Hemingway

"When Hemingway put his brain to the wall with a shotgun, that was style..."
Daar valt over te redetwisten. Zeker als - zoals nu - die zin uit zijn verband is gerukt, uit zijn gedicht is gerukt, en je niet goed weet op welke manier Charles Bukowski deze regel schreef.
Ik wilde niet denken aan Bukowski en ook niet over wat Hemingway met dat jachtgeweer deed. Toch spookte die zin de hele avond door mijn hoofd. Het is ook niet altijd en overal dat je zit te kijken naar twee grote foto's van de grote schrijver. Deze avond wel. Ik zat dan ook in etablissement Hemingway te Rotterdam en niet zonder reden. En al zat ik er wel zonder reden, wat zou het?

Ik belde 15 jaar geleden aan. De deur ging open en ik keek de gang in. "Hallo..?" probeerde ik voorzichtig. Onder mij klonk een stem. "Mijn vader is er niet, maar hij komt zo terug, mijn moeder zit in de kamer."
Roosje deed de deur nu helemaal open en liet me naar binnen. Vijf minuten later was Robert er weer.
"Kom je zondag ook? Ik ben jarig en ik heb een paar nieuwe wijnen gemaakt, die moet je proeven." Die zondag lag ik na drie glaasjes voor pampus. Nog altijd ben ik bang voor zijn eigen brouwsels.


Robert Berger treedt iedere woensdag van maart op in etablissement Hemingway en ik nam de eerste de beste mogelijkheid aan om hem weer eens te zien optreden. Dat was alweer een jaar geleden geweest. Langer dan dat. (zie hier)
Om 7 uur zou hij beginnen, maar we waren om 8 uur nog ruim op tijd. Hij lijkt iets rustiger geworden te zijn. Maar dat was misschien omdat er niet zo veel mensen waren en er een kabbelend jazz-behangetje opstond. Er stond een fles wijn op de bar die ik een stukje verder schoof. Dit werd echter gezien als een uitnodiging om de fles ter hand te nemen en tekst en uitleg over de inhoud te geven. Een heerlijke Cave Berger, spreek uit 'Berzjee' van, ik meen, frambozen. Ik knikte goedkeurend maar nam geen voorproefje.


Robert speelde zoals gebruikelijk een setje of drie, vier, van een goed half uur elk. Er stond al een piano, die niet al te lang geleden gestemd was, dus hoefde hij niet eens zijn keyboard mee te nemen. Tijdens het eerste setje kwam Roosje binnen. Althans... Roosje? Zeg maar gerust Roos. Ze staat in volle bloei en is inmiddels geplukt door de gelukkige Brian. En jarig deze week. Ik durfde niet te vragen hoe oud ze wordt. Ik wenkte uitbater Eddie om wat versnaperingen. Eddie had geen versnaperingen, hij had alleen maar Heineken. Gelukkig loste hij dit probleem op door het bier in een glas van een andere brouwerij te schenken, zo leek het toch nog iets.

Op verzoek speelde Robert nog een oude favoriet van me. Het was nu misschien al de 40e keer dat ik hem zag, maar er zijn nummers bij die nooit gaan vervelen. De liedjes hoor ik graag, de wijn drink ik niet zo graag. Het voelt een beetje als putting your brain to the wall with a shotgun. Dat kan altijd nog, maar voorlopig even niet. Al was het alleen maar omdat er nog drie woensdagen in maart zijn.




lutek Zaterdag 07 Maart 2009 at 2:43 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.