha... juist.
Langzaam kwamen er wat meer mensen binnen. Men groette, ging verderop zitten ('onze' groep zat heel strategisch vlak bij de deur i.v.m. rokersbehoeften) en bestelde een versnapering. Er kwamen 2 heren binnen die - het was nog altijd vroeg in de avond - nu reeds in kennelijke staat verkeerden. De ene heer liep door, maar de andere bleef voor mij staan. Ik zag hoe hij, zij het met enige moeite, zijn ogen scherp stelde op mijn gezicht. Ik ontweek zijn blik niet, maar om niet als een totale lummel terug te staren, vatte ik eerst een nieuwe Palm. Hij maakte een gebaar en probeerde te fluiten. Dat laatste lukte niet helemaal maar de bedoeling was duidelijk: Ik was door de keuring gekomen.

Hij stelde zich voor en papte wat aan. Ik liet merken dat ik reeds in ander gezelschap was, maar dat maakte hem niet zoveel uit. Na enige tijd wist ik dat hij Richard heette, ik wist zijn leeftijd, en dat hij een vriend had. Sterker nog, hij was monogaam. Nog sterker, hij was getrouwd. Het was echter jammer dat zijn man nu in het buitenland verkeerde, en of ik nog iets wilde drinken.
En ik, wie was ik eigenlijk, dat wilde hij nu toch wel graag weten. Met wie was ik? Met die dame? Dat begreep hij niet helemaal. Hij informeerde bij haar en kreeg te horen dat zij lesbisch was. Dit stelde hem slechts ten dele gerust. Hij wilde van mij horen hoe "het" nu precies zat. Ik bekende dat ik bang was niet voor hem in aanmerking te komen. Gedurende een half uur probeerde hij me ervan te overtuigen dat dat anders was.
Maar opeens ging hij verderop aan de bar zitten, kennelijk herinnerde hij zich dat hij niet alleen was gekomen. Ik ging buiten een sigaret roken. Veel mensen die op straat liepen keken met opzet de andere kant op wanneer ze de deur van De Regenboog passeerden. Hier zouden ze liever niet dood gevonden willen worden. Ze gingen liever naar het Stadhuisplein waar het elk weekend vechten is.


Plotseling stormde Richard naar buiten, hij belde het nummer van zijn man. "Hier, hier, bel hem dan zelf maar, praat maar met hem." Hoewel ik volstrekt niet begreep wat er precies van mij verlangd werd, wilde ik dit telefoongesprek graag voeren. "Hij heet Roger."
Een bedeesde stem klonk aan de andere kant. Roger zat op dit moment hands-free in de auto en reed zijn moeder naar huis. Ze waren wezen winkelen in de binnenstad van Dublin. Ik legde uit dat ik met Richards toestel belde, dat we gezellig in De Regenboog zaten en dat het zijn man redelijk lukte van mij af te blijven, maar dat hij Roger wel miste.
Richard had opeens spijt van dit telefoongesprek en trok het toestel uit mijn hand. Ik ging naar binnen toe en bestelde een Palm. Door het raam zag ik Richard nog 10 minuten uitleg geven, voor hij met betrokken gezicht langs ons heen naar binnenstoof. Toen hij even later weer op mij afkwam bood ik hem direct een drankje aan. Hierdoor werd zijn toon wat milder, maar niettemin beet hij me toe dat ik geen echte homo was. Zo! Daar kon ik het mee doen.


De goede vriendin en de goede vriendin van de goede vriendin hadden 'de zaak Richard' maar half kunnen volgen, wat nog altijd meer was dan wat ik er zelf van had kunnen volgen. We bestelden nog een drankje, we waren er nu toch. Ik humde uit volle borst nog een refreintje Jonathan Richman, maar inmiddels was het een uur geworden waarop hummen niet meer wordt waargenomen. Nog wat mensen hadden zich bij ons gevoegd en weeral werd ik onder de loep genomen, nu echter gewoon uit belangstelling. Op de inmiddels bekende vraag, antwoordde ik (met groot succes) met een citaat van de leukste man van het westelijk halfrond, Eddie Izzard... I'm a male lesbian.






lutek Woensdag 27 Augustus 2008 at 10:59 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.