That Was The Week That Was (3)

Zo moet ik niet bezig blijven natuurlijk. Beetje zitten suffen 6 dagen lang, en me er dan snel snel met een "That Was The Week"-je vanaf maken. Zo zijn we niet getrouwd. Je blogt of je blogt niet.
Jawel, jawel, dat is ook wel zo, maar ik blog ook nog in mijn vrije tijd. En deze week is die vrije tijd geheel en al besteed geworden aan mijn grote Nepal-verhaal-blog-impressie-verslag-vertelsel-ding. En dat is echt iets om naar uit te kijken. Ik ben er nog niet mee klaar (ben bij dag 17 van 23) en de beoogde deadline van 1 januari haal ik niet, maar het zit er aan te komen. Nou, dan valt er wat te lezen, hoor.
En trouwens, ik ben ook nog in elkaar geslagen geworden geweest, en zwaar vergriept (=een verkouden griep). Alleszins geen bevorderlijkheden, aangaande schrijfsels uit de mouw jassen. Dus mag ik even!?

Terug naar de dagelijkse beslommering. Iedereen kan zich wel naar Nepal wegdromen, zich in elkaar laten slaan, of zich vergriepen. Zo zijn we niet uitgehuwelijkt. Goed dan. Tot de orde...
Vorige week viel me op dat ik veel vergeet. Nee, wacht, dat viel me ongeveer 25 jaar geleden al op. Maar met betrekking tot het bloggen, viel het me op dat ik enkele o zo leuke invallen na een paar dagen kwijt was. Wat restte was een vrij saai verslag van een gezellige bijeenkomst. De krenten, de peper, het zout zo u wilt, waren/was er uit. Een woordje minder of meer hier, een woordvolgorde daar, het kan net een stukje maken of breken. Ik moet - zo heb ik nu besloten - niet een week wachten met iets op te schrijven. Dan ga ik op andere bloggers lijken, en als er iets is wat ik niet wil, is het wel op andere bloggers lijken, noch schijnen, noch heten, noch dunken, noch voorkomen. Juist!

Laat ik de week dan maar snel even afraffelen en.... hoho, zo zijn we niet verheiratet!... goed goed, ik bedoel, laat ik dan alleen even de hoogtepunten van vorige week doorlopen.
Echter, daar wordt zojuist een stokje voor gestoken door een medeblogster - hmmm - gek woord, 'medeblogster'. Okay, de persoon in kwestie is een dame van het vrouwelijk geslacht, maar het woord impliceert dat ik dat ook ben, daarom wrikt het een beetje. Ietwat, zeg maar. Een pietsie. Die medeblogster zei me dat ik nu echt niet meer over kerstinkopen kan schrijven. Dat is toch al lang voorbij?
Jawel, maar het zou een heel leuk stukje worden.
Maakt niet uit, tis nu te laat.
Maar Claw Boys Claw is toch ook al geweest? Daar wil ik ook nog iets over schrijven.
Ja maar dat weet niemand, dat dat al geweest is.
Eh... maar wie weet heb ik wel kerstinkopen voor volgend jaar gedaan.

Kortom, het was niet het advies waar ik op hoopte, toch neem ik het ter harte. Ik zal daarom niets vertellen over hoe ik tussen de Nijntjes stond in Blokker, op zoek naar iets van rond de 5 euro, en tot mijn schrik zag dat het goedkoopste Bruna's Beest al 13,95 euro kost. Of dat ik het niet kon laten de pratende Nijntje aan te zetten en die niet meer het zwijgen op kon leggen. En hoe ik uiteindelijk - ik moest ook nog iets voor 2e kerstdag meenemen bij AH - dan maar ter compensatie een heerlijk konijnenboutje mee naar huis nam, refererend aan de bekende titel uit de Bruna-reeks: "Nijntje gaat de oven in."
Nee, daar schrijf ik dan maar niet over.

En ik schrijf ook lekker niks over het optreden van Claw Boys Claw in Watt (hoewel ik mogelijk nog wel 2 foto's en videos zal plaatsen, later deze week, ter opluistering, maar nu niet want het is al laat, en ik heb geen zin en tijd en ben nog altijd vergriept - kortom, klik nog even terug op dit stukje als u volgende keer toch in de buurt bent, en zie hoe Peter te Bos c.s. vanouds rockten.), het optreden wat niet uitverkocht was, maar dat lag niet aan mij want ik had een kaartje (welliswaar pas voor de deur gekocht van hoeheetze kom je weet wel met die rode krulletjes, die Rotterdamse schrijfster, afijn dat schiet me nog wel te binnen...) en het lag ook niet aan vriendinaanwinst L. want zij had ook een kaartje. Ons was dus niets te verwijten, want getrouwd waren we niet, in ieder geval niet op die manier.
Ik zal niet vertellen over hoe ik twijfelde bij een duo aanwezigen, zeer vermoedelijk vader en zoon, hoe ik niet wist wie wie had meegenomen. Dat had je vroeger ook bij de Stones, weet ik me nog te herinneren (hé kijk, nu doet het geheugen het wél weer goed) van een artikel in het AD, waar de recensent (je weet wel, kom hoe heet hij ook alweer, de enige bij het AD die ooit iets zinnigs schreef over concerten, en die niet bang was grote ahoy-concerten af te kraken als dat afkraking behoefde, ik kom straks nog wel op zijn naam...) schreef dat de band inmiddels 2 generaties fans beslaat. Dat heeft Claw Boys Claw nu dus ook.
De Stones beslaan inmiddels 3 generaties fans, maar de vraag is hoe serieus je hen nog moet nemen. Zelf ben ik afgehaakt bij 'Start me up', hoewel 'Waiting on a friend' van dezelfde plaat toch nog erg goed pruimt.

- adempauze -

- even biertje inschenken -

- pfoe hé , effe achterover hangen

- heb ik nog wat of was dat de week wel zo'n beetje?

Goed dus, juist, dat vertel ik dus allemaal niet. Ik wens een ieder weltrusten. En veel succes met de eindejaarsloterij, en geluk in de liefde en en en... en nog iets, geloof ik.




lutek Dinsdag 30 December 2008 at 01:11 am | | default
Gebruikte Tags: , , ,

twee reacties

Bas
Tja, dat geheugen he. Carrie dus en Daniel Kleijwegt.
Bas, (URL) - 31-12-’08 16:47
Lutek
Jaaaaa, die waren het! Dank dank dank, Bas, mijn eeuwige geheugensteun. :-)

-edit-
nee, wacht even, meneer de steun en toeverlaat. Het was David Kleijwegt.
Lutek, - 31-12-’08 16:54
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.