Voorbereid 1

Ter voorbereiding ende vermaak levert de reisorganisatie naast de reisbescheiden ook enkele folders en boekjes met leerzaamheden. Zo is er het boekje met de uitnodigende titel: "Te Gast in Nepal".
Je wordt er keer op keer op gewezen dat je je als gast te gast dient te gedragen. Hang niet de clown uit of de rijke westerling, loop met de klok mee in en om tempels en andere heiligdommen, groet naar de gebruiken van het land, denk er aan dat de voeten (ja, jouw voeten) letterlijk en figuurlijk als laagste deel van het lichaam worden gezien. En nog veel meer.

De ondertitel van het boekje is "Maak kennis met het échte leven". Dat belooft nogal wat, en mogelijk niet onterecht. In een andere reisgids lezen we wat vaak het eerste is dat mensen doen als ze terugkomen uit Nepal: Plannen maken voor de volgende reis naar Nepal. Ik wil echter niet op zaken vooruitlopen wanneer deze zaken volgen op zaken die nog niet eens gebeurd zijn.

In het boekje staan verhalen en ervaringen van mensen die er geweest zijn. Mensen die in Nepal geweest zijn, voor de duidelijkheid, niet van mensen die zijn overleden. Ik drukte me wat slordig uit. Hoewel het geheel niet denkbeeldig is dat je er niet heelhuids vandaan komt. Het schijnt dat je daar in de krant dagelijks kunt lezen hoe er weer een busvol Nepali in een ravijn is gereden, in een kloof is gevallen, of simpelweg van de 'weg' is afgedonderd. Wij zullen dat niet lezen, want wij lezen geen Nepali.


De wegen laten te wensen over. De bussen laten te wensen over. Het verkeer laat te wensen over. Je kunt je er het best te voet of per helicopter (laten) bewegen (hoewel er verdacht weinig helicopterpiloten van ouder dan 30 jaar zijn.)
Ik noem de taal Nepali en de mensen Nepali. Ik ben er niet uit of ik andere woorden zou moeten gebruiken.

Hannie is zich dubbel en dwars aan het voorbereiden op de klauterklim. Ze neemt dagelijks van de 3e tot de 7e verdieping de trap in plaats van de lift en kwam na 4 dagen al niet meer hijgend boven. Dat wil zeggen: ze kwam wel boven, maar zonder te hijgen. Ik bereid me ook al goed voor en heb al dagen de lift niet meer genomen, maar in plaats daarvan de helicopter.
Hannie heeft inmiddels ook mijn fiets gepakt om naar werk en weer terug te fietsen en daarmee de conditie nog net even wat aan te scherpen. Ik sla het gade, steek nog een sigaret op, en juich het toe, vooral omdat ik nu zelf een excuus heb om niet met de fiets naar het werk te hoeven gaan. En weer terug.

De laatste bladzij van het handige boekje is ingeruimd voor een kleine woordenlijst. Ek, doei, tien betekent Een, twee, drie. Aaja en bholie is vandaag en morgen. En als je wilt dat iemand langzaam praat a.u.b., dan zeg je Bistaarai bolnoehos. Jammer dat er dan weer niet bijstaat hoe je moet zeggen: Langzaam praten a.u.b. en indien mogelijk in het Engels.
Hoever is Pokhara hiervandaan? is Yahaabaata Pokhara kati taadhaa chha?
Dat is wellicht goed om te weten. Het is ook wel goed dat er niet bijstaat hoe je in het Nepali moet zeggen: Kolere!! Zo ver nog?

Ik denk dat we op het meeste voorbereid zijn, behalve op de dingen waarop we niet zijn voorbereid.
(wordt vervolgd)




lutek Vrijdag 19 September 2008 at 2:42 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.