Beatstad

Miss C. en ik waren reeds enkele uren op pad, en als we niet 1 of meerdere zonnesteken op zouden lopen, zouden we dat ook nog een paar uur zijn. Voor Station CS zei ik tegen een dame dat ze een leuk hoedje op had. Voordat ik mijn zin had afgemaakt, zag ik dat het hoedje de bovenkant van een gitaar was die ze op haar rug droeg. Het maakte voor de conversatie niet uit, want ze sprak geen woord Nederlands. Nogal wiedes, zei C. toen we verderliepen, dat is Soko, die Franse zangeres waar ik je vorige keer van vertelde. Ik draaide me om, maar ze was al weg. Een goed begin van de dag. Begin? Het was al ruim middag.

Voor Beatstad was dit jaar voor het eerst landelijk reclame gemaakt. Eerdere edities trokken voornamelijk mensen uit Den Haag e.o., dit jaar kwam men uit het hele land. Het was de zonnigste dag van de zomer. Wellicht hadden sommige bezoekers hun oorspronkelijke plannen van strand verplaatst naar festival. Hoe dan ook liep het Malieveld voller en voller, totdat je nauwelijks het gras meer zag.
De hoogte van de entree kon in ieder geval niemand beletten, die was slechts 20 euro + servicekosten. De begroting werd positief getrokken door als pauzevulling simpelweg reclame te vertonen op de schermen weerszijden van het podium. Veel verschillende sponsors waren niet gevonden, zodat men genoodzaakt was toevlucht te zoeken in 'de kracht van de herhaling.' Ware het niet dat mijn gezelschap reeds de toegangsprijs voor mij had voldaan, had ik liever dubbele entree betaald voor géén reclame: Gisterennacht werd ik nog wakker en begon spontaan te roepen dat ik het nieuwste model telefoon moest aanschaffen.


All Missing Pieces openden het festival, het was nog niet zo druk. Het was wel al warm. Het viel op dat veel mensen slechts in een shirtje rondliepen. Ik vermeld dit omdat eerder op de dag – bij het passeren van de hekken – de mensen van de veiligheid dit niet was opgevallen. Zij fouilleerden er op los dat het een lieve lust was. Zelfs mensen met geheel ontbloot bovenlijf ontkwamen niet.
All Missing Pieces zijn 3 broers die in leeftijd samen niet ouder zijn dan ik. Ze hebben wel al vaker op het podium gestaan dan ik. Dat weerhield de geluidstechnicus er echter niet van om naar willekeur wat schuifjes af en toe open en dan weer dicht te schuiven. Misschien was het een mislukte dj die zich artiest waande. Een waan waar alle dj’s aan lijden.


Ontbijt had ik overgeslagen. Lunch was er met het ontbijt bij ingesloten. Hoog tijd voor de inwendige mens, vaste variant. Ik liep een rij standjes langs die allemaal dezelfde patat verkochten. 4, 6, 8 standjes… ik raakte de tel kwijt. Eigenlijk was het 1 stand van 100 meter breed, bizar en zinloos. Om de hoek vond ik een Broodje Unox. Ik vroeg wat ze er zoal verkochten. Broodjes Unox, was het verrassende antwoord. Ik nam er eentje. Terugwandelend naar de middenstip zag ik een shirt met opdruk ‘I love NY’. Gezien de omvang van de draagster – de zon verdween even uit beeld – vond ik dat er best nog een opdruk bij kon: ‘...and NY loves me too’. Maar gezien de omvang van haar onderarmen, besloot ik dit idee niet te delen.

Popmuziekschoolstudenten Leaf speelden een zeer dansbare en buitengewoon gekunstelde set. De muzikale grapjes zouden niet hebben misstaan in een Nederlandse versie van Fame, the musical. Waarschijnlijk hun hoogste doel. Alles liep gesmeerd, tot het laatste nummer. Toen maakte de zangeres de fout om in de microfoon te roepen: “Beatstad, ik wil jullie graag een heel hard antwoord horen geven op de volgende vraag: Gaat het glekker!?”
Het publiek stond met een mond vol tanden. Daar hadden ze niet direct een antwoord op. Mensen keken elkaar niet begrijpend aan. Hier en daar zag ik iemand een hulplijn bellen.


We hadden Leaf gehad, straks zouden we nog Live krijgen. Ik hoopte op een spontane reünie van Luv. En als Arthur Lee uit de gevangenis is, zou eventueel Love nog op kunnen treden. Als dat allemaal zou zijn gelukt, had ik niet vreemd opgekeken als ook nog spontaan de Archers of Loaf uit de lucht waren komen vallen. Maar misschien dat mijn Broodje Unox begon op te spelen. Ik besloot die voor een tweede maal weg te spoelen. Bij de dranktentjes was het een drukte van belang, niet iedereen was gekomen om De Dijk te zijn. Iemand liep me verheugd omver en deelde zijn drankgenoot al even verheugd mede dat hij ‘die rose mooi gratis had gekregen’. Hij knikte hierbij naar het treetje van 6 bier dat hij in zijn handen had. Ze lachten en gingen heen.
Voordat ik mijn bestelling plaatste vroeg ik iemand die een ‘BARCREW’-shirt droeg hoe oud ze was. Ik wees op een bordje achter haar: ‘Onder de 16 schenken wij geen alcohol.’
Ze dacht dat ik uit het raam aan de achterkant van de tent wees, maar dat deed ik niet. Vooral ook omdat daar helemaal geen raam in zat. Met een vouw in haar shirt leek de tekst ‘EARCREW’ te spellen, wat ik niet heb uitgetest. Dat zou de goden verzoeken zijn geweest.

Within Temptation was niet de band waarvoor ik gekomen was, maar hun daverde show maakte indruk op me. Ik hoefde Live daarna niet eens meer te zien. Maar als ik Live echt niet had willen zien, had ik bij Scheveningen de zee in moeten lopen, want de kolossale schermen lieten niets te wensen over. De zanger en zijn wenkbrauwen waren onafgebroken beeldvullend. Een vergelijking met Professor Barrabas was snel gemaakt. Ik hoopte nu alleen nog op een teletijdmachine. Die bleef echter uit. De trein was wat ons restte.






lutek Donderdag 04 September 2008 at 11:58 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.