Hey, Daar Heb Je Fré

Als Fréderique Spigt je bij de ballen grijpt, dan kan dat zeer doen. Nu doet ze dat gelukkig niet bij ieder nummer, anders zou je snel de zaal uitlopen. Ik was oorspronkelijk niet van plan te gaan, maar miss C. had al kaartjes gekocht voor ons tweeën, en dan kan ik geen nee zeggen. Miss C. houdt erg van Fré. Behalve dan van haar Franse nummers. En van de nummers waar een accordeon in voorkomt. Die vindt ze vreselijk, want een accordeon is geen instrument. Als ik praat over nummers waar een accordeon in voorkomt, bedoel ik geen nummers waarin dit het onderwerp is, maar nummers waarin erop gespeeld wordt. Als je er alleen maar over zingt, hoef je het nog niet te bespelen, hoewel ik wel durf te wedden dat er vast nog nooit een nummer is geschreven dat over een accordeon gaat terwijl die dan niet in dat nummer wordt gespeeld. Doch dit terzijde.

Miss C. en ik zaten eerste rij, precies in het midden. Dichterbij Fré konden we niet komen, zonder op het podium te springen. Kwart over 8 - theatertijden - doofde het zaallicht en wandelde de begeleiding quasi nonchalant vanaf rechts het podium op. Het bleef stil. Het waren spannende seconden, met name voor de bassist. Na 1 seconde keek hij tersluiks naar links. Het bleef stil. Na nog een seconde keek hij naar de pianist en gitarist. Het bleef stil. Toen keek hij weer de zaal in en ik hoorde hem denken...
Ze hebben ons toch wel gezien? Zou het te donker zijn en zijn de ogen van het publiek nog niet gewend aan het duister? Of zitten ze werkelijk niet op ons maar alleen op Fré te wachten? Had ik misschien toch een lichte broek aan moeten trekken? Zou de vacature voor de band van Youp nog beschikbaar zijn? Ben ik wel goed bezig? Had ik niet eerst de universiteit moeten afmaken voordat ik in een opwelling naar het conservatorium ging? Waarom ben ik toen ooit met die verkeerde vrienden meegegaan naar dat feestje waar ik...

Het publiek begon te klappen. Zijn gezicht klaarde op. Er viel een last van zijn schouders. Pfoe, het optreden kon beginnen.


Ook Fré kwam op, het feest was compleet. Wij waren er helemaal klaar voor. Het eerste nummer werd ingezet, met accordeon. Na het eerste couplet zong Fré een stukje in het Frans. In het tweede nummer zat een gitaarsolo die met bijpassende hoofdbewegingen teweeg werd gebracht. Het haar van de gitarist leek een eigen leven te leiden. Juist toen ik bij het derde nummer zat te bedenken wat me aan de pianist opviel, riep Fré me tot de orde en greep me bij de ballen.
Au, zei ik, in gedachten...

En we dansen met onze ogen dicht
We dansen op scherven van verdriet


Aan pathetiek geen gebrek, zoveel was duidelijk. Maar ik kreeg het idee dat ze het meende, dus ging ik er in mee. Het lied werd gevolg door een wat minder heftig nummer, dus kon ik even bijkomen. Het viel me wel op dat telkens wanneer er een vergelijkbare graad werd bereikt van onbegrijpelijke maar mooi gezongen tekstdichterij, ze dat niet alleen in stembuigingen duidelijk maakte, maar zeker ook in gezichtsuitdrukking.
Ik weet het, dat klinkt wat vaag. Eens kijken, hoe leg ik dat nu beter uit? Het waren de wenkbrauwen die het hem deden, ja dat was het. De wenkbrauwen, ze leken een eigen leven te leiden. Ze kropen naar boven en naar elkaar toe, maar ze leken ook een beetje bang om te dicht bij elkaar te komen. Zodoende ontstond een rechte hoek naar beneden op 1 kwart, gerekend vanaf de brug van de neus. De ogen werden dan automatisch driehoekig van vorm. En zo leek ze precies ... een papagaaiduiker!


Het wachten was op een volgende metamorphose, maar die bleef nog even uit. Ik moest er tot na de pauze op wachten, maar mijn geduld werd weldegelijk beloond. Ja hoor, daar kwam het weer. Ik zag de wenkbrauwen gelijktijdig een aanloopje nemen, naar elkaar toeschieten, de ogen knepen samen, en daar was het ...

Verwarm mijn hart, lief
Ik sterf van kou
Verwarm mijn hart, lief


Ik onderdrukte een pijnscheut, terwijl ik voor mijn buurvrouw deed alsof ik even moest kuchen en ik ging verzitten.
Na afloop praatten we na in de foyer en miss C. kocht een boek en een CD. Voordat we huiswaarts keerden, genoten we eerst ook nog een Belgisch biertje bij de buren. Tot 3 maal toe merkte ik dat ik onbewust zomaar opeens met mijn benen over elkaar was gaan zitten. Fré zat me nog behoorlijk op de hielen.




lutek Zondag 14 December 2008 at 11:01 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.